Kuşlarınsuwarisi

Şafak Yargılanamaz Baba!

2012-02-01T07:23:00.000-08:00

Nabzınısıkı tut. Osenin zamanı ölçtüğün şeydir.

Teninisıkı tut. O senin ülkendir.

Çorbakokularını sıkı tut. Osenin kentlerden aldığın yaşama bilgisidir.

“Ölenlerimizinöcünü alacağız” kırk yıl önceden birBolşevik baskı afişte yazıyor. Kırk yıllık acı, ceketlerin ceplerindeöldürülmüş çocuk fotoğrafları.

Onyedi yaşımız olsun. Olsun bir teşhirmasasında okunaksız el yazıları, kötü matbaa işi dergiler, patikler, kuşresimleri, daktilolar, kitaplar… Teşhir masasının arkasında esmer çocuklarıhalkın… Esmer, dağınık saç, kırık lisan, ceplerinde azıcık para. Halkın uzunayazından esmerleşmiş çocukların dağıttığı masanın teşhirinden kalkanyumruklar. Telsizler telaşlı, polisMuh(a)biri medyası telaşlı, camlar telaşlı,çay bardakları ise sakin. Masa dağıldı. Yüzde eşkâl dağıldı. Saçlar dağıldı.

İrade. Elleri cebinde sokaklarda yürüyen, dostlarınınkapılarını tek tek çalan, ayazda kazaklar ören, yazda soğuk sulardan söz eden,zindandaki sevgilisinin fotoğrafını kalbine sıkıca bastıran… İrade.

Oysaher şey kötü gitmiştir. Ekmek küflenmiştir. Sökülmüştür en sevdiği gömleği.Rüzgârı üzerine alınmıştır. Pencereden bir kumru ona uzun bakmıştır. Öyle uzunbakmıştır ki hıçkıra hıçkıra ağlamıştır.

Yanikötü gitmiştir her şey. Mektupların üzeriçizilmiştir, telefonları açmamıştır soluk soluğa aradıklarımız, rehine bir eşyabırakmışsındır. Sahafta kitaplarını satmışsındır üç paraya, üzerine tarihattığın kitapları… Kitapların kokusu burnunu yakmaktadır. Daha söyletme işte!İyi gitmemiştir. Kalbin ağırdır, kanın bulanık, etin ağrılıdır.

İşkencedenyeni gelmiştir birimiz. Alnını öperiz, alınyazısına dudak izleri bırakırız. Birimiz çay getirir, birimiz mendil çıkartır,birimiz ant içer! Yürürken gözlerimiz büyür. Kumruların gözleri büyür!

Birömrüm var. Bir ömrüm boyunca kırdığım erik dalları, ömrüm boyunca öptüğüm dağperileri, ömrümden uzun yollar, valizler, ajandalar… Bir ömrüm var bir yerlerdeçınlayıp duran sesler arasında, kalabalık bir isyanın içinde dinlenir.

Oysakötü gitmişti. Kalbini yokladın,buldun. Haritan vardı, bozdun. Korku kokuyor, umursamadın. Uyandın sabahlaryaptın, Ekmekleri küfle yedin, suları bulanık içtin, taşlara uzandın… İradediye anacağız bunu. İrade! Kendinden başlayarak dağıttığın köle pazarlarınıaklında tut.

İradegöstermek; Milyonlarca sesboğarken özgürlüğün çıtırtısını, ezbersizce bağırmaktır. Silahları,holdingleri, haramileri, gölgesiyle dahi ürküye sevk eden bir rehberin gözeticiharfleriyle gitmek çekip… Çekip kendini zincirden gitmek! Gitmek kendinin deuzağına gitmek. Taşların, suların ve duaların hükmünde iman etmek kederleanlattığın bir tarihe…

İştebabamın teni öyle inceciktir ben bunları yazarken. Mayıs’ın kan günlerinden birinde onu toprağa verdik.Saçların taradık, binlerce kardeşi gibi sessizlik içinde gömdük onu etimize.

Sızılardururum kaç yıl oldu. İniler dururum bin yıl oldu. Kaç ölüm gördüm, kaç dirimlemidem bulandı.

Babamdır. ‘bir sarışın kelime’ olup dağılmış bir orduyu toplamakiçin heves etmiştir.

Onubize ölmeye bıraktılar.

Bizölümle erken tanıştık ben el kadardım. El kadarım, hala babamın ellerikadar… Alnımı sıvazlayan elleri kadarım. ‘Haydi, yüzünü yıka’ derken omzumdantutan elleri kadarım. ‘Bu defa

iyigidecek’ derken göğsümdekalmış kırıntıyı toplayan elleri kadarım.

Sıkıtutuyorum her bir harfi bu hayatdenen öğretmenin bize bıraktığı. Sıkıca tutuyorum, ölmüyorum,ölmesine izin vermiyorum kardeşlerimin. Ölünce birimiz deliriyorum koşupmezarlara bakıyorum, inanmamak için! ‘Yok hayır ölmedi’ demek için!

Sıkıcatutuyorum hayatın saçlarından.

Şafakyargılanamaz! Sen bağırıyorsunbize 28 yıldır…

Şafakyargılanamaz… Kuşlar, kadınlar,devrimciler, çocuklar, çiçekler, sessiz harfler, somun ekmekler, kitaplar, birdostuna sıkıca sarılanlar, aşık olanlar, sürgüne gidenler, bardaktakaranfiller… Yargılanmaz!

Hayatbize bir yanıt verecektir!

Adını Bağışla!

2012-02-01T07:17:00.000-08:00

Uzun bir sorgu gibi günler. Ağzımdan alınacak sözlerlebasılacak sanki bütün örtülü odalar. Dilimin kilidinde bir hafız sadakati…Hafızamın içinde dolaşan bir tuhaf sıvı var. Kan değil, başka türlü bir şeydeğil! Bana ait değil gibi sonradan zerk edilmiş göğsümden, sesimden, dilimden…Bir sıvı. Bir acı sıvısı. Bir sıvılaşmış acı.

Tarih diye başlıyor gencecik çocuklar sözlere. Gözaltlarınasılda kar yağmış gibi uğuldamakta. Zindanlardan söz ediyorlar. Yaralandıklarıgünleri anlatıp gülüşüyorlar. Et eziklerini gösteriyorlar, kırık burunlarını.Kırık kalplerini göstermiyorlar. Göstermiyorlar kırılmış kalbin izini, o izihatmediyorlar. O izden kuruyorlar her sabah bizi var eden kanlı macerayı.

Sesim mi bu. Bu sesim mi bir keklik anlatan hani Urfayolundan Harput’a giderken kaybolan bir kekliği anlatan. İşte sesimde tekinsizhayvanlar bakın. İşte sesimde kar küremiş avuçlar, soba tutuşturmuş, kazakörmüş, leğende yıkanmış, kına bilmiş, ölü yıkamış, en korkunç günlerde sitemsizekmek kırmışlar…

“Kışlalar doldu mu?”

Gel Gardaş! Gel görüşeq! Kışla yollarını bozalım ağzımızdanbaşlayarak, köle pazarlarını dağıtalım. Sinemizde uç veren korkuyu iade edelimhayata. Kışlalardan alalım kardeşlerimi de. Mektup bekleyenin yaşını silelim.Harçlıksız-sigarasız ayağında patikler olanı alalım kolumuza. Mermi ısısındanalnımızı yaran ateşi düşürelim. Sirkeli bezler örtelim ateşler içindekiülkemize.

Askere gitmeyelim mesela. Mesela kırlara çıkalım, yağmuraçıkalım. Bu savaşın yeminini bozalım, çatılan tüfengini yıkalım, itaatkarellerimizi kaldıralım, üstünde durduğumuz dizden kalkalım, bakalım gencecikrüzgarımızdan dağılan sabun kokuları akşamı nasılda güzel kılacak.

Şehirlerin en ücralarına savrulmuş ömrümüzü toplayalımCumhuriyet’in köle pazarlarından. Bak bizim incecik tenimizi sürüyorlarkardeşimizin yarasının üstüne. Yaraya tütün basmak ilmi değil midir Anadolukokusu. Yaraya sadakat değil midir? Senin elindeki silah belki patlamayacakama… Neden elinde? Fotoğraf çekindiğin kadar yakışmıyor inan. Senin elininhüneri bu değil biliyorum. Çatlak içindeki dudaklarda bir ince ezgi olsun.Marangozluktasın biliyorum, duvarcılıktasın, onun-bunun işinde çalışmaktanargınsın. Sigortan yatmadı kafan nasıl da bozuk. Eve harçlık bırakmak lazım,yağmur indi bile giyecek bir şeyler almak lazım. Seni cümle kırık döküklüğünledöküyorlar savaşlara. Bir kül tablası kadar toprağın yok ama toprak içinöldüğünü anlatıyor. Geldiğin kışlada parasız, yapayalnız, kalabalık, üzgün veuygunsuzsun. Askerlik diye angaryadasın, ceket tutmakta, birilerinin evleriniboyamakta, birilerinin yemeklerinin bulaşıklarını yıkamaktasın. Heves ettinolmadı yaşamak! Yaşamak bu değil evet! Savaşma! Bu savaşta ölen sensen Tufanölen kardeşinse Borandır! Kalınca Köleliğin biteviye!

Kardeşim! Mezarlar doldu. Gasilhaneler doldu. Morglar doldu.Mezbahalar doldu. Bir lokma ekmek, bir tas çorba, bir sıcak yatak içinettiğimiz sabrın kuyusu doldu. Yeşili ağaçta sevmekle başlarım adını sormaya.Adını bağışla bana. Adını söyle beraber top oynayalım o topraklıkta yine.

Ben sana kardeşimce söylüyorum! Davulla zurnayla yollandığınkışlalarda sana emir var! Dayatma var! Düşüp ölürsen zayiat değeri var! Hakaretvar! Birilerine gönüllü işçilik var! Onun bunun karısına-annesine hizmetkarlıkvar! Ceket tutma var! Dayak var! General garsonluğu, general bulaşıkçılığı var!

Bizleri askere işlerini yaptırmak için ayakçı! Çıkardıklarısavaşta ölmemiz için kurban diye çağırıyorlar! Zorla silâhaltına alıyor,keyiflerinin kâhyası yapıyorlar! Bu ülkede Zorla askerlik bundan ötürü var!Vatana değil devlete borçlu doğuyoruz. Devletin barbar listelerinde adlarımızyazılı, hikâyemizi umursamayan apoletlerin iki dudağı arasında gencecikliğimiz.

Daha fenası dağlara, kurşuna, topa-tüfeğe sürüyorlar! Sengibi gencecik kardeşlerinle savaşmaya, ölmeye-öldürmeye sürüyorlar, seniöldürmeye ikna, ölmeye teşne kılıyorlar. Bu savaş nasıl da haksız bir bilsen!Nasıl da namussuz bir savaş bir anlasan! Gitmesen, reddetsen!

Desen; “ben kardeşimle barışırım hele bir konuşalım” “ikiitişir kakışır, öfkeleniriz ama küsülü oturmayız sofraya” deyiversen…

Bir ülke kuralım. Bir hakikat kuralım öncesinde seninle.Vicdanlı bir ülke için askere değil birbirimizin mezarlarına gidelim.Mevlitlerine gidelim, analarımıza el öpmelere gidelim. Düğünlerimize gidelim,dallarında çiçekleri öpmeye gidelim ülkemizin!

Ülkemiz olsun bizim ki bu bizim ülkemiz değil! Bu birgaddarlık rejimi, bu bir yalan hükümdarlığı, bu bir harami saltanatı, bu bir…Bir!

“Atını Nalladı Felek Düştü Peşimize”

2012-02-01T07:14:00.001-08:00

Kirkor Ceyhan’ın o su tanesi kelimeleriyle anlattığıöyküsüdür Atını Nalladı Felek DüştüPeşimize… İnsan takviminde bir yıl daha geçti. İnsan atlasında Ülke’mizde…Ülke!

Biten her şey merhamet gerektirir belki de… Merhametlebaktığımız bir yıla dair birkaç kelime iliştirmek gerek. Bir çarpışma gibigeçti mahzun Jesus’un doğumundan iki bin on yıl sonrasında ki aralık. Bu yılbir aralık idi, bir kapı eşiğiydi, bir kan ağrısı mevsimiydi, öyle anlayacak,anlatacağız belki de…

Bir sürü kalem oynayacak kağıt üstünde, parmak tuş üstünde,delil suç üstünde oynayacak, kelime dil üstünde kıvranacak, kamaşacak ateş külüstünde… Durduğu yerden bakacak her yıl okuması, gölgesi düşecek birilerininüstüne şehrin ışıltılarının. Alkol ve kahkahayla kusulacak tene yapışan o karaduygu. Yaşamaktan kalan o paslı damak tadı, yıkanacak ağızlara dolan ‘gelecek’hülyalarında…

İki tane bin bir tane on… İnsan tarihinde bir an sadece. Atınınallayan feleq işte peşimizde. Yılbaşı gecesi portakal soyup TV’lerde kusturucueğlencelere dalıp gidecek, az daha geç uyuyarak etrafındaki debdebeye biryerinden dâhil olmaya çalışacak, gözlerine dolan büyük şatafatlarla sarhoşolacak birilerinin üstüne devrildi bu yıl da.

Halkalı’da 8 işçi kadın yağmurla uyuyacak mesela. Yağmurdaasılı kalacak onların tiz sesleri, penceresiz bir minibüste öldükleri,cesetlerinin yola serildiği, üzerlerine beyaz bir örtü atıldığı, “kan parasına”ailelerin davalarını geri çektiği unutulacak. Feleq!

Ankara’da mesela sendikal bürokrasiye, yıllarca ‘adamdansaydıkları’ devlete aksak adım isyan edecek TEKEL işçilerinin tenlerinde kalankar soğuğu ne olacak? Dökülen binlerce bildiri, kostiklerle duvarlara aşkedilen binlerce afiş, verilen sözler, sıkılan yumruklar… İşçilerin kırılankalbi dağılan safları, bozulan oruçları yine mayalanan bir ‘sınıf rüzgarını’özletecek. TEKEL’de çekilen eza unutulacak, ama dostlar unutulmayacak! Feleq!

Ne Mutlu Ahmet Türk’üm diyene! Ona yumruk atıldığıunutulacak! Atanı ‘işçidir’ diye birilerinin anlamaya çalıştığı unutulacak!Haylanmaz bir asi olan Ape Ahmet’in gülümseyen yüzü unutulmayacak. Bir ömrübarışın ve özgürlüğün kör kuyularına savurduğu unutulacak ama dimdik birgülüşle bize kardeşliğin öz suyunu bıraktığı unutulmayacak! Feleq!

Boykot edeceğiz! Hayır ve Evet’in ikizliğinde bir diğermecraya can atacağız mesela. Bir ihtimali seveceğiz ya herkes bize ‘hasta’olacak. Her asker bizden memnuniyetsiz her makbul sivil bizden şikayetçiolacak, oynamadığımız için bu oyunu meczup sanılacağız. Bunlar unutulacak!Acımızı tecime sunan tüccarlara da kanlı bıçaklı düşmanımızla ittifak eden eskimuktedirlere de yüz vermeden geçeceğiz gördüğümüz o tuhaf düşlerin barikatına…Feleq!

Zindandan çocuklarımız çıkacak mesela. Vicdanın galibiyetiylealacağız zindan kapılarından çocuklarımızı. Elleri toz içinde, yıkayacağız.Saçları taranmamış, tarayacağız. Ekmekleri katıksızmış, katık bulacağız.Unutulacak kırılan kolları, yollarda sürüklenen bedenleri, incitilen iç’releri!Sokaklarda bir Kürdi intifadasının en güzel çocukları olduğu unutulmayacak!Feleq!

Bazıların ise alınlarını, ellerini, saçlarını, iştahlarınıyazamayacağım. Onlar öldü. Öldürüldü! Devletin mekanize kuvvetlerince öldürüldüateş altında büyür iken. Öldürüldüler onlar sen yaşıyorsun bak! Bak senyaşıyorsun, incecik çocuklara kan yürüdü. Şerzan’a kan yürüdü. Canan’a kan yürüdü. Kan yürüdü anneleringöğüslerine doğru, babaların şakaklarına, kardeşlerin en derinlerine. Unutulacakmı? Belki! Hayır! Unutulmayacak! Ya ne yazar? Onlar öldü! Feleq!

Kürtçe’nin yılı oldu iki bin on. Kürt dilinin en meşru, enhakkaniyetli taleplerinin devletin ve alışkanlıkların duvarını dövdüğü yıloldu. Anadil boykotuyla anne dilinin izi sürüldü, mahkemeler, savcılar, polisler,politikacı görünümlü kolluk güçleri hararetle tehdit üretti. Anadil’de eğitimve kamusal hizmetler, çift dilli yaşam talepleri en geç kalmış haliyle yürüdükorkusuzca hayatın satır aralarına… Kürt halkımız yeni bir şey istemiyor oysahakkın iadesini istiyor! Bir iade-i dil hareketi bu, bir itibar hareketi,oğullarıyla can dilinde konuşamayan babaların isyan hareketi. Rüyalarımızıhangi dilde gördüğümüz unutulacak! Rüyamızın ne denli cüretkâr olduğuunutulmayacak! Feleq!

Güler Zere. Güler zindanda öyle uzun kaldı ki kelimesieskidi, isyanı eskimedi. Güler öyle uzun ve hasta kaldı ki zindanda ömrü onutaşıyamadı daha fazla… Öldü. Öldü Zere. Kalbimize bırakarak o sade fotoğrafını,o nasıl bir sadelikti, o nasıl muhteşemlikti zindan da çiçeklenen bahar… UnutulacakGüler’in ince sesi! Unutulmayacak onu kucakladığımız akşamlar! Feleq!

Zorla din. ‘Dinde zorlama yoktur’ zorunlu din dersi vardırmesela. Devletin ve cümle demokrasi sevdalısının ince yeri Alevi halkımızsokağı, geceyi, sabahı, hayatı doldurdu yıl boyunca. Sivas dedi! Maraş dedi!Cem dedi! Unutulacak bunca yüzyıl süren o itidalli işkenceleri! Amma onlarunutmayacak sure yapıp iman edecekler acılarına, ölülerine… Feleq!

19 Aralık ve Ahmet Kaya’ya sadakat yılı oldu iki bin on.İtiraflar, vicdan yıkamalar… Her güne hafızalara düştü gerçeğin nar kırığı. Kırıknar gibi leke bıraktı sinelerde, ellerde… 19 Aralık’ta kardeşlerimiz caniçinde, ateş içinde bize bir büyük iltifat bıraktılar, bir iltifat dövüşene,isyan edene, devletin kara tarihine edi bese! Diyene… Unutulmadı! Ama feleq!

Mayıs bir’de yüz binler olup Taksim’e yürüyen kalabalıklarmesela. O kalabalıktaki bayram çocuğu havası, o kalabalıktaki güleçlik, ogeçmiş ile bu gün arasında cereyan eden fevkalade hatıra geçişi. Ölüsü olanlar,ilk defa katılanlar, yenilmişler, direnmişler her birlikte bir uzun soluk oldu…

Taksim’e yürür iken rast geldiğim Wernike Korsakoff’lu kadınarkadaşın yüzündeki gülücüğün adıyla bağlıyorum kelimenin iplerini. Yanında ikirefakatçi olmaksızın yürüyemeyen o kadının ölümü bile çaresiz kılmış cesaretive sadakatiyle anlıyorum iki bin on yılını… Atını nallayan feleq bizimpeşimizdedir yüz yılı aşkındır, elimizde Ermeni işi nakışlarle soluk soluğagiriyoruz yeni bir yıla, bir aralık demiştim bu yıl için, bir eşiktir, kalbinve hayatın atlasında bir eşik! İnsan atlasında bir Yurt kurmak için sebat…

Kurtuluş’tan Taksimedoğru ağır adımlarla yürüyen o kadının sabrının bir yılıydı yaşadığımız.

Ben yılımı ona adıyorum.

İyimserlik Devrimcidir

2012-02-01T07:13:00.000-08:00

İyimserlik üzerine daha fazla düşünmenin kıyısındayız.

Kıyısında gözlerimizi kanırtan fotoğrafların bizi ittiğidehşetin… Dehşetle açıyoruz perdeleri, ürküyle kapatıyoruz. Göğsümüzün üstüneolanca ağırlığıyla yüklenen o kiralık kelimeler, ağzımızdan dökülüyor. Ne çokkonuşmuşuz; ‘yasal dille’

Yasal dilin içinde yer etmeyen aksanlar, yer etmek istemeyendağınık çocuklar. İşte dökülüyor ağzımızdan vermediğimiz yaygara, atmadığımızçığlık, çekmediğimiz zılgıt, basmadığımız kalay… Artık ne mümkün ikna olmak ‘üçkuruşluk’ tantanaya…

Ovduğun etinden yırtılan terin sızısı hürriyetleölçülmeyecek, imanla söylüyorum. Dinmeyecek kalbinin mührünü kıran aşkın,sinene bıraktığı sağanak… Dinmeyecek!

Saçlarını bırakmadığımız bir hayatın... Dilinde kelimesikalmış... Hınçla yolmuş yüzünü, kalbini ötre ile örtmüş, bir kara dua ileokumuş ak saçlarımın ilmihalini... Unutmayacak!

Sana sırrımı aşikâr edeyim… Annem kanla emzirmiş beni,dudağımı ısırdım tanıdım. Annem kan sızdırmış babamın etinden ağzıma, ben öylesarhoş yaşarım. Dikiş tutmam, zincir paslanır etimde ben sızılarım. Her zerremekarışan o imayı anladım, kanatlarım var uçarım. Kim beni öldürse ondan doğarım.Dilim lal sandım değil şivekârım, dilbazım, yalanım... O bilmeyecek!

Değil mi ki… Kırçıllı bir umuttan yapılma gerillayız,kentlerde, iş başında, sırada, şiddet altında, açlıkta, işsizlikte,yapayalnızlıkta birer çiçeklenme biçimiyiz. Silahımız hatıramızdır...

Ama buna rağmen onlara de ki; Ölçemiyorsunuz! Biçemiyorsunuz!Siz ne yaptığınızın farkında değilsiniz! Ölülerimizden, mezarlarımızdan,kadınlarımızdan, gecelerimizden, kimliğimizden elinizi çekin! Dünyayı başımızayıkarsanız, “dünyayı başınıza yıkarız”dedirtmeyin!

Kardeşim sanasöylüyorum bunlar en çok sana… Sürgündesin biliyorum, sesin ne zaman dokunsabana kar başlıyor. Dağlara çok baktın, çok baktın uzaklara, suların ışıltısınaçok baktın da gözlerin doldu böyle hayatla… Kardeşim senin sürgünlüğündeıssızlaştık, karmaşıklaştık, ‘sarışınlaştık’ vay ki “bu kaçıncı güz”…

Kardeşim, bir kalbin bir gövdeyi yorduğunu anımsa. Anımsaşiddetinin cüretinde kör olamayan düğümü…

Kardeşim onca zaman oldu saçlarım ağardı geri kalan her şeykoyulaştı. Birileri elem diyecektir. Sen gayrı’sını bilirsin… Biz birbirimizinölüsünü taşıyacak olanlarız!

Bunu anımsa her kan biz de pembeleşmek, her suç biz deaklanmak, her aksan biz de bozulmak istiyor… Sürgün diyorum. Dönsen, Zindan!Zindana dönsene! Diyemem!

Nasıl vereceğiz sizi devlete… Kör kalabalıklara, kuytulardabekleşen muhbirlere, tetikçilere, laf ebelerine, kalem sivriltenlere… Uğulduyorvoltalar yine, sen göğsünü dayadın toprağa dinliyorsun uğultusunu yurdunun, elimiz taş döküyor, taş döküyor, taşdöküyor!

Soflarımızda eksik tabak, somunlarımızda olmayan diş izin,omzumuzda vay ki el izin! Oradasınız birer yaman türkü gibi salınmaktasınızmuntazam sokaklarda. İşte bozduğunuz oyun bu değil mi, sizi çağıran çırpıntısıdeğil mi dövüştüğümüzden bahseden kalplerin…

Beni sorma, beni sorma ben iyimserim… Ben kendimi bir nöbettebuldum, kimsenin ‘tut’ demediği bir nöbette elim tetik bekliyorum “gözlerimnemli değil” bil bunu “gözlerim namlu”

Tuhaf kelimelerle konuşuyorum, hani ben değilim ağzımaçıldığında dile gelen. Çok yorgunum ama konuşurken ve hatta işe nakşederken kendimibirden bire başkalaşıyorum. Umutsuz kelimeler sayıyorum tespihinde hatıramın,dilimde nasıl cayır cayır sesler, görmelisin… Ben nöbetteyim sorma beni…

Sen sürgündesin, kendine bak, çorabını, çorbanı illa kisabahlarını sarsan soluğumuzu ihmal etme… Bir uzun ses idik biz hep birliktesöylerdik anımsa…

“Bu zincir böyle kırılacak”

Karanfil Bildirisi

2012-02-01T07:11:00.000-08:00

Gençölülerin coğrafyasında doğmakla edinilebilecek bazı tuhaf alışkanlıklarımızvar. Ölümü kanıksamak mesela, ölüleri ayırt edebilmek, gözyaşını yoksayabilmekgibi…

Haniağıtlara bakın, hep genç ölenlerden bahsediyor, kavuşamamış aşıklardan,kendisine kıymış kadınlardan, ölümle ovulmuş kelimelerden bahsediyor…

Binyıldır dövüşüyoruz! Herkes biraz yara taşıyor, herkeste bir kızgınlık hali, biryutkunamama, kahırlı uykudan uyanmış sabahlar gibi…

Uzatmayalım…

Sade,yalın, net sözcüklerle gerçeği kabul edelim. Terör ve Terörist paradigmasıçoktan anlamsızlaştı, “bir avuç eşkıya” küçümsemeleri de, “ekmek ve aş verelimsussunlar” teraneleri de, “inkar ve imha” siyaseti de, “sıkıyönetim”, “ohal”uygulamaları da, daha çok silah, daha çok bayrak, daha çok linç “buluş”ları da…Çürüdü.

Çürüdü.Sistem, savaş, haklılık, şehitler çetelesi… Şimdi sokaklara dökülen“goygoyculara” teslim çözümün ruh hali…

Çürüdü.Koca koca laflar, ev baskınları, köy boşaltmalar, dışkı yedirmeler, toplutecavüzler, zindan katliamları, gözaltında kaybetme saldırıları…

Çürüdü.Savaştan beslenen ürkünç kalabalık, milyar dolarla alınan silahlar, milyardolarlık yolsuzluklar, mafyalar, kumarhane çeteleri, zengin generaller, yoksulerbaşlar…

Çürüdü.Korucular, istihbarat örgütleri, ajan sızdırmalar, örgüt içi infazlar, hainilan edilenler, kahramanlar silsilesi…

Çürüdüsistem. Tüm kurumlarıyla çürüdü. Cumhuriyet başarısız oldu. Cumhur perişan,duygusal duvarlar kalın, kardeşlik duygusu yalancı, avuçlara dolan kan sıcacık…

Savaşherkesi yalanlaştırdı. Herşeyi yavanlaştırdı. Her nesneyi silahlaştırdı. Heröfkeyi anlamsızlaştırdı. Her maneviyatı bulanıklaştırdı. Her rüyayıkabuslaştırdı. Savaş bizi uzun kullandı, kullandı ve bıraktı… İçimize. İç savaşbununla meşhurdur. Sıkılan her kurşunun havada asılı kaldığı bir mayın tarlası…

ah!

İşçiler,emekçiler, kadınlar, gençler, aydınlar, ezilenler, yoksullar, kimliğireddedilenler, gayrımemnunlar! Atlasımızın onurlu, dürüst insanları, merhametve adalet sahibi halkımız!

Ölenlerinadlarını aklında tut, yaşlarını sor, hangi sınıftan geldiklerini dikkatle bak,askerlerin ve onlar kadar yoksul gerillaların çocukluk fotoğraflarını düşün,ölüm epiği içinde kaybolan bu gencecik insanların her birini ayrı ayrı düşün vesahip çık, savaş satıcılarının kin ve nefret söylemine itibar etme. Silahtekellerinin amansız kârını, bedelini ödemediği savaşın sürmesinden sözedenleri, sorumluluk almaktan kaçan siyasi partini, sendikanı, çığırtkangazeteni sorgula!

Savaşınsonuçlarına bakıp düştüğün dehşetle, kafanı kuma gömme. Öfkeni savaşa yönelt,Türk ve Kürt kardeşini gösterme parmağınla, savaşı yargıla, çözümsüzlüğü teşhiret!

Onurlu,özgür, refah içinde bir arada kardeşçe yaşamanın başlama noktası tam daburadadır. Şimdi kucakla ihmal edilmiş kardeşini, savaşı gerilet, savaşsistemine inanma!

İnanmayalanlarına!

Sebahat’in Elleri, Bengi’nin Taşı!

2012-02-01T07:05:00.000-08:00

YılmazGüney’in Arkadaş filminianımsayanlarınız var mıdır? Hani Melike Demirağ’ın dağarcığımıza yerleşenşarkısının söylendiği film. Herkesin değil ‘bazılarının’ arkadaşı olanGüney’in, bir yoksullar baladının içinde gezindiği berrak film.

Arkadaş’ınson sahnesi ise başlı başına kursakta lokma gibi kalır; Eski Cemil arkadaş,yeniden Cemil Bey olmaya karar etmiştir, Cemil’in eşi olan kadının tokadıÂzem’in yüzünde patlar. Yumruk sıkılır, diş sıkılır, göz sıkılır. Âzem; “Butokadın hesabını bir gün mutlaka soracağız; mutlaka, mutlaka bir gün” der…

Birgün mutlaka. Şiir gibi. Şiirden öte yemin gibi, dua gibi, kanlı bir gecedençıkılmış sabah gibi… Bir gün mutlaka!

ŞimdiSebahat Tuncel’in Polis müdürünün yüzünde patlayan tokadı, Bengi Yıldız’ınelinde büyüyen taş. ‘Bir gün mutlaka’ demiştik! Gün geldi, geçiyor günler,gövdemizi sarsarak, yırtarak dilimizdeki ucuz izahları, günler bizim akboyunlarımıza basarak geçiyor.

Elkadar çocuk iken başlayan beden terbiyesiyle biteviye tokatlanmış halklarımızınçocukları, taş ile tokat olup dökülüyorlar nizami muhalefetineteklerinden. Yetti! Arttı! Yediğimiz dayağın terbiyesinden usandık.Edilen hakaretin inceliğinden, örselenen gençliğimizin gölgeleşen suretindenusandık! Dipçikle ezilen başlardan, bok yedirilen babalardan, basılan evlerden,dağıtılan somunlardan geriye kalan itidalden usandık. Usandıkbize giydirilen o ‘uslu’ kefenden. Kefeni yırttık!

Enkadın, en işçi, en yoksul, en Kürt haliyle, Sebahat yürüyecek üzerine üzerine… Gözlerinedolan gözyaşı, gözlerine dolan bin yılın kahrından isyan edecek dili, ellerini…Elleri gövdesini bırakacak savuracak tokat olup, elbiçimini almış öfkesini. Zindandan aldık onu, oy verdik aldıkzindandan, bize en çok o benziyor diye sevdik. Sessiz, sakin, emekçi halinisevdik. Hani bir tekstil işçisi kız kadar mütevazi halini sevdik. Yerigeldiğinde deliye dönen halini… Bir damla zaman önce yerde sürüklendi kadınlar,bir göz kırpımı zaman önce çocuk, erkek gaz bombalarına ve kaba dayağa dizildi.

Bengiisyan etti. Meclisler, tutanaklar, vekillikler sökmedi yüzünü bir isyanlayıkayan anda aldı eline taşı! Taş! Bengi’nin elindeki taş, Haritamızda çocuğunelinde, kadının elinde, gencin elinde bir meydan okuma biçimiydi. O sıkıcatuttuğu taş ile bizi anlattı. Kapı kullarının telsizli göbek bağında, panzerdenedilen küfür, itilip kakılan kadın, dağıtılan pankart…

Belki Mazlum‘unposteri yere düştü. Mazlum’un tenine değen ateşle yıkanarak büyüyen çocuklarnasıl dursun? Nasıl sakin kalınabilir? Mazlum’un yüzü yere değdiyse! Taş ilekurulan memnu bağın tam ortasında bir vekil! Vekil taş atanın, yumurta atanın,diş sıkanın, taşeron işte çalışıp, kovulup Basmane Meydanında sopadangeçirilenin Vekili… Edward Said Filistin’den attığında taşı ‘şan olsun’demiştik! İşte Şan!

Kolunaklen kırılan çocuk! Naklen dipçikle bayıltılan gencecik oğul! Devletrehinindeki oğlunun bacaklarına sarılarak yerde sürüklenen anne! 30 yıl öncejandarma kurşunuyla ODTÜ’de öldürülen oğlunun mezarına ‘Fatiha’ dediği içinMahkeme edilen Nene! Açlıktan bayılıp araba altında kalan bebe! Mezar arayankadınlar, iş arayan erkekler… Bu nasıl bir cehennem! Bu cehennemde sen! Sennasıl böyle makul kalabildin? Nasıl tokatlamak istemiyorsun? Nasıl taş dolmuyoravuçlarına?

“Butokadın hesabını bir gün mutlaka soracağız; mutlaka, mutlaka bir gün”

Tokat.Bir gün mutlaka! O tokat orada savruluyorsa, o taş avuçta tutuluyorsa, bizimgüzelliğimizdir! Bize böyle vekil gerek! Neyin vekili olduğunu bilecek birvekil gerek. Göz yaşını dökmeden hesap soran, bir adım geriye atmayan birhalkın Kürt, Türk, Çerkez, Boşnak, Arap çocuklarının hesabı… Hesap ettik!

Oncatokadın hesabı. Onca kırılan, incinen gururun, yıkılan hayalin, hırpalananaşkın, zindanlarda damıtılan zamanın, sürgünde hasretle kasılan kalbin… Hesabı…Bir gün mutlaka!

Gün..Mutlaka!

“YıkılmaSakın”

Garp’tan Gelen Âla Şark’tan Belen Bela!

2012-02-01T07:02:00.000-08:00

Öfkesizce.Merhametle. Duvarda bir kırık sazın gölgesiyle… Konuşalım. Konuşalım kikelimenin, sözün, hayatın aynı demirin pasında eridiğini anlayabilelim. Kendiniçin istediğin her hürriyeti “benim” için istemiyorsan orada paslanmıştıremeğin. Yüreğin paslanmıştır. Dilin paslanmıştır.

Dudaklarınınarasından boşalan sesini dinle. Nasıl kadim bir coğrafyanın kelimeleri bunlar.Neredeyse her kelimenin izini sürsek bin yıl her kelimenin izini sürsek bincan. Sözün ve sözcüklerin böylesine nehirleştiği bir yerde ‘dil’ nasıl mahrembir hal almaz?

Kafanıkaldır bak! Tüm yaşamınıniçinden geçiyor Garp‘ın dili yazarken, iki lokma yemek yerkençarşıda kendine üst baş alırken, bir dostunu telefonla ararken… Yaşamın tümündegarbın dili, egemenin dili, paranın beynelmilel dünyasının bütün dilefendileri. Elbette her dilde isyanın sözcükleri var. Elbette garbın dilinde deişçinin, kadının, sokakta dövüşenin sözcükleri var. Değil mi ki garptan gelincedil yadırgamıyorsun. Bilakis kurslara yazdırıyorsun ismini. Garbın dilindeeğitim veren kurumlar için sıralara giriyorsun. Sınavlara giriyorsun. Sokaktagörüyor, dükkanda görüyor, metada görüyor yadırgamıyorsun. Elbette yadırgama.Paranın, sözcüğün sınırsız dolaşımında “zor” kullanmadan mümkün değil ‘dilindile değmesini’ önlemek.

Amayadırgıyorsun Şark’ın dilini. On binyıldır belki yan yana yaşadığın dili, halk türküsünü, alfabeyi, isyansözcüklerini yadırgıyorsun. Çünkü şarktan geliyor. Sen bir kez yenilmişsen oiki kez yenilmiştir her savaşta.

Şarktangeliyor o dil donatımsız, dağınık, rakım en az ikibin metre… Oysa “kardeşinin”dili senin de dilin değil mi?

Birilerininneden Kürtçe, Lazca, Boşnakça vs bildiği değil aslında sorun. Sen nedenbilmiyorsun? Neden Rumca “günaydın” diyemezsin, Ermenice “hoşça kal”, Arapça“çok üzgünüm”, Çerkezce “ellerine sağlık”, Zazaca “kalbim çok ağrıyor”diyemiyorsun?

Devletsana yalan söyledi. Sana devlet binlercekez yalan söyledi. Bu devletin rejimi seni işsiz, seni geleceksiz, senizorbalıkla yaşamaya mecbur bıraktı. Meclisinde sana yalan söylendi.Genelkurmay’ında sana yalan söylendi. Dersliğinde sana yalan söylendi. İşyerindesana yalan söylendi. Sen hala devletine inanıyorsun. Gel bu defa bize inan.Yoksa içinde bir kibir, yoksa içinde halkına düşmanlık, yoksa içinde kardeşliğekast eden cümleler… ki yoktur! Gel bu defa bize inan.

BenTürkçe düşünüyorum. Ekmeğimi Türkçe’denkazanıyorum. Türkçe yazıyorum. Türkçe seviyor ve Türkçe bir güzel küfürediyorum. Ben dediğim milyonlarca kalabalık Türkçeyi nadidemiz sayıyoruz.Devlete rağmen güzel öğrenmeye çalışıyoruz, güzel konuşmaya. AhmedArif “seni sevmek felsefedir kusursuz, imandır korkunç sabırlı” Türkçe diyor. YaşarKemal Türkçeanlatıyor Mezopotamya’nın en ‘ince Memed’ romanını. YılmazGüney Türkçesesleniyor duvarların ve sürgünlerin derinliğinden. Şikayetimiz yok Türkçedenneden şikayetin var bizim anadilimizden?

Anadilmektepsiz olmuyor, kitapsız olmuyor. Kaybolup gidiyor baksana. Rize’den Hakkari’ye binlerceköyün adı değiştiriliyor, tarihi yağmalanıyor. Bu barbarlığa nasıl ortakoluyorsun? Garptan gelene heves ediyor da şarktan gelenden nasıl inciniyorsun?

Dilbir öfke biçimi değil, bir affetme biçimidir. Dil uzun sürer. Dil öç alır. Dil unutulur. ŞimdiMidyat’ta bir Süryani’nin, Artvin’de bir Gürcü’nün, Sakarya’da bir Çerkez’indilini kendi dilin kadar mukaddes saysan. Coğrafyanın bu çiçek bahçesiyleövünsen, dili bir kavganın değil de barışmanın aracı haline getirsen…

Bizcümleten Anadolu’da uzun bir Şark’ıyız…

Kanlı Ter Rakısı

2012-01-29T09:59:00.001-08:00

Newroz ki Onların Kelimeleriydi

2012-01-29T09:54:00.001-08:00

Maya

2012-01-29T09:45:00.000-08:00

Estetize Edilmiş Şiddet

2012-01-23T05:02:00.000-08:00

Sabahı yine kan sardı.

Durdu, düğümlendi sesimin içine yerleşti. Sesim kan sesi artık. Cümlesesimle aslında bunu anlatmıştım. Cümle sessizliğimle, “bir kan oyuğundaboğuşmaktayız” demiştim.

Terli bir akşamdan çıkıp, sabaha eren eskil gövdem, bir kanlı hatıra gibitaşıdığı öfkesiyle uyudu yine, uyandı… Ben aslında her oturduğumda yazmak için,Çiçekdağı’ndan aşağı boşalan bahar yapraklarını, çiçek tozlarını, o muhteşemkokuları anlatmak istiyorum. Kutuderesi’ne hani sis iniyor da bir tül gibiyalıyor ya ormanları, Birecik’te Fırat’ın kıyısında mola verirseniz bir etyemeği söyleyin, İkizdere’de iki dere arasında bir Laz Mezopotamya’sıdır kidağlarında Rumi bir dil durur… Bunlardan söz etmek istiyorum ama olmuyor.

Kan her sözü bölüyor kabaca. Bölüyor her kan, cümleyi ve cümlemizi… Yerinebağırışlar koyuyor, yolunmuş anne saçları, elleri bir ölü kumru tutmuş babaduruşları koyuyor.

Kan’dan söz edeceğim yine hazırlık olun, damağımda kan tadı var, hazır olun,babamı gömdüğüm toprağın esmerliği var gözlerimde hazır olun! Hazır olun benüzüldüm, sen üzüldün, biz üzüldük… İşte bu bize narin ve çelik kıldı. İşte bukeder bizi yakışıklı ve güzel kıldı. Mağdur edildiğimiz için, mühür aldıkhükmümüze, her lahzada alnımızda beliren bazı işaretler kazandık. Bu yüzden biz“bir kere zalim olmaktansa bin kere mazlum olmayı tercih…”* ederiz.

Serap Eser 17 yaşında, bir Molotof kokteyli ile yanarak ağır yaralandı. 29gün sonra hayata gözlerini yumdu. Kanarya’da hani Küçükçekmece gölünebakan o işçi mahallelerinden birinde… Yaşıyordu, yaşamak ne tuhaf kelime, birgenç kızın saçlarının tutuşması ne tuhaf… Bunu da en iyi biz biliriz, 19Aralıkta devrimci kadın tutsakların yakıldığı o karanlık zindanları nasılunuturuz! Ve Serap öldü. Bursa’da patronun üzerlerine kilitlediği atölyedeyanarak ölen yaşıtları gibi… Öldü.

Aydın Erdem o güleç çocuk, o yağız delikanlı da sırtından vuruldu. Sırtınıyırtan mermi kalbinin üzerinden çıktı. Ateş altındaki kalabalıkların içindeydi,bir “intifada”ya benzemeye başlayan, o sokak isyanında çocuk ve çoğul, kadın vemilis, Aydın ve mermi… Silah çekileli çok oldu, namlu ucunda çok çocuk düştühalklarımızın kucağına kanlar içinde…

Tokat’tan ölen yedi askerin haberi geldi hemen ardından, ne kadar da“kazasız" bir zamanlamayla yere döküldü o donatımlı askerler. Er CengizSarıbaş’ın amcası Salim Sarıbaş “Ne olursa olsun bu savaşın bitmesi lazım,daha nice Cengizler böyle gider… Giden geri gelmiyor, ateş düştüğü yeriyakıyor. Savaşı yapanlar da bu ülkenin çocukları, ölenler de bu ülkeninçocukları, kurşun sıkanlar da bu ülkenin çocukları. Bu vatan için herkes şehitolabilir. Ama karşımıza bir devlet çıksın bir devlet olsun hepimiz savaşalım.Bu savaş niye yapılıyor. Boş anlamsız bir savaş. Artık bu anlamsız savaş sonaermeli… 25 senedir bu savaş nasıl bitmez? Demek ki silahla halledilmiyor,silahla bu iş çözülmüyor.” Dedi.

Ben ekleyecek söz bulamıyorum. Bir Anadolu bilgeliği, bunca karapropagandaya rağmen, berrak bir bilinç karşımızdaki. Hiç baktınız o askerlerinanne ve babalarına? O evlerine? O bakımsız erkek ve kız kardeşlerine? Sıvasızevler, tek göz odalı yaşamlar, yara aç-yarı tok kadınlar, erkekler, çocuklar…

Yoksullar ölüyor! Yoksullar sırayla ölüyorlar, bir oyun gibi namlunun ucundanöbet değiştirerek ölüyorlar. Hiç ölen Kürt gerillasının evlerine baktınız mı?O bakımsız, o ayakkabısız kız ve erkek kardeşlerine, o kederli sürgünannelerine, o kentlerin en ücra mahallelerine doluşmuş hallerine baktınız mıhiç?

Mülkiyet düzeninin o ışıltılı binalarının, eğlence yerlerinin hemenkıyısında, yoksullar ölüyor! Öldürüyor! Her ölümden besleniyor bu savaşıntacirleri, ellerini ovuşturuyorlar, keskin duruşlar takınıp, homurdanıyorlar,hiçbir üzüntü belirti yok hallerinde, bir simsar gibi yaklaşıyorlar askerölülerine. O askerler, savaştan önce işçilikte, işsizlikteydi, saçlarınıkestiler askere alınacaklar diye, ayda 39 lira para veriliyordu ellerine… 39lira unutmayın, TSK askerlerine 39 lira ödüyor unutmayın bunu… Milyarlarcalirayı silah şirketlerine, er v erbaşa 39 lira… Görünüz savaşın tutarı bu!Bakınız, tarihi kimliği inkâr edildiği ve şiddetle onuru kırıldığı için dağlarabiriken Kürt yoksullarıyla, zorla askere alınan Türk yoksullarının “Edi bese”dedirten o kayıp savaşı…

“… Uzun yola çıkmaya hüküm giydim/Beyazların yöresinde nasibimkalmadı/yerlilerin topraklarına karşı suç işledim/zorbaların arasında tehlikelibir nifak /uyrukların içinde uygunsuz biriyim…”**

Uzun bir yol bu. Vicdandan sonrasının, o uzun yürüyüşü. Şiddetin kanlı pususu içinde birçıkış yaratmak için daha cesur olmak gerekiyor. “Barış” sözcüğünüanlamına uygun biçimde yaşamak ve yaşatmak için daha güçlü olmak gerekiyor.Şehit ve şahadet sarmalından çıkmak, kefeni yırtmak zamanıdır. Öfkeninzarafetini doğru anlamak zamanıdır. Yoksulları mahzun kılmamak için dikkatliolmak zamanıdır. Şiddetin tacirlerine hayır demek! Yoksulların çıkarları birdirdemek! Kölelik düzeninde, aç-çaresiz-işsiz-geleceksiz bir hayata hayır demek!Irkçılıkla zehirlenmeye dur demek! Zamanıdır…

Şiddetin estetiği olur mu? Şiddetin propaganda değeri olduğu çağ henüzbitmediyse, henüz direnmek bile bir şiddet gerektiriyorsa kimi zaman, silahlıbir kurumsal şiddet yoksulları ve cümle ezilenleri silah zoruyla düzene tabikılıyorsa, sokak işkencesi, cezaevlerinde dayak ve cebir biteviye sürüyorsa…

Mazlumun öfkesinin meşruiyeti bir gayrı meşruiyete dönüşmemeli.
Yanıtım:
-Olur!

* İmam Ali’nin söylediği anlatılır
** İsmet Özel, Mataramda Tuzlu Su

Cüret Çözer!

2012-01-23T04:57:00.000-08:00

Biz on yıllar boyunca eli silahlı bazı genç adamları ve gençkadınları övdük. On yıllar boyunca onların şiddetine şahit, şahadetlerine fecigözyaşları…

Onyıllar boyunca çocuklarımıza isimlerini verdik. Dünyanın hangi atlasındanböylesine politik çocuk isimler vardır acaba? Çocuk kulağına üflenen oisimlerin kuşaklar boyunca gözaltı tutanaklarından, mahkeme celplerinden eksikolmayan kayıtları…

Bir Taylan’dan binlerce Taylan’a,bir Meral Yakar’dan binlercesine, bir İnan’dan binlerle İnan’a, bir Deniz’denokyanuslara, Mahir’den Mahirlere… Bir Mazlum’dan bir Halk’a…

İsimler,şarkılar, ağıtlar. Mezar başlarındasıkılı yumruklar. Mezar başlarında öpülen soğuk mermer damarları… Camilerden,Cemevlerinden, Kiliselerden kaldırılan çocukların ardına dökülen sular, gülyaprakları, kara tülbentler… Tabutlar omuzlarda, keska-zeri-sor, kırmızı bazıyıldızlar, orakla çekicin kan kardeşliği…

Silahlanmışöksüzlüklerin, yırtık çocuklukfotoğraflarının, zindan kapılarına birikmiş kadınların uzun uzun sustuğudur.Uzun, çok uzun sustuğu için bir daha geri almayacağı sözler etmişlerdir.Silahlanmış merdiven silme sabahlarıdır. Silahlanmış güvercin bakma sevdasıdır.Silahlanmış erkek ve kadınların bıraktığı asalet illa ki cesaret! Geri alınamazbir şiddet!

Birkerecik bile olsa sinemaya gitmeden. Bir kerecik bile olsa yârin sıcacık-titreyen ellerinitutmadan, bir odası dahi olmadan, bir tınısı… Gözlerini kocaman açarak bizedoğru bakan o ölüler! Ölüler silahlanmıştır. Mezarları yoktur onların,mezarları yoktur toprak usulca örtmüştür, kuşlar usulca örtmüştür, dallardanyapraklar aceleyle dökülüp usulca örtmüştür onları… Patikleri vardır. Annemektupları, oysa o anneler okuma bilmezler ve katiyetle güzel susarlar.

İşteo bir kerecik hiçbir şeyi olmadan ölenlerin gün ağrısı bu şafakta kan renginebürünen.

Kentlerinsokaklarında, dağ koyaklarında… Geçitlerde, su başlarında, yıkık mahallelerde sobaönünde… Eline silah almakla, eline silahtan başka bir şey alamamakla mayasıkarılmış kadınlar, adamlar… Gencecik ölüyorlar.

Cüretediliyor. Cüret ediliyor! Birkanlı bahse can koyuluyor. Cüret ediliyor zindanlarda, cüret ediliyor sokakaralarında… Nasıl da şen!

Cüretçözer. Cüret çözercanlarım, canparelerim! Cüret çözer düğümü, yutkunamadığın sabahların ağrısınıçözer… Zinciri çözer. Üzerine sinen korkuyu çözer. Cüret ki en donanımlı orduyudahi dehşete düşürür. En çirkin yenilgiyi bile alır bir hatıra ve deneyimyapar. Yenilmekle öğrenir cüret. Cüret sevmekle mümkündür. Onları sevmekle!Onları, işte cüret edenleri… Ölenlerimizi, zindanda yatanlarımızı, sürgünegidenlerimizi, yarasıyla kalanlarımızı sevmekle başlar cüret.

Cüretetmek övdüğün genç adamların ve kadınların elindeki o soğuk bilince dikkatlibakmakla başlar! Cüret barikatları, sınırları, tankları topları umursamayan elleringidip ölülerini sırtına alıp gelmesidir.Ölülerinin etini, kuruekmeklerini, gerilla notlarını araziden toplamaktır, cüretin insanda bulduğuyanıt. Omuzlarına vurup çocuklarını yürüyerek mayınlı araziden kahretmekve taziyeye başlamaktır, cüret!

Korkununduvarı aşılınca işte titrer,elindeki kırbaç tutan; şakıyan kırbacın sesine kulak asmayan o bakımsızçocuklar, o terli erkekler, o yaslı kadınlar.

‘Açlıklaterbiye eden’ devletin zorla beslemeye çalıştığıdır, cüretin etiği. Yoksulçocukların önüne yıkılan servetlerdir, cüretin telaşlandırdığı. Ölümle sınadığıo muhteşem hayat öğrencilerinin, ölümü kucaklarına almasıdır,cüretin düşmanı silahsız koyuşu…

Cüretdüşmanı çözer, bizi birleştirir. Bizi biz yapan bazı şeyler var! Bizi biz kılan büyük birmacera var. Bin yıl sürmüş hatıra var… Bizi bizden yana kılan. İştesilahlananların bize bıraktığı burada başlar…

Günceldirelinde tetik izi bırakan paslı akşamlar. Hemen şimdiye dairdir öfkenin, sevincin karlı mevsimi.Şimdi bahar içine kırağı, birazdan çalar kapılar, birazdan mahkeme edilirçocuklar.

Cüretinletitrer dallar, dağlar, yoksulların alınları düşen kara yazılar…

CüretÇözer!

Ben Dengbejim

2012-01-23T04:54:00.000-08:00

Eskimenin en berrak halidir gördüğün her şeyde hüsranaramak.

Öyküler topluyorum ağızlardan en tıynetsiz duruşları kederleağarmış yüzlerin geçici esmerliğinden. Fotoğraf arkalarından üvey kardeşleri,evladiyelik kahırları… Boyunlardan cevşen, boyunlardan Zülfikar, boyunlardanısırık izleri… Ellerden mahcubiyetleri. Topluyorum. Yağmurdan önce yetişip…Sureler topluyorum memnu örgüt dinleri için.

Her söze yitik bir dille başlıyor hayat. Dilini dilindebozuyor. Sen konuştum sanıyorsun. Çocuğum, homurdanıyorsun. Kalbinin yaralıhayvanı… Kim unutmamış ki bozduğu kuş yuvasını. Şarkılarınızdan kuşlarıtopluyorum. Süvarilere koyak bilgisi;

...Bozgundu
Çokları bizi kodu gitti
Sığındık
Yırtıcı kuşlar kayalığına...

Evlerin duvarlarında bazı asılmış genç adam fotoğrafları,telle boğulmuş ağabeyler gözaltında tenine devlet uzanmış ablalar, öfkesitercüme edilemeyen yaşlı kadınlar, kadınlar, kadınlar alınlarındaki yazmanınoyasında kurulacak kanlı tugaylar.

Tutmadıkları oruç gibi kaza ediyorlar oğullarınınöldürüldüğü her günü. Kaza ediyorlar bir daha kıyam etmek üzere parçalanmışdizlerinin sancısını. Omuzlar hafif düşük, eller mayalı, o kışlara hazırlıksızgiren kadınların kına kokan sineleri eğilmedi, dökülmedi velâkin uzun uzun dövüldü.Bir şubatla örtülen yüzler, en bedbaht mesellerden dikine sözler çıkartacaktır.Sökülmüş ten dikişleri avuca dolan inci dişler fena halde öpülmeye mehillipatlamış dudaklar…

Bir bıçağa saplanılmaz. Yanıltır herkesin olan acılar.Acının mülkiyetidir, o hep bazılarına kalır, tapusu aşk edilir yetim oğullara…Bunu en iyi siz bileceksiniz. O masallarda öcü diye sizi anlatıyorlar bentopladım işte bebeği kucağında ölmüş babalar için beyaz bıyıklar.Cüzdanlarda İbrahim fotoğrafları bir kimliğin kâğıda vurulamayansoğuk damgası... Kalbimizin en temiz yerinde gerilla alfabesi.

Kadınlar için geyik teri topluyorum kimseye benzetemiyoruzkendimizi, sevişsek zaman başlıyor. Zaman bir saati kuruyor yine hasrete.Başlıyor besmeleye küfürlerle bitiriyor… Âmin.

Doğduğum hastaneye karakol kurulmuş; diyelim ki İstanbul, diyelim ki Darbeden hemen sonra, doğduğum üzere bana verilen o kâğıtlardaheceliyorum hala sonu iyi bitmemiş hikâyeleri. Şimdi ellerimizde tetik yoksa,saçlarımız dağınık değilse, kalbimiz telaşa düşürmüyorsa düşmanı, cüretimizsarsmıyorsa hayatın kara kamularını…Vay!

Ben Dengbejim o kadınlardan bahsediyorum saçlarınıkısaltıyorlar paslı makasla yolmak maharetiyle. Alnımızda telaşla dökülen terineceli; “bu kadar öfkeli olsaydın, nasıl insan olurdun?”

Burkulmuş bir bileğin üstüne basıp yürür bu hayat,yaşananları anlatacak bir dil henüz yoktur. Ayaklarına ay dolanıyor ömrünü birmünakaşaya bozdurmuş çocukların. Şiddete giderlerken şehvete düşüyorlar.

Bizden kullanma kılavuzuna uygun bir hayat istendi. Artıkçağın en güzelvaktindeyiz. Bütün şaraplar içilmiş, bütün kadınlarsevilmiş, bütün mezarlar dolmuş, bütün sürgünlere gidilmiş, kederle söylenmişbütün şarkılarda uzun uzun ağlanmış çağın en geç vaktindeyiz.

Bir coğrafyadır artık seni içine almayan bütün haritalarainat bir öfke ülkesinden bir narin intikama en geç ve en güzel vaktindeyiz buçağın.

Ben Dengbejdim… Geç kaldığım için kırdım tümsaatlerimi, baştan başlayalım yine oynayalım ama kazanmayalım.

Hrant için…

2012-01-17T01:15:00.000-08:00

Gizli bir tarih defterinden dökülüyor yüzleriniz. Dökülüyor, ince yapılı evlerin taşlarına dokunmuş parmaklarınız. Dilimizde gezdirdiğimiz ezginin arasında sızlıyor, sesinizin dalgın mırıltısı. Gölgeleştik bizler, sizi sildikçe hatıramızdan, nenelerimiz anlatımlarından çıkardıkça; kâğıtlara, evraklara boğdukça gerçeğin hükmünü… Gölgeleştik. Gövdemiz coğrafyamızdır.

Kar yağıyor şimdi sanki konuşsan. Hani sesini sakladığım her kutuyu açsam, bir şenlikli kar yağışı başlıyor. Öylesine bir kar yağıyor ki sesinden, dindiriyor bir yüzyıl boyunca kasılan tenimizin ağrısını.

Hrant, ne kadar da kalabalık konuşuyorsun? Seni tek başına anlamak isteyenler işte bu çoğulluğu göremiyorlar; senin sinene dokunan her mermi, bin, yüz bin, milyon can’da uğulduyor. Sen bir Ermeni tragedyasının kahramanı gibisin, Hrant. Kendi uçurumuna yürür gibisin, sesin davudi, aksanın sevecen, duruşun en çok atlasın gibi… Sen Halk çocuklarının gülümsemesini bilirsin, yetimlerin ellerini saklamasını, yaşlı kadınların sürgünden dönüşünü bilirsin, zindanlara doldurulan kardeşlerinin alınlarında ışıldayan sabahları… sen bilirsin kıyımı, sen bilirsin en çok derdest edilmeyi, en sakin sen karşılarsın ölümü… Sen kendi ölümünü dahi bize izah edersin.

Hrant, bu yüzyıl başladığında, henüz dedelerim dahi hayata göz açmamışken, “BİZ” diye bir şey vardı. Biz demek -çağımızın kara perdesi açılmadan henüz- Ermeniler idi, Rumlar idi, Kürtler idi, Türkler idi… Süryani idi, Ezidi idi; Laz, Gürcü, Arabî idi… İbrani idi, Müslüman idi, Hıristiyan idi, Alevi idi… Biz bunlarla mükellef, bunlarla mükemmel idik… Kan girdi şimdi araya, her el bundan sakar artık.

Sakarız, suç ortaklığımız gibi sakil, çirkin, izahatsız… Zincirden kopardılar bir bir halklarımızı, kan deryasında uyandı çocuklar, uyanamadı birçoğu. Kadın çığlıkları eritti dağların yalçın sanılan doruklarını. Ev dağıtıldı, su döküldü, “testi kırıldı”. Sen bunu anlattın bize öfkesizce. Oysa yerinde olsam deli olurdum öfkeden, deliyim bak, öfkeden de öte… Çılgıncasına göğsüm doluyor, kardeşlerimin alamadıkları nefeslerle.

Sen nasıl sakindin, nasıl anlayışlı, bir kabahatli yetimi teskin eder gibi babacıl, bir üzgün kardeşine ceketini verir gibi yoldaştın. Gördük seni, ölümünle bize anlattın, nasıl gülümser, cesur ve derin olunacağını. Hrant, senin sesin, o kalabalık sesinden konuşan halkındır. Halkımdır Hrant benim de… Senin güzel yüzünü takınıp sokağa çıkanların da! Yumruk sıkanın, gözyaşı akıtanın, çiçek alıp koşanın da halkıdır. Sen halklaştın, sen aştın insan olma biçimini, yüzüne savrulan nefreti aştın, uzatılan damgalı tehdit mektuplarını aştın, şahadetini karanlık odalarda kutlayanları aştın; bir insanda bir halk olmak, bir tarih olmak, bir gelecek olmak fikrini bize sen anlattın.

Hrant, hâlihazırda o namlunun ucunda nöbetteyiz. Asırlık bir çınarın gövdesi gibi artık çocuklarımız. Öyle çoğul bir yalan dinledik ki, gerçeğe arzu ile bağlanıyoruz. Gerçekleşiyoruz. Gölgemizden de çıkıp sana baktıkça, toprağımıza benziyoruz.

Seni anlatmak değil, anlamakla yükümlü saydım hünerimi. Bir kardeşim saydım, bir ağabeyim; hani yanına bir gelemedik sağlıcaktayken, bir çayını içemedik, sana anlatamadık “bir kız sevdik hani, kavuşamadık” diye… Nehirli sesine geç kaldık; küsmeden, üşenmeden yürüyen heyecanına geç kaldık. Seni bir insan olarak tanımadan verdik toprağa, ama sen Hrant, Halklaştın…

Değil mi ki sen bize geç kalmadın, sen kalabalıklaştın, bizi kucakladın. Binlerce, ışıkla uyuyan kardeşimiz gibi sen de artık bir yemin halini aldın. Kan girdiyse, sızıya kardeş olunacaktır.

Kan kardeşiyiz Hrant seninle. Kan girmesin diye bir daha o gündelik gülüşlere, kardeşleştik. Senin yanında durmak hünerine kavuştuk. Buradayız, omzunun hemen yanında; hırpalanmış gençliğimizle, haylazlıklarımızla, şiirimize düşmüş o uzun kederle, yanındayız.

O tarih defterinden dökülenleri toplayacak ve bir karşı-tarih kuracak olan bizler… Hrant’ı halkıyla, tragedyasıyla anlamakla hüküm giydik. Boynumuza dolanan zincire, mahkeme koridorlarında yankıyan ismimize, zindanlara, yoksulluklara, hayatın kenarlarına savrulmalara aldırış etmeksizin, yürüyeceğiz kar altında.

Şimdi kar yağıyor Hrant, Ararat’a…

Düşlerini Silahlandır!

2012-01-14T06:55:00.000-08:00

“1. Atlasları getirin! Tarih atlaslarını!
En geniş zamanlı bir şiir yazacağız”

Kar altındadır İncesu. Sabah uykuları kar altındadır. Erkeklerimiz saçlarımızı hınçla tarar, gözlerini saklar, ellerini saklar, saçlarımızdan dökülen kan pıhtılarını saklar… Kuşlar kanatlarını saklar, nasırlar ellerini saklar, lokmalar açlıklarını saklar… Biz nefretin kokusuyla büyüdük. Büyüdük o sabahlar bizimle büyüdü, biz büyüdük yalınayak yollar bizimle büyüdü. Biz büyüdük kurşunlar etimizle büyüdü, büyüdük şimdi bir intikam yemini edeceğiz. Gece uykularında ateşler içinde uyanan, sebepsiz dudakları patlayan, gözleri oraya buraya dalan, etine saplanmış paslı demirleri usulca çıkaran bir kavmin en sessiz şiirini yazacağız.

Sabahlarımızı kahredenlerin gündüz ve gecelerini hüsrana boğacağız. Saçlarımıza asılmış olan parmakları kıracağız. Yüzümüzde patlayan tokadın sesini binlerce büyütüp bizi kahredenlerin canının tam ortasına yıkacağız. Asla unutmayacak asla affetmeyecek olanların ekmeklerindeki küfün kokusudur akşamüstleri bizi çok uzaklara götüren. Çok uzaklara. Çünkü can yanmıştır, çünkü anneler öç severler, çünkü babalar kanla doyurur ancak içlerindeki uğultuyu. Bizim kanla doğduğumuz bilinecektir, kanla öleceğimiz de. Uykusunda ölecek olanlar bu ateşle abdest almasınlar!

Kar altındadır İncesu. Birinin soluğu yetmez morarmış ellerini ısıtmaya. Biri ‘askı’dan yeni inmiştir, biri hiç doymamış gibi yer, biri hiç uyumamış gibi uyur, biri hiç gülmemiş gibi kaba güler, biri hiç yaşamamış gibi ölür mesela. Birileri öyle güzel ölür ki bize yaşamak öç almak üzere rehnedilmiş günler olarak kalır. Şimdi sessiz ve hünerli bir sakinlikle incinmiş bileklerimizi ovuyoruz. Cezaevlerinden faks geliyor, kitaplar gidiyor oraya, çaylar demleniyor duvarlara astığımız fotoğrafların sayısı hızla artıyor. Ve şimdi kimse hayra yormasın bizim bunca kederli oluşumuzu ve şimdi düşmanımız sakın ola bizi kırık görmesin. Çünkü düşmanı yenecek ve dostu ayağa kaldıracak olan bizlerin incinmiş bilekleridir.

İrademiz kırıldı, etimiz çürüdü yer yer, nefesimiz kesildi bazen. En çok bunlara güveniyoruz, en çok bunlara. Bunlar bizim galibiyetimizin teminatıdır. Bunlar bizim düşmanın cesetlerinin üzerine basarak yürüyeceğimiz bir kanlı ayazın soluğumuzdaki izleridir. Ve biz kazanacaksak muhakkak kar yağacaktır.

“En Çok Yenilen Ordular Öğrenirler.”

Sevgili… Bak parmaklarım eğri büğrü, bak saçlarım ne kadar yorgun, gözlerimden parasız ve yatılı günler akıyor. Senin lokmanda dinlendim, hükmünde bağladım ateşi boynuma. Biz bir intikamla, ferah bir intikamla, sevecen bir intikamla kadim olacağız.

Kar yağıyor bak yüzüne. Ve nefesin geçiyor ense kökümden… Seni ve en çok ölülerimizi seviyorum. Yastıkların gün ışığı koktuğu sabahları seviyorum. Ne söylesem gülümseyerek bakacakmışsın gibi, ne ağlasam bir dünyayı yıkacakmışsın gibi. Demek ki tüfekleşiyor her şey, demek ki sevmek ve öldürmek birbirine bu kadar yakın. Demek ki boynuna dokunmak, gül yetiştirmek ve bir şehri darmadağın etmek birbirine bu kadar akran. Yenildiğimizi öğrendik. Sen bana çorba içerken hafifçe fısıldadın yenildiğimizi. Ben sana örgü örerken bahsettim yenildiğimizden. Ve böyle kırık dökük kalırsak biteviye yenilebileceğimizi beraberce anladık. Ondan kara yeminler bağladık, ondan dipsiz kuyular kapattık, ondan kör testerelerin ağzından ağaçlar aldık. Yeminler, bereketli çeşmeler, büyük ormanlar…

Bir şiir yazacağız ve bir daha asla yazmayacağız. Çünkü her şey şiirleşecek. Çünkü tüfek, çünkü somun ekmek, çünkü taranan saç, çünkü incinen bilek, çünkü kar… Şiirleşecek! Bunu en çok yenilen ordular biliyor. Dağıtılmış tugaylar biliyor bunu… Halka ve hayata!

Sevgili.

Yetimhaneler, tımarhaneler, hastaneler, ıslah ve cezaevleri, iş kuyrukları, ucuz ekmek sıraları, maden göçükleri, tersanelerde kopan ipler, iskeleden düşen adamlar, ciğerleri sökülen çocuklar, böyle içimize bir hamayılla bırakılmış is kokusu…

Başım öyle ağır, kalbim öyle ağır, sesim öyle koyu ki.

Kar altındadır İncesu, kardeşlerim kar altındadır, ben kar altındayım sevgilim sen kar altındasın…

Yazık edeceğiz.

Kahredeceğiz.

Mahvedeceğiz.

14.01.2012

Kadıköy

Şerzan’la başlayan cümle Canan’la biter…

2012-01-09T02:14:00.000-08:00

‘BenCanan Kulaksız’ diye doğruldu.İncecik ellerinin üzerinden yükseldi. 137 gün boyunca tuttuğu orucun tende venefeste bıraktığı tüm izleri sildi hayat. Ölüm aşıldı.

Hayataldı onu. Ölüm alamadı, hayat aldı… Düşmanın ölümle ölçtüğü sabrın taşınıçatlattı. Korkuyu saçlarından taradı da geri verdi, zindan kapısını tutana…Onun saçlarıyla tarandık biz kuvvetli bir cesaretle.

“EgeDenizi kararınca…” yürüdü. İstanbul’unkıyısına Armutlu’ya. Armutlu’da Canan, canıyla yürüdü, devletin zindandanbaşlayarak kurduğu tecrit kapanının üzerine. Kapanan kapılara sesini vurdu.Zincir çaresiz, pranga çaresiz, ‘top-tüfek-ateş-ölüm’ çaresiz, ölmekle hudutedilmiş üç kuruşluk yaşamlar çaresiz… Çare ayağa kalktı. 19 yaşında doğruldu.Bize doğru konuştu, sesinin kalabalıklarıyla… Bir halkın ceylan yüreği, yağmurteni, kuş lokması… Canan Kulaksız.

‘ŞerzanKurt’ doğruldu. Dağıttıona kurulan pusuyu. Şerzan, adıyla başlayan tufanı, sokağın cesaretiyle sınadı.Kurşun havada ten aradı, buldu Şerzan’ı, yakaladı. Şerzan’ın sesi dağıldı.

“yinesessiz ovalarda, isyan ateşi yanar” sen yürürsün bir ilhaktan, bir mülteciliğe. Şerzan’ın geldiği atlasın ateş ağrısı, suyu kanattı, kelimeyi kanattı,hatırı kanattı, hatırayı evvela… Şerzan, binlerce ve on binlerce akranınınsusmayacak korosuna katıldı. Bağırıyorlar; Şehid Namırın! Şehid Namırın!Şehid Namırın!

Şerzanbenim çok yakınım. Çok biliyorum yüzünü. Yüzünü ki, aynı odalarda yattığım,aynı gecelerde üşüdüğüm, aynı duvara yazdığım çocuklardan biri, her biri…Şerzan! Ölüm bizi bilir.

Ege’dadallar kırık, deniz huysuz. Ege genç ölülerini bilir, anımsar derinhafızasıyla. Hafızları bu hayatın onları dudaklardan döker, yumruklara döker,kuşlara döker…

“Tin’eve Zeytun’a andolsun”

İncirve Zeytine andolsun ki acımız kamaşmaktadır. Evlere, kampuslara asılanfotoğraflarda, duvarlara yazılan imlasız sözlerde yaşayan iki kardeşimin kadimhatırası gözlerimin içine bakmaktadır.

Andolsunki, kardeşlerimizin yüzleri en güzellerimizdir. Ölümün hiddetini aşan omuhteşem cesaret! O düzen tutmaz devrimcilik! O her birimize tarih katanadalet!

Şiirimiz,şarkımız, sözlerimiz olsun diye ölenlerimizin… Ölmeye yatanlarımız, kolunubırakanlarımız, çocukluğunu dökenlerimiz, tenlerini devletin yüzüne vura vuragidenlerimiz…

Gözlerimiziniçine bakmaktadırlar! Bir İncir ve Zeytinolurlar haklarında yemin bağlayalım diye…

Ellerimizdostlarımızın yakasını değil, omuz başlarını tutsun diye bunca söz edildi.Bunca gencecik ölünün şenlikli sesiydi bizleri yaşamaya mecbur eden. Ellerinidostunun yakasından çek! Sesinden düşmanın kelimelerini temizle!

Herkim isen üzerine alın! Canımızdan bu yorgunluğu al. Yüzünü güneşe dönençocukların hatırasına bu kırçıl üzüntüye son ver.

Şerzan’labaşlayan cümle Canan’la biter…

Sümbül, Teber ve Muvaffakiyet

2012-01-09T02:10:00.000-08:00

Bir savaş eskir mi?

Eskir mi hakikaten…

Yenildiğimiz de direndiğimiz de eskidi, bize şimdi birmuvaffakiyet lazım…

Hikâyem tüm sürgün kuşların başkenti İstanbul'da başlar.Dağılmış sofralardan gelmişlerdir, saçları hiç taranmamış gibi durur, ellerinasırdan ve nesirden kabalaşmış gibi kalır ve büyür.
Çocukluğumdur asimetrik savaşlar, hatırlayın 90’lar soluk almaya izin vermedenherkesi büyümeye zorluyordu değil mi?·

Ben hesabımı yaptım. Buraya bir hiza çizdim.

Adını koydum rezaletimin.

“Bir vakit gencecik bir savaş bu!” demiştim. “Beslendiğibedenlerin ruhunu öğüten ve böylelikle genç kalan bir savaş” Diye tariflenişim.Yanıldım diyorum şimdi. Yanıldın!

Bu savaş eskidi. Eskitti taraf olanı, olmayanı, alkıştutanı, lanet okuyanı…

Eskitti. Cümleleri, kadınları, düğünleri, sevişmeleri, dağgölgelerini, kuş ağızlarını, çocukoyunlarını… Her birimizin üstüne belli oranlarda ölülerden bahseden akşamlarbıraktı.

Genç ölülerin karşısında yaşlandık bizler. Fotoğrafçılarbize çalıştı, ölü fotoğrafları çoğaltıldı, kefenciler, ölü yıkayıcıları, en çokbize…

Babalarımızı toprağa uzattık ışık içinde, oğullarımızın vekızlarımızın yüzlerini öptük, kardeşlerimizin bağladık çenelerini kumaşparçalarıyla, çocuklarımızın bir su bardağından daha çok dağılabildiğini gördük,kırılınca taşın sertliğinde…

Herkes biraz büyüdü bu savaşla, biraz yaşlandı, daha çokeskidi. Her savaş gibi bu da her birimizde “alçalmanın tarihini” ya da“kahramanın trajedisini” kökleştirdi. Savaşın partileri kuruldu, uyuşturucukartelleri kuruldu. Silah tekelleri kapıları aşındırdı.

Elindekini avucundakini yağmaya açtı topraklarımız,birbirinin boğazını sıkmak için sıralar kuruldu. Kan davaları başlatıldı.Taziye çadırları sökülmeden yeni yas’lı kadınlar aldılar ağıtlarını birbirininağzından.

Ben büyüdüm bu savaşla, onun coşkusunda, onun “şehid” albümlerininarasında, büyüdüm, sokakta sürüklenen ergenliğimin ağır kokusunu taşıyarak,kendimi bir savaşın şavkında gördüm, büyüdüm, büyülendim. Ölen her erkek vekadın’ın suretinde bir daha yenilendim, yenildim. Bu sözcükleri onun içinkazandım, anadilimi diyet bırakarak rehinde. Bu öfkeyi ondan giyindim, okadınları öyle öptüm ağzımda bir de başlayan bir küfür dururken.

Eskidim Anne, eskidim Mayrıg, eskidim Daye! Bak ellerimdeyaşama çizgim ne kadar kesik! Bak alnımda izler, yüzümde kırıklar, saçlarımdakırçıllıklar, etimde ülkeme benzer bir yara izi. Eskidi bu savaş. Hak. Zafer.Barış. Bu kelimeler de eskidi.

Biz şimdi bu savaşın hatırında, hatıramızı nakışlamakladinleneceğiz. Savaşa ucuzundan alkış tutanlar biraz kekre kalacaklar. Kaybetmişgibi hissedecekler, kandırıldıklarını anlayacaklar. Bir kıyıma alkış tutuyorolmanın ve aslında kimsenin tam olarak kazanamayacağını anlamanınhazımsızlığıyla ezberden böğürtüler patlatacaklar. Olsun. Eskidi onlar da.

Geliyorlar.

“Teslim olmaya” değil! “Teslim almaya” da değil! Sadecegeliyor. Sadece geliyorlar. Bir çağrıya benzer tiz seslerin kıvılcımındageliyor. Turgut Uyar, o muhteşem kelimeleriyle; “Kırlardan gelecekler ellerindesümbülteber/Ey güzelim sümbül ve teber ey canım” Demişti.

Sümbül ve Teber arasında bir gel-git bu yaşanan.

Geliyorlar, sümbül ve teber tutarak, sümbül ekmek içinmesela, teber bırakıyorlar ama kırlardan illa ki! Geliyorlar.

Eskidik. Savaş da eskidi. Yoruldu aslında dizeler, sıkılıyumruklar. Kanlı gömlekler, merasimler, erkek ‘sesli’ kadınların millimarşları, askerleşmiş çocukların mütecaviz oyunları, kabalaşmış eller yoruldu. Eskiyenbir coğrafyayız biz artık, yaşıtız katlimiz kadar, katillerimiz kadar elimizalışkın tetiğe, bebek boğmuş gibi cinnetteyiz, serkeşiz, ufacığız, atomçekirdeğiyiz.

Geliyorlar. Gelecekler. Gelsinler. Buradan bir oluk açılsın birazolsun dinlensin öfkeler. Bir hakikat yerleşsin onu da kendimiz imal edelim.Hakikat yapalım, ülke kurmak gibi hani!

Bir ülke kuralım hakikatle, yüzleşelim, gerçek’leşelim,sahi’leşelim…

Gelsinler. Eskiyen bir savaş içinden bilfiil gidenler, kırıkaynalarda gelin bakışları, badanasız evlerde nemsiz sabahlar, dağlarasürüldüğümüzü anlatan bazı kanıtlar, kentlerin dağlaştığından bahseden oşairler… Gelsinler.

“Hiç barışamayacak kadar küs kaldığımızı” Diye yazmıştım,bir çağda, yakın, hayli yakın bir çağda. Hiç barışamayacak kadar uzun süreküsülü kalanların barışamayacaklarından söz etmiştim. İşte haklıyım. Yanılmadım!Barışamayacağız fakat savaşmayacağız. Barışmak için daha fazla emek gerekecek.Silahlar evet susacak belki de! Belki hiç susmayacak…

Ama hatıra, hayır! Susmayacak! Mezarlar susacak, kadınlarsusacak, göz içlerindeki kan çatlakları susmayacak! Zindanlar gelecek aklamahpuslar susmayacak! Aç uyuduğumuz günler gelecek akla, yoksullar susmayacak!

Bir büyük labirent bu! Ustası yaptı ve unuttu bu labirentinçıkışını. Yol haritalarıyla ya da devletten onaylı kâğıtlarla çıkılamıyor bulabirentten, çıkılmıyor. Labirentin tek çıkışı var.

Küs kalınacak, geceleri yastıklarda gözyaşlarından oyalar,duvar halılarında hep öldürülmüş ceylanlar… Barış’amayacağız hani.Savaşmayacağız belki de… Kör ebenin gözlerini biri açacak, labirenttençıkaracak biri bizleri…

Bize şimdi bir muvaffakiyet lazım…

Çıkış.

İyimserlik Devrimcidir

2012-01-09T02:07:00.000-08:00

İyimserlik üzerine daha fazla düşünmenin kıyısındayız.

Ovduğun etinden yırtılan terin sızısı hürriyetleölçülmeyecek, imanla söylüyorum. Dinmeyecek kalbinin mührünü kıran aşkın,sinene bıraktığı sağanak… Dinmeyecek!

Kardeşim, bir kalbin bir gövdeyi yorduğunu anımsa. Anımsaşiddetinin cüretinde kör olamayan düğümü…

Kardeşim onca zaman oldu saçlarım ağardı geri kalan her şeykoyulaştı. Birileri elem diyecektir. Sen gayrı’sını bilirsin… Biz birbirimizinölüsünü taşıyacak olanlarız!

Bunu anımsa her kan biz de pembeleşmek, her suç biz deaklanmak, her aksan biz de bozulmak istiyor… Sürgün diyorum. Dönsen, Zindan!Zindana dönsene! Diyemem!

Beni sorma, beni sorma ben iyimserim… Ben kendimi bir nöbettebuldum, kimsenin ‘tut’ demediği bir nöbette elim tetik bekliyorum “gözlerimnemli değil” bil bunu “gözlerim namlu”

Sen sürgündesin, kendine bak, çorabını, çorbanı illa kisabahlarını sarsan soluğumuzu ihmal etme… Bir uzun ses idik biz hep birliktesöylerdik anımsa…

“Bu zincir böyle kırılacak”

Cüret Çözer!

2012-01-09T02:04:00.000-08:00

Biz on yıllar boyunca eli silahlı bazı genç adamları ve gençkadınları övdük. On yıllar boyunca onların şiddetine şahit, şahadetlerine fecigözyaşları…

İşteo bir kerecik hiçbir şeyi olmadan ölenlerin gün ağrısı bu şafakta kan renginebürünen.

Cüretediliyor. Cüret ediliyor! Birkanlı bahse can koyuluyor. Cüret ediliyor zindanlarda, cüret ediliyor sokakaralarında… Nasıl da şen!

Korkununduvarı aşılınca işte titrer,elindeki kırbaç tutan; şakıyan kırbacın sesine kulak asmayan o bakımsızçocuklar, o terli erkekler, o yaslı kadınlar.

Cüretinletitrer dallar, dağlar, yoksulların alınları düşen kara yazılar…

CüretÇözer!

Bunca Akıllının içinde Deliler Nerede?

2012-01-09T02:02:00.000-08:00

Anadolu topraklarında devrimcilik akım olarak yenildi mi?

71 sıcağından’ başlayarak otuzyılı aşkın bir süre bu toprakların hemen her kentinde, mezrasında, toplumsalmücadeleyi örgütlemiş, Faşist Diktatörlüğe karşı amansızca dövüşmüş bir tiptedevrimci kuşağı sona mı erdi?
Onuncu yılında, 19 Aralık anmalarına baktığımızda bu soru kalbe zarar birhal alıyor. 19 Aralık katliamının bütün ayrıntılarıyla ifşa edildiği, suçortaklığında sınır tanımayan medyanın dahi vicdan arındırdığı, mezalime uğramışdevrimcilerin seslerinin daha fazla duyulduğu bir zaman Aralığında, katliamıtel’in eylemleri, geçen yılların en cılız ‘öfke günleriyle’ karşılandı. Budenli teşhir olmuş bir katliamda dahi, sokaklara çıkartılamayan kitlelerinbizim ‘şarkımıza’ kulaklarını tıkadığını mı düşünmeliyiz.

Bir tipte devrimcilik sona mı eriyor?

71 den 80 e, 80 den 98 e askeri faşist cunta ve müdahalelerin köksöktüremediği, kirli savaşın iradesini kıramadığı, barbarca uygulamalarınsindiremediği bir tipte devrimcilik iki binli yılların tantanası içindekaybolup gitti mi?

“12 Eylül’den sonra yaprak kımıldamadı” diyenler yalan söylüyordu.Sokaklarda dağlarda çarpışanlar eksik değildi, faşist cuntaya karşı ilmek ilmekörgütlenen direniş gerektiğinden elbette daha zayıftı ama sürmüştü. 89 -91sürecinde duvarlar birilerinin kitabi sosyalizm hülyalarını tarihe gömerkendünyanın her yerinde alkışlanan Gorbaçov ODTÜ de taşlanıyordu. “Çavuşesku yauzanan elleri kıracağız” pankartını yazıp, İstanbul Üniversitesi’nde korsanyapacak denli çılgın çocukların temsil ettiği, dünya görüşü sona mı erdi?
90’lar boyunca birileri çok ‘nutuk’ söyledi, birileri çok öldü. Günde sekizkişinin öldüğü (öldürüldüğü) bir günün sabahında devrimciyseniz ne yapardınız?Elinizde kanlı puntolar, radyoda polis telsizleri, televizyonda cuntanın askerimuhabirleri…Ne yapardınız? Bir tipte devrimcilik gözaltı süreleri doksan günkende, 45 günken de, 15 günken de sokağa çıktı bugün birçoklarımızın “demokratik hayatne güzel” dediği hak ve özgürlükler için bedel ödedi, zindan yattı, işkencegördü.

Bir tipte devrimcilik sona mı eriyor. O devrimcilerin fotoğraflarınıduvarlara asan, isimlerini çocuklarına veren, anmalarda yumruğunu sıkanlarhalen var ama eskisi gibi kalabalık değil. Belki de doksanların kanlı suçortaklığıyla birçoklarımız onları da unutuşa ve kayboluşa terk etmek istiyor.
Yine doksanlar boyunca arşivler incelendiğinde karşımıza çıkan tartışmabaşlıklarından en uzun sürenin, en sert polemiklere neden olanın, Devrimcilikmi? Reformizm mi? olduğu göze çarpar.Birçokları nezdinde bu tartışma sona erdi. Ya Türkiye de reformizm eğilimidevrimciliğe karar etti ya da devrimcilik bir akım olarak geriledi.

Devrimcilik bir akım olarak geriledimi?

Gerilemenin binlerce sebebi olabilir ama ben ısrarla birini okuyorum. Kabaiddiacılık mahkûm edilirken, iddiasızlık mevcudiyetini tamamdı. Yaratıcıpolitik figür yerini kendini tekrar eder hale geldi. Eylemi kalıplaştı, çağrısıvicdanileşti. Kendini mutlaklaştırdıkça onu var eden ana omurgayı yaraladı;Devrimci bireyi. Geri kalan ne yaptı…

Hepimiz yüzümüzü merkeze döndük. Burjuva demokrasisinin meşruluk sınırlarıiçerisinde öfkeyi tatmin etmek, vicdanı dindirmek için, yazıyor, çiziyor,konuşuyor konuşuyor konuşuyor…
O kadar uzun konuşuyoruz ki sözün anlamı, eylemi ve şiddeti kayboluyor.Muhalefet etme biçimlerinin tümünü bu ‘söz’ dolduruyor. Ama bu söz “verdiğimizsözler” değil!
28 Şubat’ın hemen ardından yenilen siyasal İslam mutasyon geçirerek geridöndü. Önderliği teslim alınarak tasfiye dayatılan Kürt hareketi, örgütselbirliğini tamamlayarak ve büyük oranda dönüşerek de olsa geri döndü. Bizdönemedik. Biz bir ARALIKta sıkışıp kaldık.

Bir tipte devrimcilik sona ererken yerini yeni bir devrimciliğin alması biryana; 71 duruşunun sırtını döndüğü bütün eğilimler oluşan boşluğa geldi,yerleşti. Türkiye devrimci hareketinin gövdesinde yapısal olarak taşıdığı birtakım hastalıkları da içererek bu yeni muhalefetöznesi ‘Merkezle’ bütünleşti. Lafazan, grupçu, rekabetçi, rejiminsaçaklarına sıkı sıkıya bağlanmış ama söylemiyle de devrimci alanı işgal edensiyasal özne görünürlük kazandı. Bu özne, ne ile münakaşa içinde ise onunlaözdeş haldedir. Liberalizm mi ta kendisi! Kemalizm mi en yenilenmişinden! Muhafazakârlıkmı demokratından…

Biz nereden başlamıştık, nereye geldik. Burjuva demokrasisinin ‘suiistimali’olarak seçimler, temel politik ifademiz oldu. Siyasal özgürlükler için mücadeledevrimci mücadelenin geliştirilmesi için ‘araç’ iken, herkesten ‘demokrat’oluverdik. İnsan Hakları mücadelesi bizi sivil topluma bütünleştirirken,‘anayasa’cı kesiliverdik birden bire… Sahi biz neden seçimlere giriyoruz?Seçimlere giriyoruz da ne oluyor? Polis devletinden, Oligarşik Diktatörlüktensöz edip nasıl oluyor da rejimin kartpostalına böyle yerleşiyoruz? Seçimyasakları, seçim barajı, hazine yardımından etme, adaletsiz seçim sistemi halihazırda vakarla yerinden duruyor. Biz seçimlere aday belirliyoruz. Adaybelirleme süreçlerimiz bile ön seçimsiz, tabana sormaksızın ve pazarlık gücüneendekslenmiş… Sahi git gide kime benziyoruz biz?

Bir tipte devrimcilik sona erdi. Devrimcilik bir akım olarak geriledi.Devrimcilik temsil edilebilir olmaktan çıkıp ancak tasavvur edilebilir halegeldi. Övdüğümüz tüm mücadele yaşamlarını sadece ‘roman kahramanı’ gibi algılamakzamanın ruhu oluverdi. Mahir Çayan fotoğraflarını duvarlara asarken yanınaneler dolduruyoruz? Mücadele eden,mukavemet gösteren politik aksiyonu selamlayıp, kendi siyasalımızda bunu inşaetmek için hiçbir şey yapmamak nasıl bir halet-i ruhiyedir… Devrimden bahsetmekhatta bu devrimin sosyalist karakterinden söz etmek bir çılgınlık biçimi olaraknostaljideki yerini aldı.

Devrimciler ‘askeri’ olarak mı yenildiler?
Devrimciler siyasal olarak mı yenildiler?

Yoksa devrimciler yenilmediler de devrimcilik bir akım olarak gerilediğiiçin ‘düne dair’ bir politik duruş halini mi aldılar. Toplumsal hareketinkırıldığı, işçi hareketinin geriletildiği sınıflar mücadelesinin bu raundunda,devrimcilik üretmek hayli güç mü?

Parlamentarizmin artık tartışılmaya gerek duyulmaksızın kökleştiği,meşruiyetin yerini legalitenin aldığı bu politik dönemeçte; işçilerin,ezilenlerin ve gayri memnunların düzenden kopmasını sağlayacak olan sadeceiktisadi ve siyasi koşulların yaver gitmesi midir? ‘Bekleyelim yükselecekdalgayı’ diye salık veriyor bazıları. Odalara kapanıp ciltlerce kitap okuyan‘akil’ çocukların sayısı da artıyor. Bunca akıllının içinde ‘deliler’ nerede?

Nasılsa bir devrim falan olmayacak. Haydi, müsamerede yerimizi alalım, AB’yefon yazalım da sivil toplum şenlensin. Arada vicdani yazılar yazalım dostlarınhatırı kalmasın.
Bir devrimcilik biçimi misyonunu tamamladı belki de. Hataları, zaafları,yoksunlukları, bazı nobranlıklarıyla dövüştü atlasımızın her nevi sathında.Kanlı bir macerayla soluk oldu, can oldu. Milyonların zihnine büyük fotoğraflarkoydu. Değişebilir bir insan’ın öyküsünü, değiştirebilir bir insan’lageliştirdi. Belki hiçbir devrimci geleneğin kök salamadığı kadar kök saldıtoprağına. Çocuklara verilen isimlerden, duvarlarda bas bas bağıran şiarlarakadar izi sürülebilir bir öznel tarihi bıraktı ardı sıra… İşte O sıranın ucundadurmanın vakti değil mi?

Tarihimizden şaşalı bir sahne geçidi sergileyerek geçen bir tiptedevrimcilik süreklilik arz ederek yenilenmek zorunda. Süreklilik ve yaratıcılıklabir yeni devrimcilik kurmakla mükellef. Kurucu iradeyi başka yerde aramaktanvazgeçmek gerek. İrade, mücadele edenin karmaşık bilgisinde… İrade, yaşamıdeğiştirmek üzere kendinden başlayarak ihtilal edende… İrade, devrimciliğinikartvizitlere sıkıştırmayan dostlarını ve düşmanları doğru görebilende…

Biz yaprağız. Bizler dallarda sallanan yaprağız. Gövde yorun ve hasta olursabize neler olmaz? Bizi güzel kılacak, bizi haklı kılacak olan bağlandığımızgüzelliğin ‘utkusu’dur. Bizler yaprağız. Yapraktan başlayarak rekabetçiliği,laf ebeliğini, sol içi şiddeti özümüzden arıtmaya başlamalıyız. Gövde bizi özsuyunun basıncıyla tazeleyecektir.

Bu dağınık ve sorular bırakan yazının sonunda diyorum ki devrim olacak!Türkiye halkları sinesinden yarattığı devrimci kuşağını tazeleyecek, dövüşmüşolanın sırtını sıvazlayacak, dövüşecek olana cesaret ve cüret sağlayacak…

Bir Tarihin Var Senin!

2012-01-09T01:58:00.000-08:00

Dağ. Bir anlatım biçimi olarak dağ. Eşkıyaları gizli seven bir ülkenin eşkıyanıncüretinden nefessiz kaldığı bir yer; dağ. Dağlaşan çocuk. Dağlaşan kadın.Dağlaşan ekmek ve su hüneri... Her zerreyi, söze mecbur bırakan bir ülkesizlikhali…

Kalbin ülkesizliği, yetim gaddarlığı aşkın…

“Her şey unutulacak vehiçbir şey onarılmayacak”

Sıkı dur… Tipiye gireceğiz. Tipiye gireceğiz beyaz birkörlükle yürüyeceğiz…

Dişlerini geçir etine sevdiğinin, her lokmanın kıymetinibil. Evlerin basılacak fotoğrafları yırt at! Sil telefonları rehberlerden,başıboş kâğıtlardan. Penceredeki saksıları sulamayı unutma, yaprakları öpmeyi…

Sıkı dur tipiye gireceğiz. Unutulacak şiirin, sesinunutulacak. Sevdiğin kadın seni unutmak isteyecek, kuşların rüzgârdantoplanacak, dallarından çiy eksilecek, ceylanların bileklerini öptüğünunutulacak…

Unutarak yaşacaklar bazıları… Hatırlayacaksın!

Sıkı dur tipiye gireceğiz. Kanla örtülen etin, yolunaraktaranmış saçların, ipe çekilmiş kardeşlerin eksik bir hatıra olacak!

Herkes unutacak sen hatırlayacaksın.

Bununla hayatta kalacaksın, kahra yakışarak, elvedalaraalışarak, öldürülmeye sebep sözcüklerle uyanarak…

Unutacaklar, tek yattığın gecelerde uzun inlediğini,çocukların eğri büğrü ellerini, kızların çirkin esvaplarını, adamların kırgınbıyıklarını, ayazda örtüsüz yatanları unutacaklar…

Bunları aklında tut senin bir tarihin var. Öldürülmüş kardeşlerinvar, fakülte bahçelerinde izin var, mahalle aralarında el yazıların, sanayisitelerinde sıcak soluğun var! Bir tarihin var sesin binlerle çağıldayanırmakların, tek başına omuzladığın akşamların…

Herkes unutmaya yatacak geceleri, sen ateşlerlehatırlayacaksın kardeşim… On dört saat ayakta çalışıp eve yürüdüklerini birilerinin,merdiven silen kadınların neşesini, iftar çadırlarında mahzun lokmalarını…

Bir tarihin var senin, evlerin duvarından Mahir resimleri, kuşadımları, menemen kokuları var. İşte şuran’da ateşler içinde uyuduğunubilmeyecekler, aç uyuduğunu, iki satır lokma için can’çırpındığını unutacaklar…Harcayacaklar seni, bozduracaklar sözcüklerini tecimevlerinde, esmer-bakımsızve hatta yarınsız olduğunu ima edecekler. Gücenme… Bir tarihin var senin! Var!Senin bazı türküleri söylerken gözlerinin parladığını biliyorlar, seninmezarlıklarda kırılmış taşları onardığını biliyorlar! Bir tarihin var senin…

Seni ihbar edecek olan yanılıyor, seni unutmaya yeltenenarkadaşların yanılıyor, seni ‘kendini yaktı’ diye anlatan akraban yanılıyor,seni kaybedilmiş ülke sanan herkes ve her şey yanılıyor… Bir tarihin var senin…Kalk kardeşim tara saçlarını, kardeşim gücenme… Omuz başında tut engüzellerimizin…

Ülkesizliğimizden söz ediliyor, katlimizden, zindanlaradoldurulacağımızdan, sesimizin kesilip helak edileceğimizden… Sıkı dur! Tipiyegireceğiz!

Çocukluğun yağmağa, aşkın tereddüde, silahların ateşeatılacak. Gücenme sen. Bir kediyi okşa, yorgun dostlarına yatak aç… İnsanda veisyanda ısrar etmekle güzelleştin bunu unutturma…

Sesin kar kokacak…

Bir tarihin var senin!

Şin û Şivan

2012-01-05T06:57:00.000-08:00

Bir harita yanlış çizilince üzeri açık kalacaktır çocukların… Ülkesi olmayan kalabalıkların çok ölüsü vardır. Ölüleri ülkedir onların… Uludere‘de yağan kar bile örtemez ki kandan dökülen şin û şivan’ı*… Kan döküldü. kar kaldı. Bomba yağdı. Kaldılar sarmaş dolaş ölülerimiz.

Kar yağıyor ülkeme. Mermi yağıyor toprağın tenine, genç ölüler dökülüyor dallarından hayatın… Uludere’de saçlarını yolan annelerin sözü dökülüyor uzun bir yolculukta olan bizlerin ardına… Bizim uzun yolculuğumuz bu; Vahşete tanık olarak hayatta kalmanın ağır yükü, yakışıksız akşamları.

Devlet kirdir. Kirlidir. Kirletir. Devlet işte uçaklarıyla yine üzerimize bomba yağdırdı. Dersim’de alınan hiza Uludere’ye çizildi. Van’da 33 kurşun olurken, 33 ton bombaydı Uludere’de… Devlet yürüyor üzerimize. Zindan kapılarında, mahkeme koridorlarında, mezarlıklarda hep bizimkiler bir mahzun şarkıyla öylesine güzel duruyorlar. Güzellik bizim ölümlere çaldığımız o mayadandır.

Haritasında sürgün Kürtler. Kendi ülkesinde ‘kaçakçı’. Tütün, çay, yağ, mazot kaçırıyor İngiliz cetveliyle çizilmiş sınırlardan… Kaçakçı durumda bir halk, özgürlük kaçırıyor, anadilini kaçırıyor, halayını kaçırıyor hala… Dağlar sınırı ne bilir? kar sınırı ne bilir? Sınır kimindir!

Kendi teninde ölüyor bir halk. Kendi toprağında yoksullukla öğütülüyor. Açlıkla ve dayakla terbiye ediliyor. Açlık ve dayak sökmeyince ise… Bombalarla.Ceylan‘ın etinden zor bela ayırdığımız bombalarla hani… Orada annesi acıyla deliye dönerken demişti, “makarna istedi benden, yaptım çağırdım Ceylan’ı…”Havan. Havar.

Kaçak bir halk. Kaçılamayan zulüm. İşte taziye çadırları yine kurulacak. Battaniyeye sarılıp getirilmiş yanmış ölülerimiz defin edilecek karlı gözyaşlarıyla… Halepçe’si kelepçe olan bir halk. Boynunda sökemediği zinciriyle kahredici ölümlere bağlanmış…

Uludere’de devlet bir yanıt verdi. ‘Kaza’ falan değildi. Bir yanıttır Uludere… Özgürlüğün büyük sözüne karşı bir yanıttır. Provadır. Donatımsız, bakımsız, yoksul bir halkın üzerine bomba yağdıracak kadar ileri götürebilmiştir vahşetini. Bu vahşetin propagandasıdır.

Gazeteler kör. Televizyonlar kör. Bir körlük bu. Komşularımız, sınıf arkadaşlarımız, akrabalarımız belki kör. Körleşmiş paslanmış bir insan denizi… Vahşete kılıflar hazırlamaya hazır bir ‘kör kuyu’ kalabalık. Körleşmiş bir bıçak bu tenimizde. Direngenliğinizle kör olmuş bir bıçak bu. Kesemez artık. Kesemez soluğumuzu. Sesimizi kesemez. Kesilmez bu kanın ardı. Bu kanın adı alından silinmez.

Ant içenler, göz yaşı dökenler, yoksulların göz yaşına hürmet edenler, kaderine kahredenler… Yaslı soluğumla duruyorum yanınızda…

Ülkem kar altında. Ülkesizliğimiz çığ altında…

Ah.

*Ağlamak, Ağıt Yakma/Zazaca

19 Aralık; Geciken İntikamınız için Özür Diliyorum

2012-01-05T06:56:00.001-08:00

Ankara. 19 Aralık 2000. Hayata karşı. Bir telefon sesi, ovuşturan göz, elle taranan saç, telaşla giyilen hırpani bazı giysiler. Sokağa. Sizi seviyorum kardeşlerim. Bu toprağa kanı… Teri. Sesi. Gencecikliği. Mürekkep ve gözyaşı… Düşen her birinizi; seviyorum.

Çünkü. Siz direndiğiniz için bu benim sözlerim takvimine düşmüş bir ağıt değil. Değil. Ağıt yok artık. Ağıt yok. Öç almaktan bahseden diller var. Öç almak için amansız bir hazırlık yapmaktan söz eden… Bizi bir kırık sazın telinde inleten bu barbarlık çağında, insanda ve isyanda sebatı öven diller…

On Dokuz Aralık’ta rejim belki bizi yendi. Yendi ama yenilmeye ikna edemedi. Yendi ama yengisini yaşayamadı. Bu yüzden yakılan ten, süngülenen döş, yolunan saç.

On Dokuz Aralık bizim dışımızda -ve bazen bizi- herkesi ve her şeyi ‘sağa’savurdu. Eşyayı, doğayı ve şiiri eskitti. Kuşları incitti. 98’de İslamcıları eğip büken rejim, 99’da Kürt Özgürlük hareketine önderliği rehin alarak tasfiye dayattı. Pişmanlık yasa oldu. Yasaya uyanlar da… Bir yüzyıl üzerimize kapanırken depremle şakakları yırtılmış halkların, açlıkla terbiyesi başlıyordu. Sokaklar ateşten gömlekti. Zindanlar hınca hınç dolu, fakülteler gergindi. Atlasımızdan işgal orduları geçmeden hemen evvel, Anadolu toprağının iradesine hücum edildi. Katliam bir fikre, bir duruşa, bir sevme biçimine dayatılan vahşet propagandasıydı… Sökmedi.

Bir rejimi yeniden inşa etmek için bilcümle ittifak eden zulmün sahipleri, devrimciliği bir damar olarak kesmek istedi. Fışkıran kan bizimdir.

O yüzyıl kapanırken kasılan atlaslarda hala can atıyor özgürlük. Özgürlük can veriyor sokak aralarında, dağlarda… Yeni yüzyıl bizim annelerimizin çığlıklarıyla yaralanarak açıldı. Morglardan çocuklarını toplayan, kar ayazındaki evlatlarına dokunmaya çalışan babaların yüzüne dağ’lanmış kederle düştü tarihe günler. Unutmadık. İşte yüzyılı dövüşerek geçirmiş o muhteşem kavmin çocukları kanlı bir pusuda ‘diş ile tırnak ile düş ile’ bir müstesna sözü dik tuttu.

Geriye antidepresanlar kaldı. Pornografi kaldı. Ayakta durmak için alınan vitamin hapları kaldı. Alışveriş nöbetleri kaldı. Üç kuruşluk rekabetler kaldı. İnsanlığın büyük yıkımı kökleşti. Büyük yalnızlığı salgın haline geldi.Yabancılaşma, özgürlüğe en pervasız saldırısını yaptı. Bir rejim değişirken, kanlı madalyalar ellerden ellere dolaştı…

Geriye yoksulluğun kitleselleşmesi kaldı. Konutsuzluk kaldı. İlaçsızlık kaldı. İşsizlik kaldı. Sokakları teslim alan linç kaldı. Delirten özgürsüzlük kaldı.

Çünkü. Öznenin yegâne nüvesi yenildi. Yenilmeye yenilmedi.

Şimdi yeni/ kadim bir sözle başlamanın ihtimalidir. Nefretle düşmanı işaret eden eller, nefretten bir hüner yaratarak bir hazırlığı yapmaya başlamalıdır. Sepet örer gibi narin, cam üfler gibi bilge, kuş yarası sarar gibi özenli… Güleç bir fikrin örgüsüdür/ örgütüdür; yitirdiği kardeşlerinden bir yenilmez akıl inşa etmenin ihtimali…

On Dokuz Aralık bir etik soru/ sorun/ sorunudur. Bir takvimin başlangıcıdır. O takvim ki her atılan çentikte hıncını tazeleyen çocukların gül çağına işaret eder. Hesap soran ama asla muhasebe etmeyen çocukların çağı… Ekmeğini ve aşkını çılgınca sevenlerin çağı… Özgürlüğün ertelenemez çağını en güzel sözlerleaşk eder günlere…

Aralık ki anmaların bahsi değildir. 19. Anmıyoruz. Yaramızdan bahsetmiyoruz. Bırakalım düşman ansın kaybettiklerini. Bir tarihimiz var bizim. Tarihleşen sözlerimiz. Dünyanın tüm insan atlaslarında, tüm ten renklerinde, tüm dillerinde aynı muhteşemlikte dövüşmüş bir insanlaşma fikrimiz var. O fikrin Anadolu toprağındaki gövdesi bizimkilerdir. Onlardır toprakta, zindanda, sürgünde kardeşleşen… Tek bir gövdedir onlar. Aralık o gövdeye saplanmış bir paslı demirdir. Demiri erit! Pası sil!

Sizi seviyorum kardeşlerim. Özledim. Bize düşen taziye fazla uzun sürdü. Zımparaya ten basmış gibi olduk. Fırtınaya kuş dökmüş gibi. Ateşe su vurmuş gibi olduk. Ateşlendik. İçe kapandık. Küsülü kaldık. Geçti. Ufka gerili gözlerle tarıyoruz hayatın olasılıklarını… 19 Aralık. Ankara. Mezarlarınıza geleceğim. Ailelerinizi ziyarete… Sevdiğiniz şarkıları söyleyeceğim. Sizi seviyorum.Geciken intikamınız için özür diliyorum. 19.

Ölülerimizin Dehşeti Düşmana Korku Saçıyor

2012-01-05T06:55:00.003-08:00

Bir eski ezgiyi anımsamak vakti. Nemli ve karanlık odalarda, elle bölünmüş ekmeklerin şahadetiyle konuşmanın vakti geldi…

Zindanların uğultusu yoradursun gençlik sözlerimizi, gündelik sancıların, adres sormaların, fiyat sormaların, aşk sormaların ötesinde… En uzağında bir som öfkeden bahsetme vaktidir. Öfke koyulaştı. Öfke insanı aldı kullandı, attı… Öfke bir bedene yürüdü, bir akıl oldu öfke başlı başına, bir alfabesiz dil, haritasız ülke… Öfke karardı. Kan karardı. Kında bıçak karardı. Biz şimdi bundan bahsedeceğiz.

Ölülerimizden. Ölülerimizden söz edeceğiz… Bebek kokusu evlerde dahi, tok uyunan gecelerde dahi, sırılsıklam seviştiğimiz sabahlarda dahi… Ölülerimizden. Çünkü ölülerimiz uğuldayan birer uçurumdur kalbimizde. Bir kırağıdır, bir ayazdır, bir kırlangıç fırtınasıdır, filizkırandır, heyelandır onlar… Ölülerimiz.

Bu kanlı diktatörlük… Bu yalan ve zorbalık saltanatı en çok ölülerimizden ‘düşürmek’ ister bizi… Çünkü ölülerimizdir en teslim alınamayanlarımız. Pazarlıksız olanlarımız onlardır. Eyvallah’ı olmayanlarımız onlardır bilinir. Ölülerimizdir yaşamak için bize en gerekli eczayı sağlayan…

Ah kalbim buna nasıl dayanabiliyorsun? Nasıl ki gözlerin kan dolmuyor da dökülmüyor gözlerin günlere… Nasıl dilin peltekleşmiyor. Nasıl ellerin birer pençeye dönüşmüyor? Nasıl hayatta kalabiliyorsun? Bizimkiler böyle ölürken, bizimkiler böyle tıka basa doldurulurken zindanlara… Nasıl! Bana izah et yaşamaktan aldığın hazzı bir kan deryasında zehirleyen bu alçaklık rejimine nasıl tahammül ediyorsun!

Gördün bir daha bak. Daha bak ey çocuk! Ey kadın! Ey yoksul gözlerim! Bak ve gör kardeşlerinin etine nasıl da el sürmüşler, nasıl ateşle ve süngüyle dağlamışlar onu… Yerlerde sürüklemişler… Dipçikle ezmişler, öpülesi boyunları bıçaklarla deşmişler nasıl… Bak. Bak. Gör ki budur sana anlatılan tarih. Senin her zerrene düşürülmek istenen korkuyu anla ve yırt at! Seni korkuyla teslim almak istiyorlarsa onlara ver o korkuyu, bıçaksa uzatılan ürkü… Ona git saplan… Ateşse ürkü… Ona gir yıkan! Çünkü gördüğün senin aklının sınırıdır. İnsana dair anlatılmış tüm hikâyenin sınırdır. Bundan sonrası… Deme şimdi! Onun da zamanı gelecek!

Bizim ölülerimizin kulaklarını kestiler. Etlerini yardılar, başlarını gövdelerinden kopardılar. Kadınlıklarını ve erkekliklerini yağmaladılar. Yaktılar. Kayalara vurdular. Elbiselerini yırtıp mahremlerine saldırdılar. Bunu yaptılar. Bunları yılladır yapıp, videolara çekip övündüler. Kestikleri kulakları sergilediler. Çektikleri fotoğrafları ailelerine hatıra diye gönderdiler. Ölülerimizle… Yağmalanmış.

Ölülerimizi kaçırdılar, toplu mezarlara gömdüler üzerlerine ikişer torba kireç döküp. Ölülerimizin taziye çadırlarını dağıttılar. Mezarlarını bozdular, mezar taşlarını kırdılar, annelerini yıktılar yol kenarlarına… Ağıt yakanı, şiir diyeni mahkemelere çektiler. Oldu bunlar. Bunlar oldu…

Şimdi Malatya morgu… Newala Kasaba ya da İstanbul fidanlıkları…Binlercesinin uğuldayan teniyle bize bir hayatı muştuluyor.

Muştuları alınyazımızdır.

Biz kardeşlerimizin kopmuş parmaklarına yüzükler, koparılmış kulak memelerine küpeler, dağlanmış döşlerine ağrılı başlarımızı koyacağız. Onları çiçeğe yatıracağız, mezarlarını kuşlar öpecek, hırpalanmış gövdelerini toprak onaracak. Toprağımız öpecek onların yakılmış etlerini, dolduracak onları, kucaklayacak…

Bize ruhları kalacak. Evet ruhları. Devrimcilerin şahadetlerinin ölçülemez hiddetidir ruhları… Onların ruhları vardır ki yenilmez birer dağ olup dökülürler… Ölülerimiz bizden hayat bekliyor. Bizden hesap sormamızı bekliyor. Taziyelerini istiyorlar bizden. Geyiklerin gözlerinden bize bakan ölülerimiz, ormanların sesiyle şarkılarını söylüyor…

“Ölülerimizin dehşeti düşmana korku saçıyor”

Halk Çocuklarının Devrimci Partisi

2012-01-05T06:55:00.001-08:00

Bir isyan ve devrim partisi için sözler…

Şimdi ateşin tarağıyla taranan saçların vaktidir. Gülüşünü rüzgâra asanların vaktidir. Kan, dağlı bir anlatımla inerken kentlere, kurşun adresini hep bizden sormayacak!

Oysa nasıl da dağınığız. Yağmur altında ağaç dalları gibi tedirgin… Ufalanmış ekmekler gibi elverişsiz… Evlerimiz basılıyor, kardeşlerimiz zindanlara sürülüyor, sürgünlere düşüyor sabahlarımız, kederle örtülüyoruz geceleri… Kederden söz ediyoruz hiç farkında olmadan.

Hani en lazım olduğumuz yerde, giremedik şarkıya. Sözümüze en muhtaç iken yoksullar, ezilenler… Bizim sesimiz kırık, aklımız bulanık…

19 Aralık’ta bizimkilere ateş kusarken devlet… Mercan’da can’ımıza okurlarken, cezaevleri önünde annelerin solgun sabahları uğuldarken… Biz tipiye çırılçıplak giriyoruz!

Sokaklarda linç yürüyor üstümüze… Yollar kesilmiş, mahkeme önleri kalabalık, postanelerden kartlar atılıyor kardeşlerimize; ‘Görülecek’

Bu nasıl bir yetimliktir… Savaşın çığlığıyla kulaklar yırtılırken, ‘büyük bir özgürsüzlük’ sıkıca yakalamışken gırtlakları, toprak ölülerimizi, yataklar ağrılı etimizi taşıyamazken… Bu nasıl bir örgütsüzlük, bu nasıl bir dağılma!

Devrimcilik tohumunun düştüğü bir topraktan, koparılamaz. Yırtılamaz bu düşünce onu dimdik taşıyanlardan… Ama! İddia çalınabilir. Cüret kırılabilir. İrade zaafa uğratılabilir. Bu olabilir. Olur. Yenilmek de elbet bir yazgıdan fazlası bir bilinç biçimidir… Ama bu yenilmekten de kötü… Yenilmekten fazlası bu yaşanan… Bir saçağın altına çekilmiş bir devrimciliği paylaşıyoruz. Savaşı seyrediyoruz sadece… En lazım geldiğimiz günler de yok’uz bu kanlı macerada. Dövüşene soluk olmak bir yana, sokaktaki kumpası dağıtamıyoruz. Kafası karışan yoksullara teşhir edemiyoruz halka karşı silahlı mücadele yürüten ceberut tarihi…

Devlet nasıl da kindar… Nasıl da süreklilik arz ediyor zulmün saltanatı!

İşte ahvalimiz budur. Maruzatımız büyüktür: Halk Çocuklarının Devrimci Partisi!

Parti yenilir, Parti yenilmeye yenilmez!

Parti, kazmadığı siperleri güzellemez, kendi siperlerini kazar. Payına yas düşüyorsa çeker, ayaklanma düşüyorsa, doğrulur.

Parti, kendine yol aramaz, o yolu kendisi açar, soluk aldırır, ufku gerer. Kitlelere kendini anlatmaktan öteye geçer, kendi kitlesini yaratır. Kendi dilini, kendi kültürünü, kendi İNSAN biçimini inşa eder…

Parti, sarihtir. Ezilenlere, yoksullara, özgürlük isteyenlere bir pusula olur. Her sabah hayatı alt üst etmek üzere uyanmak için sözcükler verir dilimize. Ne için dövüşülecek, ne için ölünecek ne için ayakta kalınacak? Parti yanıttır. Yanıtın aracıdır.

Parti, dövüşüyor gibi yapmaz. Dövüşür. Dövüşecek gücü yoksa toparlanır, hazırlığını yapar; dantel örenlerin, harçlıklarını saklayanların, merdiven silenlerin utkusunu ayağa kaldırır. Dövüşüyormuş gibi yapmaz. Gerçeği söyler. Gerçek olur. Gerçeği yaşar.

Parti, emeğini, hünerini, aklını mücadeleye katanların terini ve gülüşünü heba etmez. Özgürleştirir, derinleştirir… Sözü kesilenleri, sesi kesilenleri, eti kesilenleri onarır, iyileştirir. Devrimi ertelemez. Devrimin başladığını müjdeler. Devrimciliği bir yaşama biçimi olarak över, kurar, bir ontoloji olarak yerleştirir kişiliklere…

Parti, şiirini kaybetmez. Bir felsefik hareket olduğunu unutmaz… Sokağın, dağların, şarkıların bıraktığı o bilgeliği taşır. Şiirdir. Sözün ve eylemin birliğidir. Gözyaşının ve sıkılı yumrukların hafızasıdır. Aşkı kireçlenmez. Nehirleri kirlenmez. Kuş yuvalarını ve mezar çiçeklerini korumasını bilir. Bilmek ve olmak halidir.

Parti, ölenlerinin öcünü alır. Ölenlerini hemen bu gün omuz başından koparılmış arkadaşları olarak bilir. Çılgına döner. Delirir. İzin vermez bir tırnağın bile kırılmasına ama kırılınca kemik, kan dökülünce kardeşlerimizden, zelzele olur. Zelzele! İkonlaştırmaz ölülerini. Ölülerinin diyetini yaşayanlarına kesmez… Binlerce toprağa düşeni ayırt etmeden kabul eder. Hepsini kardeşi sayar… Ölen, yara alan, uzağa savrulan, incinen, küsen… Her birimizin hakkını verir. Adildir. Adalettir.

Parti, köleliğin zincirlerini kopartır. Ekmeğini, hayallerini, ömürlerini paylaşanların iradesi güzelleştirir. Düşmanına benzemektense kendini imha eder! Özgürlüğün nüvelerini yaşatır iç yaşamında, iktidarlar kuranlara, koltuklara yapışanlara, aracı amaç haline getirenlere izin vermez. Partinin özü devrimcidir, biçimi de öyle olacaktır…

Halk Çocukların Devrimci Partisi… Şimdi geldiğimiz yolun cümle cesaretini, cümle rezaletini üstlenmek vaktidir. Biz büyük bir ağacın dallarıyız. Yapraklarıyız. Rüzgâr altındayız. Gövdeye hastalık düşmüş… Gövde yorulmuş. Gövde manasını bulamıyor. Bir geçmişle yaşıyor bir geleceği çağıramıyor.

İsyan ve devrim… Belki bizi toplayacak, derleyecek, gülümser kılacak olan bir fikrin uçurumlarındayız! Uçurum bilgisi. Yalnızlığımızın bilgisi. Azıcık olduğumuzun bilgisi… Hayata dokunamadığımızın bilgisi… Bildik.

Rüzgârın bizden yana eseceği bir zaman elbette olacak… O zamana kadar beklemek yok. Tipide yürüyeceğiz. Yollar açacağız o vakte kadar. Yaralarımızı, yaralılarımızı saracağız.

Ateşin ve kalbin har’ı… Onunla sınandık! Geçtik! Şimdi cesaretin ve mayanın kadim hatırasıyla yürümek var bize… Bizi biz yapan o büyük tarihe, kişisel tarihimizle katılacağız. Bizi biz yapan hiçbir şeyi unutmadan… Bizi biz yapanı tarih yaparak! Bizim olanı gerçek yaparak. Yürümek. Yürümek!

Yoksa. “Gazel düştü derelere ay yârim/ Kavga bitti. Silahını duvara as / başladı ocağın krallığı. Ormana git / baltanı al köşeden. Çocuklarımızı öp.”*

*Gülten Akın

Sana Bir Rüzgârdan Bahsedeceğim

2012-01-05T06:53:00.001-08:00

Bir sürgünün duası ülkesidir.

Hangisi daha hırpalamıştır acaba? Ülkesiz bir halk olmak mı? Yoksa asla bir ülke kuramayacağını bile bile çılgıncasına serüvenlere ömrünü yatırmak mı?

Belki bir çocuk uzun gülümser diye yorduk bütün kışları yakasından tutup cemreler döktük zemherinin orta yerine. Bütün çiçekleri namluya, aşka benzeyen bütün sözcükleri namluya ve sadece gencecikken duyulabilecek o kokuyu hayata sürdük.

Şimdi hayat bir namlunun ucunda bizi ateşe bağışlıyor.

Sürgünüz işte. Evlerimiz Filistin, evlerimiz Kürdistan, evlerimiz yerinden yurdundan edilmiş bazı şeyler… Sürgünüz, anadilimiz bir doğum yarası. Sürgünüz her şeye geç kaldık, cep delik, cepken delik, kefen illa delik.

Ülkesiz bir halk, noksan bir sınıf, kırık kadınlık, dağınık bir aksanız artık. Bizi bizden başkası toparlayamaz, iyi edemez, gülümsetemez…

Ordular ne de teçhizatlı, uçakları var hızla uçuyorlar üzerimizden, silah fabrikaları soluk almadan çalışıyor... Gökdelenler yükseliyor, devasa binalar şehirlerin orta yerine yerleşiyor... Nasıl da kuvvetli görünüyor bu kölelik rejimi nasıl da yenilmez nasıl da kusursuzmuş gibi gösteriyor kendini.

Gazeteleri bunu anlatıyor, reklamlar bunu, şairleri var bunu söylüyor gizliden. Romanları bir yolunu bulup hep onu övüyor. Biat istiyor, itaat istiyor, bir nefeste bağışlanmayı dilememizi istiyor.

“Tarih devletle ve göçebelerin savaşından ibarettir” diyebilmişti Deluze… Sürgünler ve devletin yaman kapışmasında bize hep tarih kalıyor. Bize hep bir tarih kalıyor, anonim bir sızı, güleç bir hafıza ve her sabah bizi dövüşmeye tekrar ikna edebilecek kadar kudretli bir iman.

Bilim bunun neresinde? Felsefe bunun neresinde? Hani ekonomi, hani politika… Hiçbir yerinde! Bu anlatılan hikâyenin bilimle bir ilgisi yok. Bu sadece sınıflar mücadelesiyle, sadece ezen ve ezilen uluslarla ilgili bir hikâye olmaktan çoktan çıktı. Bu bir baş dönmesidir. Bu bir kara sevdadır. Bu bir aşk olsun diye söylenmiş sözler bütünüdür.

Biteviye kaybettiğimizi ve elbette mezarlıklar dolusu ölümüz olduğunun farkındayız… Yaralılarımızı ve mültecilerimizi ve kalbi kırıklarımızı, yorulanlarımızı, gücenenlerimizi hiç saymıyorum. Velhasıl bu sürgünlerle, sürgün edenlerin arasındaki bir münakaşadır. Kimi yurdundan, kimi teninden, kimi ekmeğinden sürgün!

İş merkezleri ne kadar ışıldıyorsa, içimiz o kadar kararıyorken, para tanrının karşısında diz çöküyorken bildiğimiz bütün kutsallar… Kortejlerimiz daracık, bürolarımız perişan, dergilerimiz eciş bücüşken…

Sana bir rüzgârdan bahsedeceğim.

Çünkü sen biliyorsun bankaların mahvına sebep kundağı. Çünkü sen biliyorsun orduları dağıtabilecek cüreti. Çünkü sen biliyorsun bunu yapmış kardeşlerin var. Çünkü sen altı üstü sürgünsün, her şeysin, kalbinde bir magmayla gezensin.

Sonra hepsi düzelecek... Gül kadar ılık, kan kadar ılık, kar kadar ılık bir ülke kuracağız bir ülke kuracağız bir diğerimizin omzundan başlayan öbürümüz doyunca doyduğumuz bir ülke, diğerimiz uyuduğunda sabah uyanabildiğimiz bir ülke, sen gülümsediğinde benim gülümsediğim.

Yoksa yazık edeceğiz yoksa kahredeceğiz yoksa mahvedeceğiz…

Barbarlığın Karşı Ateşleri

2012-01-01T07:18:00.000-08:00

Bir barıştan söz etmek üzere başlıyorumdillerimi dağ’layan besmeleye… Bir barış kurmak, bir ölmeme alışkanlığı,öldürmeme deneyimi, kanlı bir sözü bölmeye hazır olma hali kurmak, düş yerine.Düş görmemek mesela, düş yerine barış görmek. Barış Diyeti.

Kürdiatlasta yorgun atların sıcak solukları, barut kokusu, çocuk ölüsü kokusu, karyorgunluğu… İşte kadınların yüzlerinde dağlı gülüşler, öpülen alınlarda duaizleri. Duası ne olursa savaş yorgunu hürriyet sarhoşu halkların…

Emeğinkavgasında kardeş dili için barış yapmak! Barış dilini yerleştirmek dimağlara,havsalaya barışı ima eden gülüşler koymak, barış ama barış! Barış gibi savaşlardeğil! Barış adına kölelikler, asla! Barış tuzağında keklik değil!

Diyelimki emeğin kan ve terinden sual etmektesin. O zaman barışa omuz ver. Fabrikandabarışı muştula, sendikana barışı taşı, barış için iş bırak neden olmasın? Barışiçin sokağa koş.

Deki kadınlığın erkeğin ve devletin şiddetinde, kapılar yüzüne kapanmakta,hakaretin bini bin para, matbuatta, ekranda, beyaz perde de bedeninyağlanmakta. Barış en çok senin işte! Barıştan imtina etmesen, barış içinsokağı çiçeğe boğsan, barışla özgürleşsen, barış kadındır diye kalbimizenakşetsen.

Hanigenceciksin dimi, barış senin kalp atışın. İşsizlikte, okulsuzlukta, kötü evlerdeyaşamaya, askerlik cenderesinde boğulmaya raptolunmuş suretin. Barışgenceciktir bu ihtiyar savaşın karşısında. Barış ter-ü tazedir bu eskimişçatışmanın ortasında. Genceciksin hani barış sana dairdir! Şimdi işte aceleetmeden değil bildiğin acele ederek, barış diye açsan pencereni hayata.

Elbettesensin kentlerin yoksul mahallerine doldurulan, üç kuruş yevmiye için çırpınan,bakımsız, vitamini eksik, alnında silinmez bir keder vesayeti, sensin! Barışsenin sobanda kömür, barış senin kışlarda üst-başın, çocuğuna verdiğin harçlık,eşine aldığın armağan… Barış senin ağırbaşlılığın, barış senin efendiliğin,barış senin kadım Anadolu belleğin. Barışa tezahürat etsen, barışı övsenkızına, barışı sürsen merhem diye açık-kızıl kan yaralara.

Birbarış imanı olmaksızın barışamayacağız. Bir barış imlası olmadan. Bir dağınıkacıdan derli toplu bir düşünme biçimi çıkarmadan.

Barışen çok şimdi bahsi edilen büyük tufandır. Mesela kanhıraş uyanmışsın uykundan,karadüş demişsin lakin ellerin kan içinde sebepsiz, ağzında kanlı bir tükürükyutkunamıyorsun… İşte buna barış diyorum ben… Öldürmemek için takat, sebat veitikat ayırıyorum. Arıyorum yüzlerinizde…

Senincebindeki üç kuruşun namına barış. Senin etinden sürülen saltanatın yıkılasıdünleri için barış. Barış için ama en çok barış… Savaşın imtihanından geçtiktamam! Tamam! kabul ettim haksızız cemi-cümle, kölelikte ısrardır aslındasavaşa düşürdüğümüz her aklımız…

Bundanolacak! Bu yüzden illa ki!

“Günlerinbu gün getirdiği baskı, zulüm ve kandır”

Modern Yara’lanmalar Versus Sayıkladığım Kara Çetelem

2011-12-16T17:24:00.000-08:00

Paradigmalar veacıklı bazı sözler

1) Türkiye Devleti bir Cumhuriyettir.

2) Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru,milli dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, AtatürkMilliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan,demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devletidir.

3) Türkiye Devleti, ülkesi vemilletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir.
Bayrağı şekli kanunda belirtilen, beyaz ay yıldızlı al bayraktır.
Milli marşı "İstiklal Marşı" dır. Başkenti Ankara'dır.

4) Anayasanın 1’nci maddesindeki devletinşeklinin Cumhuriyet olduğu hakkındaki hüküm ile, 2’nci maddesindekiCumhuriyetin nitelikleri ve 3’ncü maddesi hükümleri değiştirilemez vedeğiştirilmesi teklif edilemez.

Bir darbe anayasası böyle başlıyor. Bu tonda da bitiyoraslında. Başlarken bitiveriyor. Tehditkâr, saldırgan hatta…

Darbe yaparak anayasal suç işleyen cumhur-u elitiye, yineanayasa ile korunaklı kılıyorlar mükellef iktidarlarını. Askeri faşist cunta,darbe günlerinde bir halkı kılıçtan geçirirken özellikle iki kurumukapatmamıştı unutulmasın! Anayasa mahkemesi ve TÜSİAD.

Bir darbe oligarşisinin dökümü burada gözlerden kaçmıyor.Anayasa yazan üniversite, darbeyi yapan generalin kutsal ittifakındananlaşılıyor ki, yasalar o toplumdaki sınıf mücadelesinin açık bir sonucudur.Yenenler yenilenleri anayasal bir suç olarak kriminalize ederler.

Türkiye Devleti birCumhuriyet değildir! Sermaye oligarşisinin Faşist Diktasıdır.

“Türkiye, Türklerindir” yazıyor gazetelerde, hangi Türklerinacaba? Savaş uçakları, tank paletleri, askeri araçlar, toplar, silah kuşanmışaskerler… Cumhur ve bayram arasında bir gerginliği… E çocuklardan başlayarakher birimiz can-ı gönülden ant içiyoruz, yemin ediyoruz, billâh diyoruz ki,Türk’üz yoksuluz, mutsuzuz, biçareyiz.

Diyorlar ki : “Türk, bu ülkenin yegâne efendisi, yegânesahibidir. Saf Türk soyundan olmayanların bu memlekette tek hakları, vardır;hizmetçi olma hakkı, köle olma hakkı" (M. Esat Bozkurt)

Efendi Türk sabahları işçi servislerine dolduruluyor.Mağazalarda-alışveriş merkezlerinde-sanayi sitelerinde, üç kuruşa sigortasız,sendikasız, iş güvencesiz çalıştırılıyor. Efendi Türk, tersanelerde iskeledendüşüyor, inşaatta yaralanıyor, kot “taşlarken” ciğerleri sökülüyor. EfendiTürk’e Türk olmaktan ziyade özgürlük yok! Birlikte fabrikaları, tarlalarıdoldurduğu Kürt’e, düşman olmaktan gayrı tuzak yok! Baldırı çıplak kadın, topsüren adam aynı yalanı söylüyor Efendi Türk’e ; “hepimiz aynı gemideyiz!”

…insan haklarınasaygılı, (…) demokratik, laik vesosyal bir hukuk devleti değildir!

Basın özgürlüğü, örgütlenme özgürlüğü, ifade özgürlüğü,toplantı özgürlüğü, inanç özgürlüğü, kimliğini yaşayabilme özgürlüğü olmayanbir tuhaf ‘kapalı ceza’evi’dir. Göstermelik parlamenter sistemi dahi cuntalarladefalarca kesintiye uğramış bir askeri vesayet düzenidir.

Göstermelik seçilmede yoksullara sade oy hakkı verilir,seçme hakkı belki ama seçilme hakkı yoktur.

Resmi devlet dini ve devlet mezhebi vardır. Bunun dışındakidin ve mezheplere, inançsızlıklara baskı uygular. İşçiler asgari ücretinaltında ücretlere çalıştırılır. Çocuk emeği yoğun biçimde sömürülür.

Sağlık güvencesi kâğıt üstünde kalan bir iyi niyettemennisidir. Hastane kapılarında yoksullar birikir durur.

Mahkemelerinde yoksullar yargılanır. Kürtler eskitirmübaşirlerin ağızlarını, kadınların, eşcinsellerin, engellilerin, çocuklarınitilip kakıldığı bir “Erk’ek” iktidarıdır. Türkiye’nin devrimci işçilerine ve aydınlarınaidamlar, zindanlar, kelepçelerdir, özel mahkemelerdir. Anlaşılır ki demokrasi,sosyal haklar, gerçek laiklik ve adalet ancak toplumsal bir mücadelenin muştusuolacaktır.

Türkiye Devleti,ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütün değildir! Devlet, egemenlerinşiddet aracı olarak milletin tahakküm altında tutulmasını sağlar. Bölünmekfikri, toprak kaybetmekle özdeştir söylemde. O uzatmalı bir ittihatçılıklabakar dünyaya, bir Enver düşüyle kırdırır Anadolu’yu iç ve dış savaşlarda…Duygusal, ideolojik olarak hâlihazırda bölünmüş bir toplum olduğumuz gerçeğiönemsizdir. Bölünmez bütünler gönüllü birlikteliklerdir. Anlaşılır ki, devletiniktidarın somutlaşmış ifadesidir. Devletin psikolojik ve fiziksel şiddeti birrastlantı değil bir sistematik teslim alma pratiğidir.

…değiştirilemez vedeğiştirilmesi teklif edilemez. Biranayasa bu ilkeyi nasıl teklif eder bize acaba? Anayasa toplumsal uzlaşma vesözleşme metinleridir. Büyük iç çatışmalardan sonra kaleme alınan belgelerdir,bütünleştirici ve ilerletici olmalıdır.

Teklif ediyorum. “Değişmeyen tek şeyin değişim” olduğunubelirtiyorum. Değişime direnirseniz değişim size direnecektir! Anlaşılır kitarih, “devlet ve göçebelerin savaşından ibarettir”(Gilles Deluze)

Ayıp sözler ile birCumhuriyet yaklaşımı

“Cumhuriyet kimsesizlerin kimsesizidir”( Mustafa Kemal) diyebaşlanmıştı o büyük iyimserliğe. Şimdi bir kimsesizler mezarlığıdır her adımdakan izleri bırakan.

Özgürlük, cumhuriyet, milli devlet gibi kavramlar dolaşımasunuldu 85 yıl boyunca, dönüp bakıyorum da yurttaş değilse bile bolca “suçortağı” yaratmış tarihimiz…

İktidarı kabul eden, onu arzulayan, faşizmden haz duyanözneler var artık hayatın “yara” yerlerinde. Kalabalıklara tapan, kaderinin hâkimsınıflarla birleştirmiş “kalemşorlar” var şimdi gazete sahifelerinde.Yoksulların ve özgürlük talep edenlerin mücadelesini “felç” etmeye karar etmiş,bir dolu yanılsama, yapay kimlik, sahte muhalifler var…

Sömürgeci bir fetih ruhuyla yaşayıp her tahlildesömürgeleşmiş olmaktır temel ironisi Cumhuriyetimizin. Yarım burjuvalı montajsanayisiyle, devlet babasıyla, yabancı düşmanı kasabalılarıyla, ikiyüzlüahlakıyla hayatı karalayan ev kadınlarıyla, polis bozması muhabirleriyle,yaranmacılıktan postal giyip uyuyan memursularıyla, işte modernizm!

Gecikmiş bir modernlik miydi bu? Emperyalizminsosyo-kültürel tahribatıyla bir tür şizofreniye dönüşen?

Modernizasyon, bir “muasır medeniyet” ufkuyken bir yandan daiç pazarın yaratılıp, onun uluslararası pazara ve işbölümüne bağlanması ise, busömürgeleşmenin kültürel kodlarını gerektiriyordu. Muasır birer tüketici olduknihayet! Tarihin ve dünyanın taşrasında kendi tiranlarımızla boğuşmaktayız.

Sömürge tipi aydınlan’(t)ma yer yer uygarlaştırmaya, hızınıalmayıp bir işgal haline geldi.

Kente yerleşen “milli” burjuvazi kendine karşı modern ikenyığınlara karşı pragmatist bir muhafazakârlıkla hareket etti.

Nefsi terbiye edilmesi gereken yoksullar vardır, haydi Oruçtutalım! Bizim, Laisizmle başı dönen bürokrasi, Fırat’ın ötesinde şıhlık,toprak ağalığı, aşiretçilik gibi her türden tarih öncesi kurumsallaşmaylaittifak içinde olmaktan geri durmadı. Aslolan yönetebilmekti zira…

Temel ikiyüzlülük biçimi olarak modernizasyon mantığı, birgrup elitin yaşam biçiminin sosyal konforunu korumak üzere oluşturulmuş “suni”dengeydi. Mesele bu duruma ‘Dengesizlerin’ vereceği yanıttır.

Modernleşmecilik geleneksel toplumsal katılığa karşıişlevselleşti, Osmanlı ceberutluğunun altında ezilen Anadolu halkları, biriyimserlikle karşıladı. Asker ve vergi vermekten yorgunduk fevkalade… İşte halaasker ve vergi…

Kurbanın Failine duyduğu aşk diyelim, Avrupa-merkezciliklekültürel bir mantığı pekiştirdi. Ordu tipi/ordulu modernlikte, sivil toplumemirle olunmuş ve hiyerarşide yerini alırken, Üniversiteler, Tiyatrolar, baleve opera salonları, sergiler. Bienaller, Cumhuriyet elitlerin içtima alanlarıoldu, durdu.

Cumhur’un yeni elitlerinin halk yığınlarıyla kurduklarıilişkinin söylemi kolonyaldır. Efendileşmeye çalışan kölenin alt-köleler icatetmesine benzer. Bilgisini aktarma, yineleme, fotokopi, intihal ile sağlayanbir yağma düzeni…

“İmtiyazsız, sınıfsız, kaynaşmış birkitleyiz.” Söylemiyle sınıfsız bir toplum isteyenlere karşı en karasavaşlardan birini verdi Türk egemen sınıfları, “bütün vatanlar cinayetlerkurulur” (Dürrenmatt) diyordu hayat bize.

Son bir hatırlatma

Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunun 10. yıldönümükutlamalarında "10. yıl marşı" adıyla yazılıp bestelenen ve temeldizeleri, "Çıktık açık alınla, on yılda her savaştan" olan bu marşın,muhtevası ve bu gün de neden hala bu denli “coşkuyla” söylendiği üzerine birdüşünelim.

Emperyalist işgal güçleriyle 1923'te Lozan Konferansı ilesağlanan "barış" sonrasında geçen 10 yılda, Türkiye Cumhuriyeti'ninherhangi bir devletle resmi bir savaşı yaşanmamıştır.

"10. yıl Marşı”nda söz konusu edilen"savaşların" ne olduğu, kime karşı yürütüldüğü, sorusunu “açık uçlu”bırakıyorum.

İktidara ve hayata gerçeği söyle!

Kürt ve Tiyatrosu

2011-05-01T18:56:00.000-07:00

Kürt. Bir sözcüğün çekiminde süren yüzyıllık bir gerilim… Kürt.

Ortadoğu’nun kadim halklarından biri, bir dili, tarihi, değerler sistemi olan, diğer kardeş uluslarından ayırt edici özellikleriyle anlaşılabilecek bir ulus. Farklı inanç, sınıf ve dünya görüşlerine sahip çatışmalar toplamı. Kürt. Bir dilin sahibi, kültürün, belleğin, düşünme ve anlamlandırma dünyasının tanımladığı bir halk. Uluslar arası siyasetin, kutuplu dünyaların, cetvelle çizilen haritaların fay hattında yaşayan, bir kimlik ifadesi. Petrolün ve suyun adıyla başlatılan savaş dualarında kanı akıtılan bir ‘kurban’. Kürt. Bir ses toplamı, bir sessizlik toplamı, haritasına düşülmüş ‘sakıncalı’ ibarelerle kuşatılmış memnu bir kavim. Bütün halklar gibi bir halk, sadece kendisine benzeyen bir ‘kader’…
Kürt ve sorunu. Kürt ve siyaseti. Kürt ve dili. Kürt ve silahı. Kürt ve kültürü. Kürt ve sanatı. Kürt olmakla tanımlanan alanların tümünü yazgılayan o politik ima. Kürt olmak için edilen o uzun münakaşanın alıp fetişleştirdiği ağır başlıklar toplamı. Baştan başlayan, baştan başlamakla yükümlü hale gelen bir ulusun, dokunduğu her nesneyi taraf kılan politik macerası…

Kürt ve Tiyatrosu ise bu başlıklar içinde anılacaktır. Bu başlıklardan, politik gerilimlerden, girişilen var olma mücadelesinden ayırıp Kürt tiyatrosuna bakmak henüz lüks. ‘Tiyatro yapmak hakkı’nı dahi savunmak zorunda olmak sanırız Kürt Tiyatrosu’nun bütün sürecini özetleyebilir.

Türkiye’de Kürt Tiyatrosu 90’lı yıllardaki politik mücadele içinde gelişti. Kürt halk mücadelesi yarattığı toplumsal alt üst oluş kısa bir zaman diliminde bir dilin neredeyse bütün olanakların keşfini doğurdu. Siyasal mücadele içinde asimilasyon ve inkar siyaseti erirken, yerini kendini tanımaya başlayan bir halkın baş döndüren hızla kurduğu bir politik dil aldı. Kürtçe bir kadim Mezopotamya dili olmaktan çıkıp bir siyasal an halini aldı. Politikleştikçe, değişti ve bir dilden de çıkıp bir eylem biçimine dönüştü. Kürtçenin bu biçimde ortaya yeniden çıkışı dün ile bugün arasından kapanması zor bir gerilimi de bıraktı. Kürt Tiyatrosu, müziği, sineması, şiir, romanı, basını gibi mücadele içinde gelişti ve onun bütün ruhunu taşıdı.

Kürt Tiyatrosu başlı başına bir mücadele alanı olarak var olageldi. Mezopotamya Kültür Merkez’lerinde ilk adımları atılan Kürt Tiyatrosu pratikleri, mücadelenin kazanımlarının artması ve Kürt aydın hareketinin çoğulculaşmasıyla birlikte, yerelleşti ve zenginleşti. Bu günlerde onlarca Kürt tiyatro topluluğu yaşamını devam ediyor. Kürt sorununun kendisinden bağımsız düşünülemeyecek bağlamlarda sorunlarla boğuşmaktalar. Sansür, engellemeler, mahkeme ve kolluk baskıları, kurumsallaşma sıkıntıları vb. Kürt Tiyatrosu’ndan söz açıldığında bir solukta sıralanabilecek ‘sorunlar’ arasında.

Kürt Tiyatrosu’nun geleneksel damarlarını köy seyirlik oyunlarında, Dengbejlik geleneğinde, halk danslarına, destanlarda bulmak mümkün. Geleneksel Kürt Tiyatrosu halen Kentli ‘Modern’ Kürt Tiyatrosunu hem biçim hem de konu olarak beslemeye devam ediyor. Bir ihmal edilmiş tarihinin açığa çıkartılması, dilin arı haliyle olanaklarının önemsenmesi, hareket ve oyun kurma şekliyle biçim olanaklarının keşfedilmesi süreci, geleneksel Kürt Tiyatrosu da açığa çıkartıyor. Çok eski bir anlatı oldukça yeni bir bakışla gelenek olarak tanımlanıyor ve sahneye taşınıyor.

Kürt coğrafyasında bizim aldığımız milattan önce de Tiyatro vardı. Bu gün anladığımız anlamda da Tiyatro, geleneksel, anonim-sözlü haliyle de Tiyatro yaşıyordu. Bizim 90’ları milat alışımız bir hareket noktasına işaret ediyor. Kürt Tiyatrosu olağan bir tiyatro değildir. Olağan üstü koşullarda ortaya çıkmış hatta olağanı darmadağın ederek kendini ortaya koymuş gencecik bir politik harekettir. Kürtçenin yeniden kuruluşu, kültürün gelenekle bağlanıp geleceğe taşınması süreçlerinin tümü politik bir aksiyondur.

Bir politik tiyatro olarak Kürt tiyatrosu ise kendinden kaynaklanan sorunlarla da baş etmek zorunda kalıyor. Sömürgeciliğin sonuçları olarak, dilin baskı altında aldığı hal, kendi kaderi hakkında söz sahibi olamamanın geriye bıraktığı sorunların tümünü aklımızda tutarak bir gerçeği ifade etmek gerekiyor; Kürt Tiyatrosu henüz başlıyor.

Kürtçe metin üretimi, Kürtçenin bir sahne dili olarak kullanılması, Kürt Tiyatro bilgisinin oluşturulması, tekniğinin gelişmesi esaslı sorunlar olarak karşımızda duruyor. Kürt Tiyatrosuna dair bir bakış yazısı olarak bu yazı dahi Türkçe yazılıyor.

Kürt Tiyatrosun Kürt Kültürün gelişkin olduğu müziği, hareketi yoğun biçiminde kullandığını görebiliyoruz. Performansa dayalı, mim ve sahneleme olanaklarına daha fazla yer veren bir Kürt tiyatro pratiği karşımızda. Oyun kurma süreçleri, oyunculuk biçimleri, teatral estetik yaklaşımlarıyla çok ‘yeni’den yana bir biçimsel arayış da uç veriyor. Kürt Tiyatrosunda bu tercihlerin nasıl yer bulduğu ise ayrıca çözümlenmeli. Modern ve sonrasına dair yapılan bir dolu ‘uzun’ tartışmanın, deneyimin, arayışın Kürt tiyatrosunda nasıl karşılık bulduğu, yeterince tartışılıp tartışılmadığı ise soru işareti taşıyor. Kürt kimliğinin ve Kürtçenin baskılarla ve baskı karşıtı mücadelelerle biçimlenen tarihinde tiyatro, büyük bir olanak olarak öne çıkıyor. Dilin konuşulması, öğrenilmesi ve gelişmesi sürecinde ‘sahne’ önemli bir alan olarak görülmeli. Kürt coğrafyasında ve mücadelesinde önemli bir yer tutan kadın ve çocuk gibi öznelerin tiyatroda yer bulması ise özel bir önemle ifade edilmedi.

Amatör toplulukların temsillerini eklersek karşımızda yeni gelişen ve özgün olanaklara sahip ama henüz metnini ve bilgisini kurmakta zorlanan bir tiyatro var. Bir anımsama biçimi olarak tiyatro yapmak büyük bir olanak. Demirci Kawa, Mem û Zin, Meme Alan, Siyabend u Xece gibi Kürt destanlarının sahneye aktarılması bir ‘geçmiş kurma’ biçimi olarak önemsenmeli. Katliamların, hak ihlallerinin, unutuluşa terk edilmek istenen kişi ve olayların sahneye aksedilmesi de dikkate değer. Ancak bunların ötesinde Kürt tiyatrosunun Kürt halkının gelişimini de doğru okuması gerekiyor. Gündelikleşen sosyal ilişkiler, kentli yaşamının yarattığı yabancılaşmalar, sınıfsal ve sosyal özgünlüklerin sahneye taşınması bir gereklilik halini almış durumda. Kürt tiyatrosu gelişimi aynı zamanda bir güncelleşme deneyimi de olacak.

Kürt Tiyatrosu tiyatro tarihi ve düşüncesine yaklaşımlarıyla da ortaya çıkmayı hak ediyor.
Türk/Türkçe Tiyatronun çeviriler yoluyla ve batı merkezli inşa edilen birikiminin etkisiyle Kürt tiyatro düşüncesi gelişiyor bir yanıyla. Çevirinin çevirisi olan bu bilgi biçimini aşmak ise en meşakkatli uğraşlardan biri olarak ortaya çıktı.

Bir olanaksızlık doğru okunursa bir olanağa dönüşebilir mi? Kürt kimliğinin ve dilinin içinden geçtiği tarih yapma süreci, bir yeni olanağı da tiyatro haline getirebilir mi? Bir Kürt Tiyatrosu kurmak başlı başına ait olduğu coğrafyanın izleklerini, görme, bakma ve zaman biçimlerini sahneye dökerken, bir sürgün tiyatrosu da kurabilir. Avrupa’nın kentlerinden, Türkiye metropollerine dek milyonlarca Kürt’ün öyküsü anlatılmayı bekliyor. Egemen dili ve tiyatroyu taklit etmeksizin, kendisine bir varlık alanı kurma ihtimali heyecan verici.
Egemenden öğrenmek de gerek. Devletle özdeşleşmeden, halktan ve yaşamdan kopmadan, muhalif özünü iktidarın kıyılarına savrulmadan, sokağı terk etmeden, oyunun yerini müsamerenin almasına izin vermeden tiyatro yapmayı denemek gerek.

Kürt ve Tiyatrosu bir gün olağanlaşacak elbette. Politik işlevinin ötesinde sanatsal öncelikleri oluşacak. Dili, gösterim biçimleri gelişecek. Kendine özgü olan özellikleri daha da belirginleşecek. Doğu’nun geniş zamanında bir gelecek olarak ortaya çıkacak. Bir politik sonuç olarak gelişen Kürt Tiyatrosu, Kürt Halk Mücadelesinin bir görünümü olarak gelişecek. Ülkede/ülkemizde Kürtçe’nin, Kürt kimliğinin yaşadığı her gelişme Tiyatroyu da belirleyecek. Bu organik bağın özel bir noktasını vurgulamadan geçmeyelim. Gelinen aşamaya dair her ne itirazımız olursa olsun kaydedilen gelişme, geri döndürülemez bir bilincin de altını çiziyor. Bu bir Kürt öyküsüdür.

Dulsinya bir kat daha güzelleşecek.

2011-05-01T18:54:00.001-07:00

Müjdeliyorum. İktidarın saçaklarında asılıp duran bir muhalefetin uzatmalı çağı sona erdi. Sona erdi rejimin makulleştirdiği çelişkilerin yapay öfkesi. Şimdi defterlere alınan notları, sokakta gözlerimizi diktiğimiz karanlığı, yüzümüzü döndüğümüz ateşin sıcaklığını her zerresiyle tekrardan yeni bir imkanla düşünmeye başlamalıyız.

Hatırlayamayacağımız kadar uzun süredir yüzümüz en fazla öfke duyduklarımıza dönük, onlarca belirlenen sözcüklere alışkın, kederimiz öğretilmiş, isyanımız rehnedilmiş, bir hal-i zaruret içerisindeyiz.

Bir gerçeği temsil etmenin kıyasıya aşağılandığı bir zaman diliminden geçtik. İktidara inanmamanın sersemlik sayıldığı, öldürülmüş kardeşlerinden bahsetmenin ölü sevicilik ile itham edildiği, rejimin sözlüğü dışına her çıktığında dilsiz kaldığın bir zamanın şiddetinden geçtik.

Her gün bir kez daha yayınlıyor devlet pişmanlık yasalarını. Seni; evet seni pişman olmaya, “eve dönmeye” davet ediyor. Kendini inkara davet ediyor seni. Kendini inkar ederken kederini ve umudunu ortaklaştırdığın her şeyi inkara davet ediyor. Bakımlı evler, güzel ofisler, şatafatlı kokteyller, devlet resmiyetinin medyasında geçirilen güzel dakikalar, dolan cüzdanlar, biriken itibarlar ve hiçbir emtia ile ölçülemeyen arzular…

Davet çok açık; “Pişmanlık yasasından faydalanmak ister misin? Pişman olmanın o büyük arzusundan faydalanmak ister misin? Ölülerinden kurtulmak, kaybettiklerini aramamak, zindandakileri sormamak, raflardan o kitapları indirmek, yollarda selam verdiğin o bakımsız çocuklardan yüzünü çevirmek…” İSTER MİSiN?

Zamanın şiddeti bize bunlar bunlar olarak seslendi. Üç bin Kürt köyünün uğuldayan sesini bastırarak, zindanlarda demir çubuklarla ezilen başların sesini bastırarak, işkencehanelerde yırtılan tenin sesini bastırarak, gençliği, çocukluğu, kadınlığı, her şeyi elinden alınanın çığlığını bastırarak bu devlet bize seslendi.

Müjdeliyorum! Bitti! Bütün kirli ittifaklar bozulmak üzere. İnandığınız bütün kirli yalanlardan uyanmak üzeresiniz. Vicdanınızın ağırlığı etinizi zorlamakta. Aşkınız zehirlenmiş, dostluğunuz tecime elverişli. Kimliğiniz turistik bir süs eşyası… Bitti!

Rejimin geniş tuttuğu saçaklarda öğretilmiş isyanın artık can sıkmaya başladığını müjdeliyorum. Onaylanmak için girdiğiniz o tuhaf cemiyetlerin o kadar da ışıl ışıl olmadığını anımsatıyorum. Oysa genceciktiniz. Mesela şiiriniz yayınlansın diye sözünün gram ağırlığı kalmamış “yamyamlara” selam ettiniz. Kiminle yan yana durduğunuza bakmaksızın bulduğunuz her gazetenin sahifesine yazdınız. Kimin çağırdığına bakmaksızın her davete icabet ettiniz. Oysa genceciktiniz. Oysa elbette öfkeniz sahiciydi bir zamanlar. Elbette umudunuz bir zamanlar kendinizden başka birilerini de bağlıyordu.

Müjdeliyorum! Muktedirin dolaşıma soktuğu o huzursuz dil sona erdi. Kime neden ve hangi nedenle karşı olduğu bir türlü anlaşılamayan kalemlerin Ekşi gevezelikleri sona erdi. Balon patladı. Takke düştü. İktidar göründü. Bundan sonraki her ittifak hisse almaktır kanlı borsalardan.

- “Mücadele ne kadar banal!”

- “Cezaevleri mi, yetti be birader!”

- “Hala bu kafada adamlar kaldı mı yahu?”

Ağzı ezilenlerden bahsedip, bütün arzusu iktidarı onaylayan bir tipte laf ebesinin yapış yapış tiradı sona erdi.

Müjdeliyorum! Hayatın eski kelimeleri şimdi yakamızı sıkı sıkı kavradı. Kaderimizi birleştirdiğimiz sınıfın kot taşlama atölyelerinden, madenlerden, tersanelerden, tekstil atölyelerinden yükselttiği canhıraş soluk bizi tazelemekle kalmıyor bizi yeniye mecbur kılıyor. Bizi güzele mecbur kılıyor. Bizi doğruya mecbur kılıyor. Öğretilmiş isyanın iç rahatlatıcılığından, devletin saçaklarındaki korunaklı muhalefete kadar bütün, eksiksiz bütün kurgular anlamını yitirecek.

Müjdeleyelim! Göğsümüzün ve kolumuzun daha solunda başka bir solu doğurmak zorunda olduğumuzu, iktidara inanmayan, satın alınamayan, emeğini ve özgürlüğünü rejimin kartpostallarında pazarlamayan yeni bir devrimciliğe mecbur olduğumuzu…

Bu cümlelerin yazarı da dahil hepimiz kimlerle, hangi fotoğraflarda yan yana olduğumuza bir daha baksın.

Aslında kazandığımız bu savaşın mağlubu gibi durmaktan vazgeçelim. Dövüşene, umut edene, ter akıtana iade-i itibar edelim. O vakit şiirimiz dudaklarımızdaki yerini alacak, “bağlandığımız güzelliğin utkusu” bizi onaracak, ölülerimizin o uzun geçidi kalbimizi hayata hazırlayacaktır.

“Haklısın, elbette senin Dulsinya'ndır dünyanın en güzel kadını,
elbette sen haykıracaksın bunu
bezirganların suratına,
ve alaşağı edecekler seni
bir temiz pataklayacaklar seni.

Fakat sen, yenilmez şövalyesi susuzluğumuzun,
sen, bir alev gibi yanmakta devam edeceksin
ağır, demir kabuğunun içinde
ve Dulsinya bir kat daha güzelleşecek.”

Kimse Beni Sevmesin de Sen Sev Barbara!

2011-05-01T18:50:00.001-07:00

Barbara.

Bir elin telaşı tetikte uzun sürer. Kanın telaşı toprakta. Bizim ülkesizliğimiz çok uzun sürer Barbara. Senin hatırandan esen rüzgârla dağılmakta saçlarımız. Biz senin yanı başında durmak için kalbimizden diyetler ödedik. Ölümle abdest ettik… Kıyam ettik aşkla sabahlara…

Anna.

Bir ev. Dağılmış sofralarda biraz çökelik, biraz lavaş… Sobanın kenarında uzanmış çocuklar. Üstlerini örtüyor kuşlar onların. Dilinde bin yıllık kahırlar saklayan kuşlar. Anna, biz o odalardan çıktık da geldik. Bizim saçlarımız böyle dağınık, sevişimiz böyle nobran, çiçeklerimiz yabanıl… Öfkeyle sarhoş olduğumuzu unutmasınlar. Hayatta kaldık utangaç bir kelimeyle. Nefret nöbetlerinde öç duaları ettik. En güzellerimizin çıplak etinden devletin elini söktük. Büyük sözler ettik. Küçük dövüşemeyiz. Anna, senden çiçek dökülüyor. Senden bir harita kalıyor bize hep dağlara çıkan. Ölçeği kalbimizdir. Kalbimizdir ölümü bırakıp kucaklarına saltanatların, gider en ince yerine tarihin. Hayatla bağlanmışsak ölümle çözüyoruz bu kördüğümü. Senden öğrendik. Senden… Sen Anna!

Barbara Anna Kistler. Binlerce yıllık asi bir kavimin kumral günü… Sen doğduğun o bakımlı kentlerde bir huzursuz ruh idin. Emeğin elinde her kalbi kırık olanın yanında sıcacık bir soluk idin… Bizi gördün. Tanıdın hemen. Hemen tanıdın epesmer halimizi. Yenilmiş bir devrimdi, yağmalanmış bir toprak, tenlerde çığlık çığlığa ter kokusu. Yaramızı sana gösterdik, elini sürdün. Gözlerin büyüdü. Gözlerine doldu bir havar, uy havar…

Barbara’nın yola çıktığıdır

Yolların yolu kesilmiş. Kimlik soruyorlar. Kimlik mi? Sahi biz de bunu soruyorduk? Kim’iz Biz! İlmek ilmek örülmüş bir söz sadakati. İşte hazırlanıyor yine sokaklar, yine hazırlanıyor dağlar. Teyplerde memnu kasetler, sokak aralarında gencecik diş sıkışları, duvarlara imlasız yazılar. Yazılar, dergilerde en muharip aşklar. İşte Barbara’nın İstanbul’unda bir gece vakti. İğde kokmuştu unutmayınız. İğde kokmuştu, mükemmel yoksul bir halktı. Botan’a düşen ateş alnımızı usulca öpüyor ve bizi erkenden gerçekleşmeye zorluyordu. Gerçeğe…

Barbara. İz sürmek ne büyük cesaret sana. Senin İstanbul’unda ben el kadar çocuktum. Zindan önlerinde kahvelerde beklerdik. Geçtin mi yanımızdan? Yanında durmak için geniş bir zamana yazdık hafızamızı. Üst başımız yamru yumru, ellerimiz utangaç, tırnak aralarımız kirli. Soğuk sularla yıkandığımızdır. Bazı geceler aç uyuduğumuzdur. Aç Barbara. Açlıktan bahsediyorum, kıpkızıl, çocuk kokusunda bir açlıktan. Barbara sen bizi gördün de çıktın kalbimizin en yüksek yerine. Sen yürüdün, ‘Yel yürüdü’ dağların satır aralarına.

Barbara Anna dağlı bir kuş tanrısıdır

Koparılmak değil de yırtılmak. Yırtılmak bir topraktan… Dedemin birden bire bembeyaz olan o kaytan bıyıkları. Sürülmek, sürülmek bir ülkeden, bir yetimliğe… Mahcup olmak lokma atarken de ağza, Hızır’a imdat ederken de. Sürülmek işte gözlere, sürülmek! Sürgün’e sen döndün. Döndün dağlarımıza, bizden önce vardın. Bizden önce uydun hayatın çağrısına. Oysa inceciksin ya sen! Sen inceciksin, senin dağların yalçındır da bizimkiler gibi ateşten ve bıçaktan mıdır? Sen, dağların, çatılmış tüfeklerin, halkın ‘kurban olam onlara’ dediği güzel bir savaşın yüz sürümüsün… Güzel savaş olur mu? Olur! Güzel…

Yetimlik Anna. Yetimiz biz. Ben yetim büyüdüm. Babamın kanlı etini öperek uyudum geceler boyu. Onun ince telli saçlarını tarayarak uyudum. Uyumadım çıdam tuttum. Binlerce yetimle büyüttük hafızamı, hafız oldum ben böylelikle.Kimse beni sevmesin de sen sev Barbara!

Yetimhanedir bu yaşadığımız atlas. Ülke değil yetimhanedir. Ermeni, Kürd, Süryani, Türk, Alevi, Keldani… Yetimler geçididir. Yetimlerin tanrısı seni bilir. Binlerce kara odada gözlerini, sümüğünü taşlara sürmüş bebenin, kırılan hevesidir karşı devrim.

Yetimhane kokusu, altına işemiş çocuk kokusu, dövülmüş kız çocuğu kokusu… Barbara sen bir yanıt verdin. O gözlerine dolan hayata bir yanıt verdin. İçini çölleştiren her şeye bir yanıt verdin. Yürüdün ateşler içinde, yürüdün ağır ateş altında…

Yürüdün ki, ayak izinin mukaddesatında gör… Bin, on bin ses çıldırıyoruz!

Barbara Anna… Yetimliğimizle, kırıklığımızla yapışıyoruz o rüzgârdan saçlarına.

"Atını Nalladı Felek Düştü Peşimize"

2010-12-28T05:43:00.000-08:00

http://www.haberfabrikasi.org/s/?p=7633

Kirkor Ceyhan'ın o su tanesi kelimeleriyle anlattığı öyküsüdür Atını
Nalladı Felek Düştü Peşimize... İnsan takviminde bir yıl daha geçti.
İnsan atlasında Ülke'mizde... Ülke!

Biten her şey merhamet gerektirir belki de... Merhametle baktığımız bir
yıla dair birkaç kelime iliştirmek gerek. Bir çarpışma gibi geçti
mahzun Jesus'un doğumundan iki bin on yıl sonrasında ki aralık. Bu yıl
bir aralık idi, bir kapı eşiğiydi, bir kan ağrısı mevsimiydi, öyle
anlayacak, anlatacağız belki de...

Bir sürü kalem oynayacak kağıt üstünde, parmak tuş üstünde, delil suç
üstünde oynayacak, kelime dil üstünde kıvranacak, kamaşacak ateş kül
üstünde... Durduğu yerden bakacak her yıl okuması, gölgesi düşecek
birilerinin üstüne şehrin ışıltılarının. Alkol ve kahkahayla kusulacak
tene yapışan o kara duygu. Yaşamaktan kalan o paslı damak tadı,
yıkanacak ağızlara dolan 'gelecek' hülyalarında...

İki tane bin bir tane on... İnsan tarihinde bir an sadece. Atını
nallayan feleq işte peşimizde. Yılbaşı gecesi portakal soyup TV'lerde
kusturucu eğlencelere dalıp gidecek, az daha geç uyuyarak etrafındaki
debdebeye bir yerinden dâhil olmaya çalışacak, gözlerine dolan büyük
şatafatlarla sarhoş olacak birilerinin üstüne devrildi bu yıl da.

Halkalı'da 8 işçi kadın yağmurla uyuyacak mesela. Yağmurda asılı
kalacak onların tiz sesleri, penceresiz bir minibüste öldükleri,
cesetlerinin yola serildiği, üzerlerine beyaz bir örtü atıldığı, "kan
parasına" ailelerin davalarını geri çektiği unutulacak. Feleq!

Ankara'da mesela sendikal bürokrasiye, yıllarca 'adamdan saydıkları'
devlete aksak adım isyan edecek TEKEL işçilerinin tenlerinde kalan kar
soğuğu ne olacak? Dökülen binlerce bildiri, kostiklerle duvarlara aşk
edilen binlerce afiş, verilen sözler, sıkılan yumruklar... İşçilerin
kırılan kalbi dağılan safları, bozulan oruçları yine mayalanan bir
'sınıf rüzgarını' özletecek. TEKEL'de çekilen eza unutulacak, ama
dostlar unutulmayacak! Feleq!

Ne Mutlu Ahmet Türk'üm diyene! Ona yumruk atıldığı unutulacak! Atanı
'işçidir' diye birilerinin anlamaya çalıştığı unutulacak! Haylanmaz
bir asi olan Ape Ahmet'in gülümseyen yüzü unutulmayacak. Bir ömrü
barışın ve özgürlüğün kör kuyularına savurduğu unutulacak ama dimdik
bir gülüşle bize kardeşliğin öz suyunu bıraktığı unutulmayacak! Feleq!

Boykot edeceğiz! Hayır ve Evet'in ikizliğinde bir diğer mecraya can
atacağız mesela. Bir ihtimali seveceğiz ya herkes bize 'hasta' olacak.
Her asker bizden memnuniyetsiz her makbul sivil bizden şikayetçi
olacak, oynamadığımız için bu oyunu meczup sanılacağız. Bunlar
unutulacak! Acımızı tecime sunan tüccarlara da kanlı bıçaklı
düşmanımızla ittifak eden eski muktedirlere de yüz vermeden geçeceğiz
gördüğümüz o tuhaf düşlerin barikatına... Feleq!

Zindandan çocuklarımız çıkacak mesela. Vicdanın galibiyetiyle alacağız
zindan kapılarından çocuklarımızı. Elleri toz içinde, yıkayacağız.
Saçları taranmamış, tarayacağız. Ekmekleri katıksızmış, katık
bulacağız. Unutulacak kırılan kolları, yollarda sürüklenen bedenleri,
incitilen iç'releri! Sokaklarda bir Kürdi intifadasının en güzel
çocukları olduğu unutulmayacak! Feleq!

Bazıların ise alınlarını, ellerini, saçlarını, iştahlarını
yazamayacağım. Onlar öldü. Öldürüldü! Devletin mekanize kuvvetlerince
öldürüldü ateş altında büyür iken. Öldürüldüler onlar sen yaşıyorsun
bak! Bak sen yaşıyorsun, incecik çocuklara kan yürüdü. Şerzan'a kan
yürüdü. Canan'a kan yürüdü. Kan yürüdü annelerin göğüslerine doğru,
babaların şakaklarına, kardeşlerin en derinlerine. Unutulacak mı?
Belki! Hayır! Unutulmayacak! Ya ne yazar? Onlar öldü! Feleq!

Kürtçe'nin yılı oldu iki bin on. Kürt dilinin en meşru, en
hakkaniyetli taleplerinin devletin ve alışkanlıkların duvarını dövdüğü
yıl oldu. Anadil boykotuyla anne dilinin izi sürüldü, mahkemeler,
savcılar, polisler, politikacı görünümlü kolluk güçleri hararetle
tehdit üretti. Anadil'de eğitim ve kamusal hizmetler, çift dilli yaşam
talepleri en geç kalmış haliyle yürüdü korkusuzca hayatın satır
aralarına... Kürt halkımız yeni bir şey istemiyor oysa hakkın iadesini
istiyor! Bir iade-i dil hareketi bu, bir itibar hareketi, oğullarıyla
can dilinde konuşamayan babaların isyan hareketi. Rüyalarımızı hangi
dilde gördüğümüz unutulacak! Rüyamızın ne denli cüretkâr olduğu
unutulmayacak! Feleq!

Güler Zere. Güler zindanda öyle uzun kaldı ki kelimesi eskidi, isyanı
eskimedi. Güler öyle uzun ve hasta kaldı ki zindanda ömrü onu
taşıyamadı daha fazla... Öldü. Öldü Zere. Kalbimize bırakarak o sade
fotoğrafını, o nasıl bir sadelikti, o nasıl muhteşemlikti zindan da
çiçeklenen bahar... Unutulacak Güler'in ince sesi! Unutulmayacak onu
kucakladığımız akşamlar! Feleq!

Zorla din. 'Dinde zorlama yoktur' zorunlu din dersi vardır mesela.
Devletin ve cümle demokrasi sevdalısının ince yeri Alevi halkımız
sokağı, geceyi, sabahı, hayatı doldurdu yıl boyunca. Sivas dedi! Maraş
dedi! Cem dedi! Unutulacak bunca yüzyıl süren o itidalli işkenceleri!
Amma onlar unutmayacak sure yapıp iman edecekler acılarına, ölülerine...
Feleq!

19 Aralık ve Ahmet Kaya'ya sadakat yılı oldu iki bin on. İtiraflar,
vicdan yıkamalar... Her güne hafızalara düştü gerçeğin nar kırığı. Kırık
nar gibi leke bıraktı sinelerde, ellerde... 19 Aralık'ta kardeşlerimiz
can içinde, ateş içinde bize bir büyük iltifat bıraktılar, bir iltifat
dövüşene, isyan edene, devletin kara tarihine edi bese! Diyene...
Unutulmadı! Ama feleq!

Mayıs bir'de yüz binler olup Taksim'e yürüyen kalabalıklar mesela. O
kalabalıktaki bayram çocuğu havası, o kalabalıktaki güleçlik, o geçmiş
ile bu gün arasında cereyan eden fevkalade hatıra geçişi. Ölüsü
olanlar, ilk defa katılanlar, yenilmişler, direnmişler her birlikte
bir uzun soluk oldu...

Taksim'e yürür iken rast geldiğim Wernike Korsakoff'lu kadın arkadaşın
yüzündeki gülücüğün adıyla bağlıyorum kelimenin iplerini. Yanında iki
refakatçi olmaksızın yürüyemeyen o kadının ölümü bile çaresiz kılmış
cesareti ve sadakatiyle anlıyorum iki bin on yılını... Atını nallayan
feleq bizim peşimizdedir yüz yılı aşkındır, elimizde Ermeni işi
nakışlarle soluk soluğa giriyoruz yeni bir yıla, bir aralık demiştim
bu yıl için, bir eşiktir, kalbin ve hayatın atlasında bir eşik! İnsan
atlasında bir Yurt kurmak için sebat...

Kurtuluş'tan Taksime doğru ağır adımlarla yürüyen o kadının sabrının
bir yılıydı yaşadığımız.

Ben yılımı ona adıyorum

Barbarlığın Karşı Ateşleri

2010-11-30T00:59:00.000-08:00

Bir barıştan söz etmek üzere başlıyorum dillerimi dağ’layan besmeleye… Bir barış kurmak, bir ölmeme alışkanlığı, öldürmeme deneyimi, kanlı bir sözü bölmeye hazır olma hali kurmak, düş yerine. Düş görmemek mesela, düş yerine barış görmek. Barış Diyeti.

Kürdi atlasta yorgun atların sıcak solukları, barut kokusu, çocuk ölüsü kokusu, kar yorgunluğu… İşte kadınların yüzlerinde dağlı gülüşler, öpülen alınlarda dua izleri. Duası ne olursa savaş yorgunu hürriyet sarhoşu halkların…

Emeğin kavgasında kardeş dili için barış yapmak! Barış dilini yerleştirmek dimağlara, havsalaya barışı ima eden gülüşler koymak, barış ama barış! Barış gibi savaşlar değil! Barış adına kölelikler, asla! Barış tuzağında keklik değil!

Diyelim ki emeğin kan ve terinden sual etmektesin. O zaman barışa omuz ver. Fabrikanda barışı muştula, sendikana barışı taşı, barış için iş bırak neden olmasın? Barış için sokağa koş.

De ki kadınlığın erkeğin ve devletin şiddetinde, kapılar yüzüne kapanmakta, hakaretin bini bin para, matbuatta, ekranda, beyaz perde de bedenin yağlanmakta. Barış en çok senin işte! Barıştan imtina etmesen, barış için sokağı çiçeğe boğsan, barışla özgürleşsen, barış kadındır diye kalbimize nakşetsen.

Hani genceciksin dimi, barış senin kalp atışın. İşsizlikte, okulsuzlukta, kötü evlerde yaşamaya, askerlik cenderesinde boğulmaya raptolunmuş suretin. Barış genceciktir bu ihtiyar savaşın karşısında. Barış ter-ü tazedir bu eskimiş çatışmanın ortasında. Genceciksin hani barış sana dairdir! Şimdi işte acele etmeden değil bildiğin acele ederek, barış diye açsan pencereni hayata.

Elbette sensin kentlerin yoksul mahallerine doldurulan, üç kuruş yevmiye için çırpınan, bakımsız, vitamini eksik, alnında silinmez bir keder vesayeti, sensin! Barış senin sobanda kömür, barış senin kışlarda üst-başın, çocuğuna verdiğin harçlık, eşine aldığın armağan… Barış senin ağırbaşlılığın, barış senin efendiliğin, barış senin kadım Anadolu belleğin. Barışa tezahürat etsen, barışı övsen kızına, barışı sürsen merhem diye açık-kızıl kan yaralara.

Bir barış imanı olmaksızın barışamayacağız. Bir barış imlası olmadan. Bir dağınık acıdan derli toplu bir düşünme biçimi çıkarmadan.

Barış en çok şimdi bahsi edilen büyük tufandır. Mesela kanhıraş uyanmışsın uykundan, karadüş demişsin lakin ellerin kan içinde sebepsiz, ağzında kanlı bir tükürük yutkunamıyorsun… İşte buna barış diyorum ben… Öldürmemek için takat, sebat ve itikat ayırıyorum. Arıyorum yüzlerinizde…

Senin cebindeki üç kuruşun namına barış. Senin etinden sürülen saltanatın yıkılası dünleri için barış. Barış için ama en çok barış… Savaşın imtihanından geçtik tamam! Tamam! kabul ettim haksızız cemi-cümle, kölelikte ısrardır aslında savaşa düşürdüğümüz her aklımız…

Bundan olacak! Bu yüzden illa ki!

“Günlerin bu gün getirdiği baskı, zulüm ve kandır”

evrenbarisyavuz@gmail.com

Barış Olmayacak! Gülümse

2010-07-13T12:43:00.000-07:00

Barıştan söz etmek için çok erken. Erken bir barışı kaçırdığımızdan değil sadece, barış kelimelerini eskittiğimizden de… Ama bu dahi değil. Barıştan söz etmeğe hakkımız olmadığı için en fazla, en erken, en çocuksu. Barışı hak etmediğimiz için sözcük olarak barış ile yaşanabilir bir barış arasında bağ kuramıyoruz.

Barışı hak etmek

Barış aslında Marksist referanslar ile baktığımızda ancak be ancak sınıfsız-sömürüsüz bir dünya ülküsüyle gerçekleşebilir bir durumdur. Ütopyacı gibi görünen bu yaklaşım özünde temel bir doğruyu barındırmakta, sınıf savaşımının olduğu yerde, barış olmaz. Barış bir atıf aslında, özgürlük gibi, birey gibi belirli tarihsel süreçlerden damıtılmış atıflardan biri. En narin ve en “yakışıklı” halini 68 baharında görmüş bir gencecik kız aslında barış. Barış ideolojik bir dolu örtüyle algılanabilecek bir an aslında, şiddetin yoğunluyla, vicdanın aldığı yara oranınca kabaran bir insanlaşma girişimi. Barışı hak etmek tam da bu meselde oluveriyor mesele… Barış eskidi bizim atlasta. Çok fazla yara almış insan toplulukları sathında, kaderini cinayetlerle birleştirmiş kalabalıkların suç ortaklığı sathında barış, bir delilik biçimi. Barışı hak etmedik henüz. O kadar çok öldük ve öldürdük amma hala hak etmedik barışı. Çünkü düş görmekten, barışa atfedecek vicdanlara sahip olmaktan çok uzağız. Kızgınız, üzgünüz ve dahası…

Barışı bilmek

Barış bir bilgi biçimidir de. Bir dolu insan savaşının yarattığı reaksiyondur. İnsan doğasının öldüren rekabetçiliğine karşı oluşturulmuş dayanışmacı kültürün bilgisidir barış. Savaş nasıl politikanın en atomize haliyse, barış insanın doğasının aşmasının en yetkin evresidir. Barış bilinebilir -ve çılgınca gelebilir ama- öğretilebilir bir oluştur. Savaşın nasılda büyük kurumları, edebiyatı, endüstrisini kurmuşuz. Barışın kurumları var mı? Savaşlarda barıştan söz eden, işkence gören, yolu mahkeme koridorlarından, cezaevlerinden geçen insanlar dışında barışın gerçekten bir temsili var mı? Barış en çok kendi savaşında çıkar bir bilme-bilmeme hali olarak ortaya. Biz barışı bilmiyoruz. Tanımıyoruz belki de, tanımamazlıktan geliyoruz. Barış bilinebilir uzun savaşmış halklarca, bilinebilir oğullarını ve kızlarını savaşa vermiş kadınlarca, bilinir yetimhaneler, mülteci kampları, rehabilitasyon merkezlerinde… Barış savaşın mağdurunca bilinir. Biz barışı bilmiyoruz. Bilmek bir sorumluluktur zira.

Barışı temsil etmek

Barış taşınabilir mi mesela bir silah gibi? Doğrultulabilir mi savaşa doğru? Barış mevzu bahis olduğunda “ata”sözleri sıralayanların samimiyetleri anlaşılabilir mi? Hayır. Hayır çünkü barış bir yandan da savaşın en çok kullandığı kelimedir. Barış için savaştan tutun da, yağma edilen coğrafyalara “huzur ve barış” getirdik resmi tarihine kadar. Barış adaletsizlerin de elinde olabilir bazen, onu geri almak gerekebilir. Barışı temsil etmek için onu cümle içinde kullananların savaşla kurduğu ilişkiye bakmak yeterlidir. Canının yanmadığı, canıyla yaktığı bir savaşta, onayladığı, arzu nesnesi silahlarıyla fallik dürtülerini tatmin ettiği çarpışma seslerinde barıştan söz edene karşı, barış temsil edilebilir.

Barış ve Anti-militarizm

Barış ışıltılı bir konudur. Barışçı gösterebilecek kadar bir konuşmayı, bir kişiyi, çekici bir kelimedir. Bundan olacak barış konulu her konuşmanın sanatla, şiirle pekiştirilmesine pek sık rastlanır. Barışı konuşmak tarafsızlık isteyen bir biçim sanılır çoğu zaman. Barış çoğu zaman bizzat taraftır. Sadece insan yaşamından yana bir taraf olmakla kalmaz. Kendisinin de tarafıdır. Barış isteyen savaşı bilendir. Barış bir mecaz olarak savaşla içkindir. Barıştan yana olmak savaşı bilmeden mümkün olamaz. Savaşın kıymeti, kıyameti, barışa kıyam eder. Anti-militarist olmak ise barış söylemin en gerçekçi biçimlerinden biridir. Asker Toplum’lara karşı, totaliterliğe karşı, savaşçı-işgalci söyleme karşı gelişen anti-militarist bakış, barış için gerekli iklime en yoğun katkıyı sunar. Pekala anti-militarist olmak (varsayılan bakışın samimi olduğunu düşünerek) sahiden bizi militarizmden kurtarmakta mıdır?

Militan ve Militer’in geriliminde bir coğrafyada yaşayınca, elbette kışla türkülerinden bir sıkkınlık oluşuyor. Karşıt gibi görünen örgütlenmelerin aynı akıl biçimiyle farklı adlarla aynı şeyleri inşa ettiğine tanığızdır. Anti-militarizm dolaşıma sürüldüğü haliyle mutlak bir tarafsızlık ve eline her silah alana karşı duyulan bir kesif tepki midir? Böyle mi anlaşılmalı? Ya da aslında böyle miydi? Militarizm bir kültürel kod olduğu kadar ve hatta çok daha fazlasıyla kurumsal bir durumdur. Bir sistem biçimidir. Giddens’ın muhteşem ironisiyle “faşizm, radikalleşen liberalizmdir”

Anti-militarizm hakkaniyetle her türden silahlanmaya, silahlı karşı koyuşa, silahlı mücadeleye bir karşı oluş ise ve bu denli revaçta ise… Sualler sormak gerekir.

Basit ve nobran görünmek pahasına, Che Guevara terörist midir? 2. paylaşım savaşında Nazi ordularına direnen silahlı Fransız Komünistler? Bosna’da soykırımdan halkını korumaya çalışan Boşnak savaşçılar? Çeçenistan’da korkunç Rus işgaline karşı yıkılmış Grozni sokaklarında iki el silah sıkan mücahitler? Zapatistalar? Tupamarolar? İspanya iç savaşında Franco’ya direnen cumhuriyetçiler? Yunan iç savaşında cuntaya direnen sosyalistler? Cezayir’de Fransız sömürgeciliğine karşı ayaklanalar? Örnekler arttırılabilir. Sanırımım meramım anlaşılmıştır. Bunca örnekte ve daha fazlasında, elinden silah olan her kişi-örgüt veya halk militarist ya da terörist midir? Elinde silah olması birini barış düşmanı yapar mı? Direnme hakkıyla militarizm arasındaki çizgi neyle çizilmiştir?

Kanımca durum çok berraktır. Militarizme karşı çıkmak elbet devletler olduğu kadar örgütlerin askerileştirme kültürüne karşı çıkmaktır. Bu haliyle dahi anti-militarizm üstenci bir akıl verme kültürü değildir. Tarihsel bir birikim, sosyal bir derinlik olmadan ortaya atılan anti-militarizm görüntüleri bu gün, barışın sorumluluğun kaçmanın gerekçesi olmuştur.

Hiçbir politik-entelektüel-sosyal özneye bir tarafa yedeklenmesini salık vermek değil bu kelimelerin kurucu fikri. Barıştan söz ederken sorumluk almak gerekliliğinden söz etmenin vakti gelmiştir. Barışı hak etmenin, barışı bilmenin ve temsil etmenin vakti…

Savaşın amansız rantını teşhir etmenin, bundan beslenen zümreleri görünür kılmanın, genç ölülerin toprağı nasılda yorduğunu söylemenin zamanındayız. Zamanın ruhu ona buna akıl vermek değil, barışı gerçek kılmayı gerektiriyor.

Barış olmayacak. Bu hemen olmayacak. Barış bir atıf-iyimserlik-ütopya olarak kalplerimizin kıblesi olmaya devam edecek. Önce çatışmamayı becereceğiz. Sonra hakikatle savaşı teşhir edecek, yüzleşerek savaşın asli nedenlerini su yüzüne çıkaracağız. Eşitlik için kardeşliği, barış için özgürlüğü yaşanabilir kılacağız.

Savaşın nedenlerini bilmek ve aşmak için barışın dilini, barışın simgeler dünyası dışında gündelik görünümlerini dolaşıma sunacağız.

Belki o zaman sınıfsal anlamda barışın da şartları oluşur… Belki Akdeniz olur…

Gülümse…

Anlatılmış Bir Masal Huzuru

2010-07-11T15:09:00.000-07:00

Dağları düşlerdim ergenken
dağlaştı her yer
gözümün biri dolu biri kanlı

kalbim ülkesiz kaldı

gerçeğe çarptık aştık ki yalan
-mış vardığım hiza
gerçekleştim
en yalan halimle
al beni söyle
ağzında yalan tadı
ma!
gerçeği bilmenin yabanıl hazzı

evrenbarışyavuz'dan alıntıdır (Kara Mushaf 2009 Smyrné)

Sürgün, Yoksul ve Belalı

2010-07-06T06:59:00.000-07:00

Sahi ne olacak?

Sorulan soru nerelisin veya nesin olunca bir koro halinde yanıt veremez sesim/sesimdekiler. Uzamış sürgünler gibi kekre biraz da sıkkınlık veren bir mesel-a!

Hikâye tüm sürgün kuşların başkenti İstanbul’da başlar. Dağılmış sofralardan gelmişlerdir, saçları hiç taranmamış gibi durur, elleri nasırdan ve nesirden kabalaşmış gibi inler ve büyür.

‘Ben’ diye başlayan

Ön yargılar ve yoksulluk alt edilebilir. En berbat evlerden bir bir sevinç yapılabilir. Ama olmuyor, sürek avı bitmiyor. Baskınlar ve kaçırmalar… Kahvehaneler otomatik silahlarla taranıyor. Babam uzun uzun gelemiyor ev’ine evlerine… Annem gençliğini yarıda bırakmış ki fabrikalarda işçidir artık. Gözaltılar çok uzundur çoğu kayıt altında bile değildir. Darbe çok yakındadır ve her şey gıpgiridir. Darbe oldu. Doğdum. Babam öldü. Ve her baskından sonra talan edilen evimizden alınıp hayatın mezralarına götürüldüm. Hayatımın bu Dersim sahifesi böylece açılmış oldu. Büyüdüm dilimde bir Zaza dili ama uzakta kaldı bir yanım karıncalanmış bir’halde… Çocukluğumun saklı anlarıdır, cezaevleri ziyaretleri…

Büyüdüm ev dediğim o yetimhanelerde, büyüdüm sokaklarda silahlı çatışmalar, kahvehanelerde Ekim bildirileri ve Devrimci Sol’un yazılamaları konuşuluyordu. TDKP kendini toparlıyordu. Taa! Uzakta bir savaş yeni sürgünlerini komşumuz yapıyordu. Ah! 90′larda soluk almak, Sivas çocukluğumun kenarını tutuşturdu. Ağladım ağladım da, Televizyon başında bir akşamdı, “Kirve Veli” rakı şişesini başında kırdı. Ki daha izah edemeden hiç bir şeyi/kendimize, Gazi halk direnişi başladı. Birisi fısıldadı bana artık çocuk değilsiniz! “Her Dersim’li milistir” zira…

96 ölüm orucu günlerinde artık bir başka kan deveran oluyordu damarlarımda, ‘nevruz’ ağabey gelirdi mahalleye, çantasında gazeteler… Biz onu bir insan güzeline bakarak anlardık. Sonra 99 sonlarına doğru bir ölüm orucu ekibinde gördüm yüzünü “adı” aynı değildi. 90′lar soluk almaya izin vermeden herkesi büyümeye zorluyordu.

Ben yatılı okullardan çıkmıştım, pek şenlikli yerler değildi. Sistematik şiddetin toplumsal bir terbiye hali olduğunu böylece tanımıştım. Velhasıl beden eğitimi günleriydi. Tüm topraklarımızda bir beden terbiyesi sürüyordu. Lise’lerden atılıp atılıp duruyordum. Sakıncalı sözlerle kalbimi dolduruyordum. Ben kendimi andıkça kendimi cümle içinde kullandıkça büyüyordum. Büyüleniyordum. Elime kadınların sihri dokunmuş gibiydi başımda bir rüzgâr uğulduyordu. Güzeldi.

Aşka benzemiyordu yaşadıklarım yerine imal ettiğim tüm duygularım elimin nuru gibiydi. El yapımı aşklardı. Bir ev’semeydi galiba her biri.

Çocukluğum tutsak yakınlarıyla cezaevleri önünde geçti, unutmayın! Cezaevinin içine gidip gelirdik ben anlamazdım. Anlamak daha yapılmamıştı. “içerden” el yapımı işlemeler gelirdi. Oyuncaklar. Boncuk işleri, kuş tasvirleri… Eve dönerdim duvar halıları, posterler, plak kapakları. Sokaklarda büyüyen kasılan bir dünya geceleri silahlı çatışmalar. Gülhane’ye giderdik, korkunç kuşatmalar altında, panzerler, otomobiller, sert yüzler, çocuk duruşlar: “vay beni vaylar beni”

Topkapı’yı bir kere o yıllarda gören unutamaz. Unutulmaz bir duman, at arabaları, insan sesleri, çuvallar, köpek dövüşleri… Garaj! Bakaralardan, lahmacunculardan, turşuculardan, ayı oynatıcılardan, salıncakçılardan, sürgünlerden, silahlı direnişçilerden, çocuklardan yapılma bir devasa karnaval… Topkapı Garajı! Uzun yol otobüslerinde sahiden sakalları uzayan adamlar, kederlenen yaşlılar ve ben. Gidip geliyorum kalbimin yumruğum kadar olduğunu bilmeden, gidip geliyorum, yaramın kalbimden büyük olduğunu bilmeden…

“Bu nasıl İstanbul, zindan içinde”

Mahalleler ne çok benziyor ajans haberlerinden gördüğüm öteki mahallelere. Batı Şeria, Gazze, Dublin, Bilbao, Diyarbakır… Ne çok benziyorlar çocuklar, kadınlar, servislere doldurulan işçiler, sert mizaçlar ne çok benziyordu. Ben dilinde kırık türkülerle en çok Hüseyin’e üzülüyordum… Ah İmam Hüseyin! Her tende bir Hüseyin olduğunu elbette sonradan anladım. Geceleri silah sesleri, ev baskınları, Siyah beyaz bir televizyon kutusunda apoletli adamlar tehditler yağdırıyorlar. Bir “şişman” adam istikrardan ve zenginlikten söz ediyor. Zindanlar doluyor, boşalıyor, duvar yazılarındaki hesabı sorulacakların ismi ise sürekli artıyor, artıyor… İdi.

Okul önlerinde cumhur cemaat, üç numara tıraşlı kafalar, örgülü-belikli saçlar, simsiyah önlükler, çivitlenmiş yakalar. Dizlerde kabuk illa ki, yanaklarda güneş yanığı, tırnaklarda vitaminsizlik beyazları, kolonya kokuları, bitlenmiş saçlara sürülen mazotlar, kara tahta-tebeşir, sınıf 90 mevcutlu, alınlarda daha yazılmamış bir kader! Bu nasıl İstanbul?

Ankara ki anakara, ankapakara

90’ları unutamıyorum. Ankara nasıl griydi. Dil-Tarih baskınında kapı önündeyim, ruhum içeriden kopup gelen çığlıklara binip, savruluyor polis barikatlarının ardına. Ankara’da gecekondular, gözyaşını üşüten bir kış, upuzun. Kalın örme kazaklar altında bir yürek, bir telaş, bir aşka aşina ömür. Duvarlara afişler asılıyor. Sabaha karşı sanayi sitelerinde köşe kapmaca, OSTİM sokaklarında bir İmran hatırası, yüzümüzde gülümsüyor ve diyor ki :” Gözlerini kapa, aç! İşte dağ burası” Dağlara gidiliyor oysa koşar adım. Dağların yaş ortalaması hızla düşüyor, onbeşbin yaşında bir kaya ile Onatlısında bir genç kız koyun koyuna uyuyor. Seyranbağları’nda gecekondu evleri, çay demi kokusu, terli erkek ve kadın kokusu, öfke kokusu, öldürülmüş arkadaşların hatırasının kokusu… Lise’deyim de ki, sanki elimde sosyalist kolajlar var. Kazağımın altında bir demir çubuk, vuracak mıyım? Gibiydi!

O sıra, tam da o anda… Dağlardan, kentlere bir ses uzanıyor. Resmi tarih ve resmi toplum ve hatta resmi aşk ki resmi sevişmeler büsbütün yalanlaşıyor, sıvılaşıyor, saydamlaşıyor. Belirginleşiyor kimliğimiz, en yoksul olduğumuza şüphe yok iken, yeryüzün lanetlenmiş bir halkı daha adını haykırıyor. Duvarda Mazlum’un dünyayı kahreden bakışının fotoğrafları. Metin’i masa bacağıyla döverek öldürdüler. Afyon’da bir sabaha karşı berbat otobüslerle gelmişizdir buraya, demek ki bir kent bizi linç ediyor, makbul Türk-İslam ahalisi esnaf ve sanatkarlarıyla bilcümle taş-sopa-küfür marifetiyle adliye yolunda bizi hırpalıyor. Cumartesileri Galatasaray Meydanı’nın hatırası, Ölüm oruçları, Bayrampaşa’nın ve Buca zindanının zihne dolan o eşkali, tüneller, isyanlar, Süper Baba dizisi…

Grup Yorum ve Koma Amed, Hozan Serhat ve Yenigün… Kasetler, ezberlenen marşlar, gayrı resmi bir halkın acemice bir tarih kurması anonim bir hatıradan. Şiirler yerini buluyor, şarkılar öyle güçlü ki, kadınlar nasıl da güzel, hayat nasıl da sert, nasıl da hiçbir şey bizi beklemiyor… Sırtlarda kırılan coplar, dağıtılan grev çadırları, basılan dernekler nasıl da amansızca bizi ölüme ve şahadete hazırlıyor. Şahit ve şehit gergefinde onbinlerce benzer hikaye. Hınca hınç sokaklar, kıyafetler ne bakımsız, gecekondular ne bakımsız, saçlar ne de taranmamış, gülüşler ne çok hak edilmiş gibi duruyor.

Bir deprem gibi yaşanan yılların içinde büyüyen her çocukta bir fay saklı kalır. Hele ki ilk gençliklerini, gençliklerini iki büyük uğultu arasında cereyana bırakmışken halk çocukları yaşamdan söz açmak bir gencölmek iması oluverir. Kendinden, kendimden söz etmek oldukça zordur, öznenin böyle değişkenlik gösterdiği kasılmalarda. İnsan ömrü için bile kısa sayılabilecek bir zaman diliminde onlarca katliama tanıklık etmiş, düşük yoğunluklu bir iç savaşa taraf olmuş, yoksunluğun her biçimde tahriş ettiği bir yamalı bir karakteri kurmuş her özne talibi için hayli güçtür kendini anlatırken acemileşmemek ve kaybetmemek kendini o kalabalık içinde.

Ben hatırlamak üzere dokunuyorum her nesneye, her düşünceye, her kederli serilmiş sofraya. Hatırlamak yetmiyor, hatırlatmakla teskin olunuyor, imtina edilmeyen imzaların yükünü tarif etmek o anda orada olmayanlara. Hakikat ve yüzleşme kavramları izah ediyor geçmişini kolunun altına toplayıp geleceğe yürüyen bir halkın kan sıçramış sesini. İzah ediyor mu?

Kırgın akşamüstleri sobasız evler, gazeteler serilmiş üstünde üç lokma üç katık… Gazetenin mürekkebi ekmeğe, dudaklara dokunuyor, mürekkep korkunç şeylerden bahsediyor. Yine Oruçlar başlıyor mesela, dağlardan gelen ölüler kentleri gözyaşı-öfke ve sloganların arasına bırakıyor. Duvarlar boyanmıyor, düğünler utana sıkıla, öpüşmekten söz edilemiyor. El ele yürümek mi? Henüz hazır değil bu kentin kenarlarına savrulan mahallerde, Mahsus mahallerde… Partiler kuruluyor, kapatılıyor. Mahkemeler bant sistemi çalışıyor, savcıların dili zindanla açılıyor, mahkemeler kelepçe ile kapanıyor, bir iç savaş hukuku… Hatırlamak hüner değil bir maruz kalma biçimidir.

Üniversite işgalleri, yurt baskınları, kaçırılmalar, kayıplar, aklın ve vicdanın sağır diyalogu… Herkes akıl öğretiyor, herkes itidal telkin ediyor, şehirler uğulduyor! Ben büyüyordum.

Gözlerini ovarak bakıyordum sokaklara, gazeteleri imanla açıyorum, sevgilimi telefon kulübesinden hafta bir kere ancak arıyorum. Sokak isimlerini, şehit isimlerini, mektup arkadaşlarımın aldığı cezaların süresini itina ile aklımda tutuyorum.

Cürüm ve gülümserlik

Gerilla olmak ve şair olmak! En cezp edici hayal haline gelmiştir o vaktin ruhunda. Gerilla olmak kentte ya da pastoralde, şair olmak altına adını yazmadığın şiirlere… Duvarda Ali posterlerleri, Hayber Kalesi’ni anlatan halılar, aile fotoğrafları, el işi süslemeler… Bir eski radyo üzerinde nakışlar-danteller, Zagreb, Erivan, Moskof, London… Şarkılar, tok sesler, bir çağdan diğerine nesnenin iz sürmesi. Arşivlerde sarımtırak sayfalar, matbaa hataları yazılarda, dünyada kapanırken eski defterler, duvar yıkılırken, pakt çözülürken, heykeller alaşağı edilirken bizim tuhaf atlasta yemin tazelenirdi. Yüzyılın son ulusal kurtuluş mücadelesine mi şaşmalı, en bıyıklı posterlerle karşılanan liberalizmin efendilerine mi hayret etmeli? 90’lar sokakların kalabalık olmasıdır, şiirin kalabalık, iyimserliğin devrimci olduğu zamanlardır, kapanırken dahi o sahife en kanlı katliamlarla, gülümseyen bir fotoğraftır ağzımda adını çiğneyip durduğum. Ankara’da yerlerde sürüklenen yaşlı kadınların tenlerinden dökülen oğulları ve kızlarıdır, başlarına bağladıkları yemenileridir, ovdukları sineleridir, dilimden dökülen her kelime…

— Barış uyan müdahale olmuş, çok sayıda ölü varmış, ev basılabilir!

19 Aralık sabahı dokundu gençliğime. Ayaz kaldım. Evler, yataklar, aşka en yakışan sözcüklerdi hani kendimden bahis edecekken kullanacağım sözcükler. Olmadı. Kendim diye başlayıp kalabalık kaldım.

Kaba ve kalabalık… Acıyan yerlerini ovarken bir dostum anlattı bana, dedi; “biz aslında sakatlanmış haldeyiz. Ne kadar anlatsak doyamıyoruz, doyuramıyoruz içimizi esir eden dehlizi”

Hak veriyorum.

Ben diye başlayıp biz diye bitiriyorum yine…

Karanfil Bildirisi

2010-07-06T06:55:00.001-07:00

Genç ölülerin coğrafyasında doğmakla edinilebilecek bazı tuhaf alışkanlıklarımız var. Ölümü kanıksamak mesela, ölüleri ayırt edebilmek, gözyaşını yoksayabilmek gibi…

Hani ağıtlara bakın, hep genç ölenlerden bahsediyor, kavuşamamış aşıklardan, kendisine kıymış kadınlardan, ölümle ovulmuş kelimelerden bahsediyor…

Bin yıldır dövüşüyoruz! Herkes biraz yara taşıyor, herkeste bir kızgınlık hali, bir yutkunamama, kahırlı uykudan uyanmış sabahlar gibi…

Uzatmayalım…

Sade, yalın, net sözcüklerle gerçeği kabul edelim. Terör ve Terörist paradigması çoktan anlamsızlaştı, “bir avuç eşkıya” küçümsemeleri de, “ekmek ve aş verelim sussunlar” teraneleri de, “inkar ve imha” siyaseti de, “sıkıyönetim”, “ohal” uygulamaları da, daha çok silah, daha çok bayrak, daha çok linç “buluş”ları da… Çürüdü.

Çürüdü. Sistem, savaş, haklılık, şehitler çetelesi… Şimdi sokaklara dökülen “goygoyculara” teslim çözümün ruh hali…

Çürüdü. Koca koca laflar, ev baskınları, köy boşaltmalar, dışkı yedirmeler, toplu tecavüzler, zindan katliamları, gözaltında kaybetme saldırıları…

Çürüdü. Savaştan beslenen ürkünç kalabalık, milyar dolarla alınan silahlar, milyar dolarlık yolsuzluklar, mafyalar, kumarhane çeteleri, zengin generaller, yoksul erbaşlar…

Çürüdü. Korucular, istihbarat örgütleri, ajan sızdırmalar, örgüt içi infazlar, hain ilan edilenler, kahramanlar silsilesi…

Çürüdü sistem. Tüm kurumlarıyla çürüdü. Cumhuriyet başarısız oldu. Cumhur perişan, duygusal duvarlar kalın, kardeşlik duygusu yalancı, avuçlara dolan kan sıcacık…

Savaş herkesi yalanlaştırdı. Herşeyi yavanlaştırdı. Her nesneyi silahlaştırdı. Her öfkeyi anlamsızlaştırdı. Her maneviyatı bulanıklaştırdı. Her rüyayı kabuslaştırdı. Savaş bizi uzun kullandı, kullandı ve bıraktı… İçimize. İç savaş bununla meşhurdur. Sıkılan her kurşunun havada asılı kaldığı bir mayın tarlası…

ah!

İşçiler, emekçiler, kadınlar, gençler, aydınlar, ezilenler, yoksullar, kimliği reddedilenler, gayrımemnunlar! Atlasımızın onurlu, dürüst insanları, merhamet ve adalet sahibi halkımız!

Ölenlerin adlarını aklında tut, yaşlarını sor, hangi sınıftan geldiklerini dikkatle bak, askerlerin ve onlar kadar yoksul gerillaların çocukluk fotoğraflarını düşün, ölüm epiği içinde kaybolan bu gencecik insanların her birini ayrı ayrı düşün ve sahip çık, savaş satıcılarının kin ve nefret söylemine itibar etme. Silah tekellerinin amansız kârını, bedelini ödemediği savaşın sürmesinden söz edenleri, sorumluluk almaktan kaçan siyasi partini, sendikanı, çığırtkan gazeteni sorgula!

Savaşın sonuçlarına bakıp düştüğün dehşetle, kafanı kuma gömme. Öfkeni savaşa yönelt, Türk ve Kürt kardeşini gösterme parmağınla, savaşı yargıla, çözümsüzlüğü teşhir et!

Onurlu, özgür, refah içinde bir arada kardeşçe yaşamanın başlama noktası tam da buradadır. Şimdi kucakla ihmal edilmiş kardeşini, savaşı gerilet, savaş sistemine inanma!

İnanma yalanlarına!

Yüzümden Dökülen Bin Parça

2009-10-16T00:08:00.001-07:00

Nasıl bir zamandır?

Dile dökülmüş ağızlarda paslanmış bir dolu kısa kesik kelam, işe yaramayan bazı biçki-nakış kutuları, naftalin kokmayan bazı giysilerde kan kurusu…
Zamanın ruhu bizi kucaklamıyor nedense her gün bir başka haberlerle bölünüyor dilimizden dökülen uzun gazel.
Mesela’nın özünde Ermeni kardeşlerim durmakta, hani ince bir Duduk sesi gelir ya kulağınıza bir ara sokaktan, birden pusulasız saparsınız bir kokusu Bizans sokağa, bir eskil kadın sizi karşılar ya!
Ermeni’ler özrün gül hatırı sağaltmakta bir Çıbanı, “milli gerçekler” ve yeni konjonktür arasında süren amansız savaş. İşte hayatın dili başka konuşuyor. “Nisan’da yasınıza gelemedik” diyor dilimde gezinen Dewres, “düğün edin gelelim” diyor.
Kürdili hicaz’da makamımız bu fasılda. Esmerleşiyor bir harita gün be gün. Yahu biz sadece bir tas su içecektik, kendi dilimizce sonra dünya değişti üstümüzden kalktı bir çağın toprağı, diyorlar.
Alevden dökülen bir tarihti Alevilerimiz dile geldiler. Oturdular “zorla namaz kıldırılmış” çocuklar korosuyla, hep bir ağızdan değil! Tek tek, tane tane okuyorlar, alınyazısı nasıl değiştirilir, diye başlayan bir Mushaf.

Sokağa…
Rüzgâra…
Hayata…

Uzatmayalım bir derin soluk alalım.
Haydi! Anımsayalım hafif bir dans eder gibi, elimizin dokunduğu yerde en sevdiğimiz’in ince beli saçları da ıhlamur kokuyor!
Mesela Ergenekon diye tariflenen oligarşinin belirli bir anda safralarını atmakla kabil olduğu bir süreci izliyoruz. Kuyular açılıyor, Ahanda BİZ! Kışlalar kazılıyor, henüz üstüsü bozulmamış cesetler, yine BİZ! Hem Makine hem Kimya yapımı bombalardan söz ediliyor, eti dağılan kim? Elbette BİZ!

Taraf olmak her zaman tartışılan bir düşünme biçimidir
Bu esnada taraf olmak neye tekabül eder diye sormadan duramıyoruz.
İki gerici anti-demokratik grubun, zaman zaman bombalı, zaman zaman hukuklu mücadelesinde nerede durmak gerektir? Zemin bir hayli kaygan.
Kapatılmamış hesaplar açılıyor her yeni haber bir başka örtülü günahın sırtını açıyor.
İslamcılar özgürlük şiarıyla doldururken keselerini daha açmadan kuruyan bir bitki gibi sönük kalıyor samimiyetleri
Statükocu güçler Nazimiye kışlasına dikmiş gözlerini bir katilin yetimliği gibi mağrur duruyorlar.
Biz kimden mi menkulüz?
Biz onların olmadığıyız – olamamak için hesap veren bedel ödeyenleriz !-
Kaldırılan toz yapılan çağrılar bizi yanıltamaz.
Biz tarihsel olarak gerici olduğunu düşündüğümüz bir gücün gayrı meşru iktidarına kapılmayacağız. Eyyam bizi kandıramaz yüz yıldır başımıza çöreklenen ittihat ve terakki artıklarının bize reva gördüğü şakşakçılığa hayır diyoruz.

Bu bizim kavgamız değil

Yeri geldi söylenecektir. Biz Veli ve Küçük’ün başına taş değse seviniriz.
Kemal Gürüz’ün, İbrahim Şahin’in, Kemal Kerinçsiz’in, Doğu Perinçek’in başına ne hal gelse içimiz ferahlar.

Unutamıyoruz!

Bin operasyonlarda kan ve gözyaşı nehirlerini. 19 Aralık operasyonlarında oğullarımız ve kızlarımız üstüne basıp geçen postalları. Köylerimiz yakılışını, kentlere ucuz emek olarak sürülüşümüzü.
Cem evlerimiz polis baskınlarında dağılışını, Gazi’de bir mahalle’den bir Paris Komünü çıkartan öfkemizi. Üniversitelerden elimize soruşturma tutanağı kovuluşumuzu, yüzümüzün yarısı dağlı kalmıştı. Gözaltı, işkence, taciz ev baskını iken bir cümlede yaşadıklarımız!

Unutamıyoruz!

AKP karşıtlığı yapacağım diye kimlerin yanında durduğunuza iyi bakın omuz başınızda bir katil duruyor. Kemalistlere öfke kusacağım diye kimlere övgü dizdiğinize dikkat edin yanı başınızda rejimin en karanlık güçleri duruyor olabilir.

Bu bizim kavgamız değil

Sermaye oligarşisinin faşist diktatörlüğü verili bir anda klik çatışması yaşamaktadır. Devlet organında mutlak iktidarını pekiştirmek isteyen güçler tüm olanaklarıyla bir savaş yürütüyor. Bu gerici çatışmaya ise halklarımızı taraf kılmaya çalışıyorlar. Kimle alışveriş yaptığınıza dikkat ediniz!
Derin devlet diye bir teşekkül yoktur! O devletin asli görünümüdür en yalın ifadeyle!
Yüzleşmeye ihtiyacımız var “her büyük zulmün küçük hisseli ortağı”* olarak.
O vakit ne Şemdinli ne Susurluk ne Bahçelievler katliamı, ne Sivas kırımı, ne Digor katliamı karanlıkta kalır. O vakit küfrederken Ermeni dalga geçerken Kürt aşağılarken Çingene küçümserken Laz garipserken Alevi korkarken Solcu önemsizleştirirken Kadın – demeyiz

Yüzleş ve Ezilen kardeşinin elini tut!
Kimin boynunu bükük bıraktıysan ona eğil, onun hür kıl kendinden!

Lütfen!

• Ece Ayhan

Evren Barış Yavuz / Smyrné

"Kardeşlerim ölüyor kalbimin doğusunda"

2009-10-03T01:32:00.001-07:00

"Gezme ceylan bu dağlarda seni avlarlar"

lice... yanık elbise ve et kokusu. insan yavrusu kokusu hani sütten birden ayrılır da hani doludizgin büyür, birden ölür ya hep...
ceylan'ı vurdular. onun gözlerinde kaskatı kaldı dünya.

bir çoban kız daha öldü yerleşiklerin dünyasında. hani gazete diye kağıtların kirlendiği, siyaset
diye kan tüccarlarının böğürtüsüyle kulaklamızın sağırlaştığı bir lahzada, öldürüldü ceylan,
havan'la...

havar! havar! havar!

İşte havanları olanların olacakları budur tarih dersinden : havar!
kalbimdeki bütün xızır'lar yetişin kalbime, ceylanıma, vir kurşun daha değecek hani benden esmer o kürt çocuğuna...ceylan'ın parçalanmış gövdesini anası etekliğiyle topladı. ocakta makarna suyu vardı. hani
makarna! bakın başka bir şey değil, topu topu makarna! bir makarna isteyene havan!
"alçaklığın evrensel tarihi" demişti borges usta. işte o alçaklık bununla kıyas edilir. sömürgecinin
sömürgesine yaptığı budur. eksiksiz suskunluktur, ölmüş çocukların göz yaşı şişeleri.

ceylan ışıkla uyudu. uyudu teninden azade kalarak. uyudu gözlerini dimdik bırakarak yakamızda.
onun uykusuna geldiler mayına basmış çocuklar, geldiler çapraz ateşe alınmış kürt çocukarı, geldiler zindanlarda yatırılanlar, kolları kırılarak sürüklenenler, amansızca geldiler ceylanın
uykusuna, bizim uykusuzluğumuza geldiler...
Uğur çıkageldi. geldi. 12 yaşında hiç büyümemiş. on 3 kurşunla geldi. ceylan'ın elini tuttu gezdirdi yaşamadan ölenlerin diyarını...

kalbim! sen bir taş biçimisin! yoksa anlaşılamazdır hala hayatta kalman! anlaşılamaz senin bunca
alçaklığın içinde, soluk alman! şimdi susacak ses. susacak gazete. susacak ajanslar. geçiştirecekler tufanımızı. askerler öldürdü demeyecek diller, savcılar örtbas etme uğraşında demeyecek, kanlı bir tarihi alkışa tutan kalabalıklar "suç ortağıdır" demeyecek...

ben kara çeteleme bir ölünün daha adını yazdım. ölülerimin adlarını aklımda tuttum.

"kardeşlerim ölüyor kalbimin doğusunda"

evrenbarışyavuz/2009Güz/Sm

yrné

Ordu'su güçlü kendisi yağmalanmış Türkiye!

2009-09-17T05:47:00.000-07:00

Prolog

Kölenin zincirini bırakınca köle sahibi... Köle durdu. Düşündü! Zincirini çıkardı hışımla, yere
alttı. Üzerinde tepindi hınçla. Zincire öylesine öfkeliydi ki, köle sahibini göremiyordu. Köle
sahibi, izledi. Uzaklaştı. Zincir eskidi. Köle zincirini özledi. Bilemedi zincirsiz ve bağ'sız olmak ne
demektir. Bilemedi. Hiç düşünmemişti. kalbi bir yük gibi ağırdı. Özgürlük. Ne kadar acemiydi.
Zincrini topladı. Omuzuna attı.Yürüdü. Köle sahibini aramaya başladı, izlerini takip ederek.
Kölelik özgür olmamak değil, özgürlük fikrine sahip olmamaktı!

Monolog

Sevgili iç sesim. Bu gün gazeteyi elime aldım. Parmaklarım siyahlaştı. Elim nemliydi. Siyahımsı
matbaa boyası elime yerleşti alnımı sildim. alnıma, saçlarıma, ekmeğime... Gazeteden alnıma ve
ekmeğime yerleşen boyanın, bir rastlantı olduğunu düşünmüş olacaktım ki. Uyandım uykumdan, iç sesim. Uyandım uyku gibi yaşadığımdan. Bu bir "ülke" gazetesidir. başlıkları sana okuyorum iç sesim, iç ülkem, iç savaşım, iç ...
"Üç yılda bir Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Örgütü tarafından üye ve ortak ülkelerde uygulanan
PISA testinde Türkiye 30 OECD ülkesi arasında 29. olabildi." ardından "Ankara, vergi verenlerin
cebinden çıkan 12 milyar lirayı, hava savunma sistemlerine harcamaya hazırlanıyor.
Amerikan Savunma Bakanlığı (Pentagon), Türkiye’ye potansiyel değeri sekiz milyar doları
(yaklaşık 12 milyar lira) bulabilecek uzun menzilli hava savunma ve füzesavar sistemleri satmak
için Kongre’den onay istedi." sonra iç sesim elimi kirleten bir mürekkep yoğunluğu daha "7
kadın işçiye mezar olan Pameks Teksil'in işçi servisi nedeniyle 1 kadın işçi daha tedavi gördüğü
hastanede yaşamını yitirdi. İkitelli'de sel sularına kapılan servis minibüsünde hayatını kaybedenlerin sayısı 8'e yükseldi." Ne fena haber iç sesim ama bir de buna bak "İzmir'de 5 gün arayla yolda yürüyen ve otobüs durağında bekleyen 1'i kadın 3 kişi, nereden atıldığı belli olmayan, havalı bir silahla açılan ateş sonucu çeşitli yerlerinden yaralandı. Olay yeri yakınındaki bir havalı silah malzemeleri satış dükkanında çalışan 2 çocuğun, aralarında ‘Vurursun- vuramazsın’ diye iddialaşıp hedef alarak geçenlere ateş açtıkları saptandı.Filmlerden ve yurtdışında yaşanan olaylardan etkilendiklerini anlatan ve gözaltına alınan çocuklar, savcının talimatıyla ailelerine teslim edildi." İç sesim sahiden dinliyor musun?
İç sesim, dış sesim. Sesim. Yırtıl artık!

Dialog

Sanırım bir büyük tulû'at bu sahnelenen. Yoksa gerçekliğin bu biçimde kendini ortaya koyduğu bir yaşam-a-ma biçimine tahammül edilemez. Hani sorular karmaşıklaştırmıyor, sadeleştiriyor fotoğrafı. Yoksul bir ülke'nin darbeci ordusu füze alıyor mesela. Neden? Yüzyıllardır herhangi bir çatışma yaşanmayan İran'ın sınırına koymak için! Nato tetikçisi olmak sanırım böyle bir şey, hem de anti-emparyalizm yutturmak halka! Göğüsleri Nato madalyası dolu generaller bir "yalan" kuyusunda boğmak istiyorlar bizi. Ordu'su güçlü kendisi yağmalanmış Türkiye!
Eğitim sistemi darmadağın, sokaklarda sele kapılan yoksul cesetleri, çoban çocuk ölüleri... 12 Eylül rejiminin tüm kurumlarıyla gırtlağını sıktığı bir siyaset biçimi. Panzere taş attığı için "örgüt üyeliğinden yargılanan ve tutuklanan binlerce çocuk, kürt, esmer, yoksul...
Eline silah alıp Basmane'de insanlara ateş eden çocuklar, silah satış dükkanında o çocuklar ne arıyor sahi!... Beni hep bazı sorular mahvetti!
İzmir'de silahla insan vuran çocukların " gözaltına alınan çocuklar, savcının talimatıyla ailelerine teslim edildi." haberine sevinirken, o çocuklar bunu Cizre'de yapsalardı ne olurdu? Diye sordum
kendime! Taş attığı için 11 yıl ceza alan 16 yaşındaki çocukların ülkesi değil demek ki burası, burada faklı bir hukuk işliyor. Hani iki ayrı ülke hukuku işliyor desek yeridir. Birisi İzmir'li çocuklara işletilen Türk hukuku, diğeri ise Adana'dan Ağrı'ya değin işletilen müstemleke hukuku... Demek ki biz aynı göğün altında değiliz. Bunca rezalete karşı gündelik hayatlarını kedersizce sürdürenlerin, diz çökmekle övünenlerin, hayat kelimeleri kirletilmiş, umarsız milyonların yaşadığı şey bir tür "sakatlanma" olmalı. Yoksa izah edemiyorum, kendime iç sesim!

Epilog

Köle. Zincirini sevme sen e!

Ölüm yoksullarındır!

2009-09-10T23:46:00.001-07:00

Sahi burası ülke mi ?

"Yağmur yağıyor seller akıyor, arap kızı camdan bakıyor"
Her toplumsal olay hayata bazı kelimeler yerleştirir. Sanırım dün geceden sabaha düşen bir kaç
kelime olacak dilimizi yakan... Sel, yağma, işçiler, dere yatakları, doğal afet ...
Yan yana gelmesi ancak fantastik bir kurguyla olabilecek gibi görünen bu kelimeler, o
İstanbul'dan geceye karıştı.

Yağmur aşkı çağrıştırırken, kentin kıyılarını döven çamurla pekişmiş su, dövüp durdu yoksulların
evlerini, bedenlerini... Hani göz göre geliyordu, hani ölüm kol gezmeye alışkındı ya ülkemde, işte
eze eze yoksulları, gurbete çıkmış rençber aileleri, kentin varoşlarına doluşmuş kalabalıkları eze
eze geliyordu.
Alıştığımız vahşet devleti, milli güvenlik rejimi yine hiç bir şey yapmadan bekledi. Beklediler
sırça köşklerinde, korumalı evlerinde, yazlıklarında beklediler... Ölüm henüz onlar için "icat"
edilmedi. Ölüm yoksulların gündemindedir zira, ölüm yoksullar içindir. Öyle de oldu.
Hangi birini alıp şiddetle tartışmalı ki? Şiddet diyorum! Bu devlet denen teşekkül sadece
kendine yönelik "suçlarda" dikkat kesilir, halkın acıları, kayıpları umrunda değildir. Depremde
böyle oldu, her türden felakette bunlar yaşandı. Tuzla'da bu oldu anımsayın, Bursa'da yanan işçi
kızlar çığlık çığlığa adalet beklerken de, Davutpaşa'yı da unutmayın! Aynı devlet, aynı hukuk sistemi,
aynı kapı, aynı duvardı.

Hemen her konuda fikri olan genelkurmay neden bu topraklarda kitlesel felaketler olunca ortada
görünmez. Neden! Sel haberleri bir haftadır geliyorken, Trakya'da can almışken İstanbul
Büyükşehir Belediyesi nasıl olurda yalan-yanlış bir hazırlık belirtisi bile göstermez.! Nasıl!

Ölüm yoksullarındır! Yağma da!

Sanırım bunca ağır adaletsizlikleri yaşayan bir toplum, iç savaşla, devlet şiddetiyle, dinsel ve milliyetçi histerilerle kirletilen bir toplum, kahramanlaşırken bazen, alçaklaşır da! Yağma, ceset soygunculuğu! İşte 99'dan beri hafızaya yerleşen bir kara tarih...
Bir travma toplumu aslında seyrine daldığımız. Seyrinde kahrolduğumuz! Ölümlere, katliamlara,
kadın cinayetlerine, çocuk cesetlerine alıştırılan bir topluluğun kara yağması bu!

İşte yine sesleniyorum kısık sesimle! Bu vahşetin doğal afetle bir ilgisi yok! Bu kapitalizmin
insanlığa sunduğu yaşam ve ölüm biçimidir. Ucuz işgücü olarak çalıştırılan milyonlarca insanın
konut hakkı olmaksızın sürüklendikleri kentlerde sürüklendikleri sel'dir bu!

Bunu kabullenme! Kanıksama ey harfe aşina dostum.

Ölümü al yoksulların sırtından yere çal!

(evrenbarışyavuz 2009)

Mazı Dağı'nda kara bir gül

2009-05-05T09:51:00.000-07:00

Mazı Dağı'nda yaşanan katliam yine topraklarımızın üstüne katran karası bir akşamı çökertti. şiddet ve kan cağrafyası haline gelen topraklarmız, yine çocuk kanı gelin kanı kadın kanı ile ıslandı ...

YAĞDI KAN ... bulutu gövdelerdi ...

Babil'in Ninova'nın Sümer'in mirasçısı mezraBotan şafağa kan ile vardı canhıraş. Dillerin, dinlerin, suyun ve baharatın topraklarında arkaik bir şiddet yine eleverdi kendini güncel silahlarla. Sabah olmasaydı keşke, olmasaydı da görünmeseydi en uzakta en tutsak olmanın yağmalı kederi belirmeseydi. Oldu sabah. Sabah ışıl ışıl kıldı Koruculuk sistemiyle paramiliter güçleri silahlandıran devletlilerin SUÇsuzluklarını ...

Artık SUÇ denemez buna .. bu şiddete suç denmez. Cinayet denemez buna cinnet denemez ... Aşiretçiliğin ve töreciliğin geri karanlık güçleriyle uzalaşan Ankara'yı işaret etti tüm parmaklarla. " Kürt olmasın da ne olursa olsun " diyen sistemin yarattığı militarizm yine yakalandı münferit olamayacak bir olayın satır aralarında. Nar çiçekleri açılmıştı. Uçurumlar dipsiz kuyulardı. Çığlıklarla yırtıldı dağlarımız.

Köylülerden Osman Çelebi, "Dünden beri herkes bu konunun peşinde. Ama buradaki herkes biliyor ki aramızda en ufak bir husumet, dargınlık yok. Bunlar öz ablamın çocukları. Onların amacı bizi tamamen silmek ve olayı terör örgütüne mal etmekti." derken bir gerçeği bir alışkanlığı da ortaya koyuyordu.

Devlet tarafından silahlandırılmış korucular , tecavüz, uyuşturucu, cinayet, yağma, gasp yaparlar "ceza" almazlardı. Korunan kollanan beslenen korucular şimdi bir insanlık suçuyla daha güne kan düşürdüler.

Sorular soralım! Kabul etmeyelim, kanıksamayalım bu haberi. Şiddete ve militarizme duvar örelim. Bir halkın varlığını inakra dayanan sistemi ve o sistemin yarattığı katiller ordusuna DUR diyelim !

Koruculuk sistemi kaldırılsın
Toprak ağalığı ve aşiretçilik engellensin
Kürt sorunu adil ve demokratik bir zeminde çözülsün

evren barış yavuz/09 Mayıs

Mayıs'ın 1'ine güzel harf denemesi

2009-05-01T11:57:00.000-07:00

Uyanıp en güzel elbisesini giydi
En güzel yüzünü aldı
en ihmal edilmiş günlerini taktı koluna
sesini yıkadı
güzel bir düş görür gibi yürüdü
Koştu koştu koştu koştu
büyüdü yürüdükçe nehirleşti
dağlaştı
sinesi pankartlaştı
elleri bayraklaştı
Vardı vardı vardı 1 MAYIS alanına'

tarihini kendisi yapmak zorunda kalmış
tüm kalabalıklara
tüm ıssızlıklara
tüm kendiliklere
yazısız bırakılmış
mırıldandığınız
sesinizi
yazınız
yoksa bu tarih bizi yazmayacak

bir sürgündür sürgünü anlar ancak
elimizde kırık bir şiir
bir dili çeviriyoruz
hayata.

Bir sözünüz olsun hayata ve Mayıs'ın çağrısı uyun ...

Dem ve Dem Bizar Haldeyiz

2009-01-08T23:57:00.000-08:00

Nasıl bir zamandır
Dile dökülmüş ağızlarda paslanmış bir dolu kısa kesik kelam
Ermeni’ler özrün gül hatırında sağaltmakta bir Çıbanı
Kürdili hicaz’da makamımız
Alevden dökülen bir tarihti Alevilerimiz dile geldiler
Sokağa
Rüzgâra

Uzatmayalım bir derin soluk alalım
Ergenekon diye tariflenen oligarşinin belirli bir anda safralarını atmakla kabil olduğu bir tertiple karşı karşıyayız
Karşıdayız izliyoruz çekirdeklerimiz elimizde bir naif gülüşle nedense!

Taraf olmak her zaman tartışılan bir düşünme biçimidir
Bu esnada taraf olmak neye tekabül eder diye sormadan duramıyoruz
İki gerici anti-demokratik grubun
zaman zaman bombalı
zaman zaman hukuklu mücadelesinde nerede durmak gerektir?
Zemin bir hayli kaygan
Kapatılmamış hesaplar açılıyor her yeni haber bir başka örtülü günahın sırtını açıyor
İslamcılar özgürlük şiarıyla doldururken keselerini daha açmadan kuruyan bir bitki gibi sönük kalıyor samimiyetleri
Statükocu güçler Nazimiye kışlasına dikmiş gözlerini bir katilin yetimliği gibi mağrur duruyorlar

Biz onların olmadığıyız – olamamak için hesap veren bedel ödeyenleriz !-
Kaldırılan toz yapılan çağrılar bizi yanıltamaz. Biz tarihsel olarak gerici olduğunu düşündüğümüz bir gücün gayrı meşru iktidarına kapılmayacağız
Eyyam bizi kandıramaz yüz yıldır başımıza çöreklenen ittihat ve terakki artıklarının bize reva gördüğü şakşakçılığa hayır diyoruz

Bu bizim kavgamız değil

Yeri geldi söylenecektir
Biz Veli ve Küçük’ün başına taş değse seviniriz
Kemal Gürüz’ün, İbrahim Şahin’in, Kemal Kerinçsiz’in, Doğu Perinçek’in başına ne hal gelse içimiz ferahlar
Unutamıyoruz !

Bin operasyonlarda kan ve göz yaşı nehirlerinde
19 aralık operasyonlarında
köylerimiz yakılırken
Cem evlerimiz polis baskınlarında dağıtılırken
Üniversitelerden elimize soruşturma tutanağı kovulurken
Gözaltı işkence taciz ev baskını iken bir cümlede yaşadıklarımız
Unutamıyoruz!

AKP karşıtlığı yapacağım diye kimlerin yanında durduğunuza iyi bakın omuz başınızda bir katil duruyor. Kemalistlere öfke kusacağım diye kimlere övgü dizdiğinize dikkat edin yanı başınızda rejimin en karanlık güçleri duruyor olabilir.

Bu bizim kavgamız değil

Sermaye oligarşisinin faşist diktatörlüğü verili bir anda klik çatışması yaşamaktadır. Devlet organında mutlak iktidarını pekiştirmek isteyen güçler tüm olanaklarıyla bir savaş yürütüyor. Bu gerici çatışmaya ise halklarımızı taraf kılmaya çalışıyorlar. Kimle alışveriş yaptığınıza dikkat ediniz ! Derin devlet diye bir teşekkül yoktur! O devletin asli görünümüdür en azından.

Yüzleşmeye ihtiyacımız var “her büyük zulmün küçük hisseli ortağı” olarak Ergenekon davasına değil ama ötekileştirilenlerin sancısında taraf olabiliriz.
O vakit ne Şemdinli ne Susurluk ne Bahçelievler katliamı, ne Sivas kırımı, ne Digor katliamı karanlıkta kalır.
O vakit küfrederken Ermeni dalga geçerken Kürt aşağılarken Çingene küçümserken Laz garipserken Alevi korkarken Solcu önemsizleştirirken Kadın – demeyiz

Yüzleş ve Ezilen kardeşinin elini tut! Lütfen !

""Dağlar, ormanlar, geyikler bana oğlumu geri verin""

2008-12-19T14:15:00.002-08:00

""17-31 Mayıs Uluslararası Gözaltında Kayıplar Haftası""

Plaza De Mayo Anneleri'nin, Türkiye'de Cumartesi Anneleri'nin yükselttiği çığlık, bir kez daha yankılanacak kaldırım taşlarında, terkedilmiş işkence evlerinde, otoban kenarlarında.

Düzgun Tekin'in Annesinin Çağıltısı gibi :

""Dağlar, ormanlar, geyikler bana oğlumu geri verin""

Onun
öpmelere kıyamadığımız o boynuna paslı bir tel dokundu…

“hasan’ı arıyoruz”

en çok kalbimizde senin kalbinde hırpalanan feci renklerinde aşkın
defalarca kaybolarak
yüzlerce klam koyarak aksine aynadaki dudaklarımızın
arıyoruz hasan’ı

ki sen gülüşünü örterken dalında bir erik çiçeği rüzgardadır

“damarlarımız bağlı damarlarınıza yaralarınızdan”

kayıtlarda korkunç bir hükümdarlıktır –duralım soluk alalım önce-
anlamaktan daha zor anlaşılmak

ah bir dudak bükülüşüne benziyor ince saz makamı
doldururken tende açık kalan o imlayı
tuz desem yetiyor su dökülüyor testisinden

bir giysim yok kendimi açıklayacak
pirim nerede açıldıysa yara orada kapanacak

seni arıyoruz korkuncuz darmadağın yataklarda kokunda kayboluyoruz
arıyoruz hasanı kimi görsek benzetiyoruz
benziyoruz
dokunduğumuz çocukların tümü mahçup

seni ararken kendinden gidiyor herşey karşılaşıyoruz seninle
yani geceye düşmüş pusulasız çarparsız kayalalıklarına hayat denen
orman yangınında mısın bir cemre düşmüş tutar mısın
ben uzun bir kelimenin ortasında dinleniyorum
bozdorduğum dilden geriye bir çığlık kaldı
“"hasan’ı arıyoruz"” biz

hasan bizi arıyor

Seri üretim bin suret içinde
kıymetini bilerek acının da kısa süren sevinç nöbetlerinin de
belki ufkuma gerili gökyüzü azalmaktadır
belki azalan benim kayda düşen fotograflardan
beni arıyor kalbimin karakollarından soruyor beni elinde yırtık
bir fotoğrafım
bir daha durulmuyor o akşamlarda gülümseyerek
adını sıkıca tutuyorum

hasan’ı arıyoruz ama o bizi buluyor her defasında

Menekşe rakısı

2008-12-19T14:15:00.001-08:00

"kırılan kalbimiz
öfke biriktiriyor
öfkemiz silah topluyor
hiç istemezsek de"

duydum. söylediğimiz ezgileri söylemeyecek, yediğimiz yemekleri yemeyecekmişsiniz.
otobüslerinize ve "kamusal alanlarına" almamaktan söz ediyormuşsunuz bizleri.ne hoş.

hesap edilmemiştir tahrip gücü; işe girerken nereli olduğunu saklayan garsonun sıktığı dişiniin gıcırtısı, "Zûlfikâr'ını" saklayan kadının Ali'sine mahçubiyetinin tarifi hele akşam olunca. Bu anlaşılamamıştır.

sokakta sanki biri gelecek "işte bu da onlardan" diyecek gibi bir hava var. Birden bir linç başlayacak üstümüz başımız yırtılacak saçlarımız yolunacak, kaşlarımız ikiye bölünecek dövülmek "suretiyle" sanki
...Jesus'u inkara zorlanan havari gibi karanlıkta saklanıyor dostlarımız. 19 aralık günleri'nde de anımsıyorum bunları, bize sokakta selam vermeyen bakıştığımız kızlardı en çok. AV başlayınca silah çekilince sahne dağılır, seyirciler kaçar, her gözde bir "kundak" başlar.

hesap edilemedi ama siz unutmayın.
sanki hep aynı şeyden söz ediyorum. ateşli bir hastalıkta sayıklayan bir ergen gibiyim. astığınız bayraklar alltından geçiyorum. alnıma değiyor saçlarımı bölüyor.
ki diyorum ya hesap edilemiyor daracık odalarda hakkında kötü konuşulanların kurduğu cümleler.
sayılar uçuşuyor. on binler bir "iç savaşı" anlatırken. Suriye yolunda "techir" mevzunda milyonlar,"mübadele" ve zorunlu göçlerin kalabalığında "olağan üstü haller" den söz ediliyor. oğulları ölen annelerin gece uykusuzlukları daha kurmadılar örgütlerini şimdilik kara çaput bağlıyorlar.
bakınca durgun gözüküyor birbirine yaslanarak duran varoş'larımız. işçi sevisleri tıka basa, kahvelerde keder ve kasvet.. ev kızlarında zengin koca tecavüzü'ne hasret! istif ediliyor dayaktan geçiriliyor. askere alınıyor genç erkekler ve kırılan gurur sesi kulakları çınnnnnnnnnnnnnnnnnnn! ....

bir yatılı bölge okulunda sabaha kadar dövülmüş sonra gözün yaşını paslı demirlere sürmüş avuç içleri göz yaşından beyazlamış "evlatlar" (eyvah yine başladım anlatmaya)
boşalan pazarlardan çürük meyva toplayan anneler. (ağzım kapanmıyor ama)
özetle : kırılan kalp
canı yanan kim bu müsamerede kimin etinden terinden sesinden kimliğinden saltanatlar sürülmekte...

şiir kabalıktır hayata, hayatın tüm nehirlerinden güçlü akan o imgeler/kelimeler karşısında susuyorum. her aşk şiirinden izinsiz bir kalbalık geçiyor. söküyorlar çadırlarını bu
tarihten de yine iyi gitmemiş işte, ne yazık işte bıyıklarını kırdırıyorlar senetlerde.

hikayem tüm sürgün kuşların başkenti İstanbul'da başlar. dağılmış sofralardan gelmişlerdir, saçları hiç taranmamış gibi durur, elleri nasırdan ve nesirden kabalaşmış gibi kalır ve büyür.
çocukluğumdur asimetrik savaşlar, hatırlayın 90'lar soluk almaya izin vermeden herkesi büyümeye zorluyordu değil mi.
ben hesabımı yaptım. buraya bir hiza çizdim. adını koydum rezaletimin.
hayat bana bir yanıt verecektir

Zakkum Rakısı

2008-12-19T14:14:00.000-08:00

geciktim dimi, bir ömür yaşayıp geldim oysa ki
beni sandığınız her şeye ihanet edip geldim

dağlara geç gitmenin gerili (bir) -la hali
bu yaşadığım karabasan
yalan duramaz kendini söyler bir yolunu bulup
ağzım aracıdır sadece

bana bir sözün olsun ve ne olur bu defa yanılt beni
kovuluyoruz kurduğumuz kentlerden artık
kimlik soruyorlar kime dokunacak olsam

varoşlarında kayboluyorum konuşsan beni tarif etsen
en çok sen seviyorsun beni hiç aramıyorsun
arkamdan konuşulsa en ağır küfrü sen ediyorsun
anladım seviyorsun sevmenin öfkesiyle kendinden geçiyorsun

buharlaşıyor kanım yaşam eğiliyor bu şiddet karşısında
aşklarımdan bir yılan kabuğu kalacaktır
kayalardan yankı ağzımdan sesim
kalacaktır ben gider gibi yapsam
aslında gibi yapmasam gitsem en iyisi

gölgende uyurum artık sadece sevgili
bu ölümü üstümden al bu sabotajı önle
içimde bir yetim verem oluyor ha bire

tüm çiçeklerimi topluyor kış nezaketiyle
bu kuş yağmuru yorgundur
leke kalmıştır serçe izinden
bir elin valizinde bunu unutamıyoruz
tuhaf şeylerden bahsediyorsun
canın mı yanıyor söylemiyorsun

sabah kalkıp seviniyorum
yağmur bozuyor çizdiğim her haritayı

özgür olduğumu söyledim içine girdiğim tutsağa (kandırdım)
ölüm yanıtlar bu soruları

kalbim bana bir şans ver
göğsünün düğmesini çözdüm ki bir ceylan sürüsü daha
avcılardan kaçıyorlar hep sana benziyorlar

düşlerini kaybettim bulanınındır